Monthly Archives: August 1993

Bhakti Song 60 – To tell my story

This song is based on the Hindi song ‘He prameshvar charanu tumari’ which I learnt at Mathridham ashram at Varanasi. I think it was written and composed by Fr. Anil Dev.

“ஹேபரமேஷ்வர் சரணு துமாரி” என்ற ஹிந்தி பாடலைத் தழுவி எழுதப்பட்டது:

என் கதை சொல்ல

திருவடி தன்னைத் தேடியே வந்தேன்

என்மன வேதனை உன்னிடம் சொல்ல

உன்னிடம் மறைக்க ஒன்றுமே இல்லை

உள்ளம் முழுதும் நீ அறிந்ததினாலே

உருக்கம் நிறைந்தவன் என்பதினாலே

உன்னிடம் வந்தேன் என்கதை சொல்ல–திருவடி…. Continue reading

Bhakti Song 59 – As your child

உன் பிள்ளையாய்

அறிவால் உன்னை அறிந்திட முடியுமோ

ஆன்மாவில் உண்மைத் தாகமே இல்லாமல்

ஆயிரம் கற்றாலும் உன்னருள் கிட்டுமோ?

ஆவியில் எளிமை என்னிடம் இல்லாமல்!

புவியின் ஞானியைப் புறம்பே தள்ளி

புலப்பட்டாய் நீயும் பேதையாம் எனக்கு Continue reading

Bhakti Song 58 – Content of the heart

இதயத்தின் நிறைவு

உதட்டால்மட்டும் துதித்தால் போதுமோ?

உள்ளம் உன்னிடம் வந்தே சேராமல்?

ஊர்மெச்ச நாமும் வாழ்ந்தாலே போதுமோ?

உண்மை ஒன்றும் வாழ்க்கையில் இல்லாமல்! Continue reading

Bhakti Song 57 – I should be truthful

Remaining truthful in heart, thought, aim and action is essential. When I thought about this, I wrote this song.

உள்ளம், எண்ணம், நோக்கம், செயல் ஆகிய அனைத்திலும் உண்மையாய் இருக்கவேண்டும் என்று எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:

உண்மை வேண்டும்

பல்லவி

உள்ளத்தில் உண்மையே வேண்டும்

உத்தமனே உன்னைப் பற்றி நடந்திட–உள்ளத்தில்….

 

சரணம்

எத்தனை பலவீனம் என்வாழ்வில் வந்தாலும்

எவ்வளவுமுறையே தடுமாறி வீழ்ந்தாலும்–உள்ளத்தில்….

 

கவி

உள்ளத்தை அறிந்தவன் நீ

உன்னிடம் மறைத்து

ஒருசெயல் செய்வதாய்

என்னை நானே

ஏமாற்றிக் கொள்ளாமல்–உள்ளத்தில்….

 

எண்ணத்தை அறிந்தவன் நீ

மனம்போன போக்கிலே

மருவியே வாழாமல்

மாய்மாலம் ஏதுவுமே

வாழ்விலே செய்யாமல்–உள்ளத்தில்….

 

நோக்கத்தை அறிந்தவன் நீ

பிறர்நலம் கருதியே

உழைப்பதாய்க் கூறியே

சுயநலம் கருதியே

காரியம் செய்யாமல்–உள்ளத்தில்….

25-08-1993.. கோண்டா. (உ.பி)

 

English Translation

Pallavi

I should be remain truthful in my heart

O pure one to follow you…

Saranam

How many weakness might come in my life

How many times I might stumble…

Poem

You know my heart

And I should not cheat myself

Thinking that I can do one anything

By hiding from you

 

You know my thought

And I should not do as my heart likes

By corrupting my life

And not doing deceitful

Things in life

 

You know my aim

And I should not do anything

Keeping my selfishness

At the same time telling

That I am toiling keeping others interest

25-08-1993.. Gonda U. P.

 

Comments

One time when I was travelling from Ahmedabad (via Jaipur) to Delhi, one young man travelled with me. He was a follower of a group from West whose motto was ‘be selfish’. And the main thrust of this ideal is that all are selfish and just pretend to be charitable to others. Every charity—beginning from home is done only with some selfishness. So be realistic and do everything keeping your self-interest as the aim. By keeping one’s personal interest as the focus all can live a better and contend life.

As we were travelling in meter cage and he without any reservation, I accommodated with me in my lower berth. But when the middle berth was put for sleep, one cannot sit in any berth. First I allowed him to sit at the edge. Later he stretched his leg and finally almost lay down keeping his head near my feet. As I never like another person to sleep with me in the same room, I cannot sleep with another person that too squeezed in a meter cage train (now such trains have disappeared). So finally I allowed him to occupy my berth completely and managed to sit on the floor and spent the night. So I didn’t sleep that whole night.

The next day our dialogue continued and at one point he said, ‘I won’t even give thanks to you for giving your berth for me to sleep. As you allowed, I used that opportunity to be selfish keeping my personal interest. In response I said with a smile, ‘I never expected any thanks from you. Above all I too have my self-interest, as don’t like to sleep with another person on the same bed, I allowed you to sleep in my berth’. The following is from diary:

Feb. 26. … left Ahmedabad…One Dr. Ajai Kumar Sharma, who travelled with me talked… and he has the same idea as I have. ‘Be selfish’—is his philosophy. And he got this idea from some lady who wrote a lot about it (like The Virtue of Selfishness). When I said that I am doing some service to the society, he said, “If we each one think about himself and develop himself, the society will develop automatically. This was the starting point of our further talk. Then I too agreed that how I also believe in it and how Muktinath also said, ‘love your neighbour and you love yourself’. So without a genuine love towards oneself, one cannot even love others. And my philosophy is this: Man is basically selfish. Even in spiritual life, he renounces everything with an aim to attain something greater. God also asks us not to sacrifice, but to exchange.

His statement was that society imposes so many thing (like religion, tradition etc.) and I have it. And in this point I don’t agree with him because I am what I am because what society made me. And I shared my view, that as everyone needs a society for his identity, the society always (naturally) demands something. But one individual should never allow the society to make him to danced according to its tune…..when I said, ‘Absolute could never be comprehend’ he as usual argued, ‘no. It could be measured because we have a value system by which we explain or understand everything’. Most of his statements and explanations were based on the book which he read written by that lady….. My last word to him when he got down at Jodhpur in the morning was, ‘be selfish in nurturing the friendship’.

The Indian ideal is:

…The wise say that, for that, for the sake of the family, one can be abandoned, the family may be abandoned for that sake of the sake of the village, the village for the sake of the community; and everything even the world, may be abandoned for the sake of saving the soul…Vidura to Dhritarashtra on the birth of Duryodhana.— Kamala Subramanian, Mahabharata,Bharatiya Vidya Bhavan, Bombay, 1985.p.29.

Whereas Muktivedic principle is:

Love your neighbour as you love yourself.

But both have their own contexts about which we don’t have time and space to discuss here. However in the Muktiveda all the ethics and (both personal and social) dharma are centred on God, our motive is to do everything to glorify the Lord through our lives. Though motive is also important in Hinduism too, yet the ideal is to do your part with detachment (nishkamyakarma of Gita 2:47). As dharma and not God is the centre of Hindu ideal, ‘greater goodness to maximum people’ helps one to keep dharma as relative one:

loka viruddha was adharma: whatever was conducive to their welfare, was dharma, even if it meant going against conventional morality, morality being in any case relative to time, place and circumstance.—Chaturvedi Badrinath. Dharma, India and the World Order, Saint Andrew Press, Pahl-Rugenstein, 1993. p. 35

This could motivate the view of ‘end justifies means’. Whereas Muktivedic ideal is that ‘means is equally important as the end’, though we often fail in that ideal.

29-6-14

 

Bhakti Song 56 – I won’t accept defeat

Without some kind of struggle we cannot have a life here. Particularly in our spiritual life if we make progress of a few inches, the fall will be several feet. In such a situation except for clinging to the feet of the Lord there is no other remedy for this. Already we are conquerors in the Lord. Therefore not accepting the defeat as it is at the same time not depending upon our own strength taking refuge at the feet of the Lord is the nature of a bhakta.

போராட்ட மற்ற நாளே, நேரமோ மனித வாழ்வில் இல்லை. அதுவும் ஆன்மீக வாழ்வில் ஜான் ஏறினால் முழம் சறுக்குதல் என்பது இயல்பான ஒன்று. இச்சூழ்நிலையில் இறைவன் பாதம் பிடிப்பதுவன்றி வேறு வழியும் இல்லை. முக்தேசனுக்குள்ளாக நாம் ஏற்கனவே வென்றவர்கள். எனவே தோல்வியையும் அப்படியே ஏற்காமல், அதேசமயம் சுயபெலத்திலும் நிற்காமல் இறைவன் பாதம் சரணடைவதுமட்டுமே ஒரு பக்தனின் இயல்பு:

 

ஏற்கேன் தோல்வியை

கதறிடும் ஏழைகுரல் கேட்கலையோ?

கடினப்பட்டதோ உன்மனம் இங்கு? Continue reading

Bhakti Song 55 – Follow Me

On 24-08-1993 when I was meditating the verses in Matthew 8:19-22, I wrote this song.

24-08-1993 மத்தேயு 8:19-22 வாசகங்களை தியானித்தபோது எழுதிய பாடல்:

 

பின்செல்

தலைசாய்க்க இடமே இல்லை

தரணியில் இறை மைந்தனுக்கு

அனைத்தையும் படைத்த உனக்கு Continue reading

Bhakti Song 54 – Refuge

Oftentimes, prayer becomes a ritual. The same kind of prayer with the repeated words makes our prayer a meaningless ritual. If we don’t pray, then some kind of guilty feeling comes. At the same time there is no satisfaction in our routine prayer. Why couldn’t our thoughts become a prayer? What is the need for mere words?

On 18-08-1993 at Gonda, after night 11.00 pm, when I began to pray, this thought came and I wrote this song immediately:

பல சமயங்களில் நம் பிரார்த்தனை என்பது ஒருவிதமான சடங்காகப்போய்விடுகின்றது. ஒரேமாதிரியான வார்த்தைகள், முறைகள். பலமுறை நமது பிரார்த்தனை ஒரு கடமைக்காகச்

செய்யும் அர்த்தமற்ற சடங்காக ஆகிவிடுகின்றது. பிரார்த்தனை செய்யாவிட்டாலோ, குற்ற உணர்வு. ஆனால் வழக்கமான பிரார்த்தனையிலோ மனநிறைவு அற்ற தன்மை! மனதின் எண்ணங்களே ஏன் பிரார்த்தனையாக இருக்கக்கூடாது? வெறும் வார்த்தைகள் எதற்கு? 18-08-1993 (கோண்டா?) அன்று இரவு 11-மணிக்குப் படுக்கும்முன் வழக்கமாகப் பிரார்த்தனை செய்ய ஆரம்பித்தபோது, உடனே இப்பாடலைப் பத்து நிமிடங்களுக்குள் ஒரு பிரார்த்தனையாக எழுதினேன்:

 

தஞ்சம்

உள்ளும் புறமும் எல்லாம் அறிந்த உனக்கு

உரைப்பதற்கென்று ஒன்று உண்டோ எனக்கு?

நன்றோ தீதோ இனி நானறியேன் நானிலத்தில்

ஒன்றறிவேன் அதுஉன் பாதமன்றி வேறு இல்லை Continue reading