Monthly Archives: December 2014

An Alternate Riddle

The following is an imagined comedy, so please don’t take it literally or seriously as if I am degrading women. Even though I like to tease women sometimes, I have great respect for them. Read my article on women on my blog.

But now it is my turn to prove that Yamuna was wrong based on the very sastra.

 

A Missed Chance

I think the poor King missed one golden opportunity to claim a right for him as a husband. When I first heard the answer to the original riddle, I couldn’t understand and took pity on the King. Then I thought about what I would have done if I were in Achi’s place.

The origin for my imagined comedy begins with the promise given by the Queen. I still cannot believe a woman could give such a PROMISE to her husband that is practically impossible for her to follow (that she would she would never open her mouth to argue with him or disobey him on any matter, and would remain obedient for the rest of her life). At that time I reasoned out and prepared my refutation for Yamuna’s answer. But I wondered why Achi missed them?

That night in my dream, Achi came and told what actually happened. Continue reading

An Indian Riddle

Sri Vaishnavites are celebrating the millennium birth (avatara) of Ramanuja this year. Sri Ananda Padbanabacharyar has been sharing about the ‘avatara of Ramajuja’ on Podigai channel from 6.45am to 7.00 am from Monday to Friday. On November 18th and 19th he shared about Yamunacharya the grandson of Nathamuni. He shared one interesting incident to show the greatness of Yamunacharya.

There lived one great scholar who could not be defeated in any debate in the entire Chola kingdom known as ‘Vidhya dhana kolakalan’, or ‘Achi Azhvan’. He defeated several scholars and made them serve at his place. Yamunacharya was a young boy when he heard about it, and he went to challenge Achi Azhvan. Continue reading

Removing the Past and Introducing the New

Click here for the Tamil version of this post.

There is a good saying in Tamil that ‘the old should be removed and the new should be introduced’ (பழையன கழிதல் புதியன புகுதல்). Those who promote this ideal do not encourage people to remove old things just for the sake of opposing old customs and traditions, but encourage the need and relevancy of them for our present time.

One such writer is Sri S. Venkatesan, who along with Dr. K. Sivaraman tour to important towns in Tamilnadu and share their views on this subject. They also share many good and important points regarding food habits. They warn about the modern food habits that cause many health problems and promote traditional foods that are quickly disappearing but good for health. Venkatesan also gives a lot of valuable information about our customs and traditions, and challenges us to think about their meaning and need for our time.

But one problem with such speakers is that in the name of saying something different or new, they oppose several traditional values, customs, and practices without knowing their background. Continue reading

Removing the Past, Introducing the New (Tamil)

(see the English version here)

எழுதாத எழுத்து! சேலத்தில் வாசகர் வட்டம், ஜூனியர் விகடன், 26-11-2014, ப. 28-29

 

அன்புள்ள ஆசிரியருக்கு

 

கடந்த சிலவாரங்களாக ஜூனியர் விகடனில் வரும் மருத்துவர் கு. சிவராமன் மற்றும் எழுத்தாளர் சு. வெங்கடேசன் வாசகர் வட்டத்தில் கூறும் கருத்துக்கள் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றது. உங்கள் பணியும் அவர்கள் பணியும் தொடர என் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். 25-11-14 அன்றைய ஜீனியர் விகடனில் சேலத்தில் நடந்த வாசகர் வட்டத்தில் கூறப்பட்ட சிலகருத்துக்கள் பற்றிய என் எண்ணத்தை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கின்றேன். முடிந்தால் இதை திரு. வெங்கடேசனிடம் பகிர்ந்து கொள்ளவும்.

பல சிறந்த எழுத்தாளர்கள், பேச்சாளர்கள் பல சமயம் மக்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ள, அதுவும் பழமையை குறித்து சவாலான பல கருத்துக்களை மிகவும் அழகாகவும், அறிவுப்பூர்வமாகவும் எழுதியும் பேசியும் வருகின்றார்கள். அத்தகையவர்களில் எழுத்தாளர் சு. வெங்கடேசனும் ஒருவர். ஆனால் சில சமயம் இவர்கள் அதிக ஆர்வத்தின் காரணாமக, சில கருத்துக்களை சரியாக ஆராயாமலும், அவற்றின் பின்னனில் உள்ள பலதரப்பட்ட சம்பவங்கள், சரித்திரங்களைப் புரிந்துகொள்ளாமலும், ஏதாவது புதிதாக, மாறுபட்ட, புரட்சிகரமான செய்திகளை பழய கருத்துக்கள், எண்ணங்கள், செய்களுக்கு எதிராக ஏதாவது கூறவேண்டும் என்பதற்காக, சிலசமயம் எழுதியும், பேசியும் வருகின்றார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒன்றுதான் திரு. வெங்கடேசன்,

’இன்றைக்கு நம்மிடம் புதியன புகுதல் இருக்கிறது. ஆனால், பழயனதான் இன்னும் கழியவில்லை. நம்முடைய முன்னோர்கள் இறந்தவர்களை சுடுகாட்டுக்குகொண்டு சென்றபோது, கூடவே கொள்ளிச்சட்டியில் நெருப்பை எடுத்துச்சென்றார்கள். அது எதற்காக தெரியுமா? அந்தக் காலத்தில் தீப்பெட்டி கிடையாது. மின்சார வசதி இல்லை. அதனால் இருட்டில் வழி தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக தீப்பந்தம் ஏந்திச் செல்வார்கள். அந்த தீப்பந்தம் அணைந்துவிட்டால் மறுபடியும் தீ மூட்டுவதற்காகத்தான் கொள்ளிச்சட்டியில் நெருப்பை எடுத்துச் தென்றார்கள். இப்போது மின்சாரம் வந்துவிட்டது. மின்தகனம் வந்துவிட்டது. ஆனாலும் நாம் கொள்ளிச்சட்டி தூக்குவதை நிறுத்தவில்லை. பழமை வேண்டாம் என்பது என் வாதம் இல்லை. அது தேவைதானா என்பதை உணர்ந்து பழையன கழிதல் வேண்டும் என்பதே என் வேண்டுகோள்!” (ப. 28)

என்று முடித்தார்.

 

முதலில் இதில் உள்ள முரண்பாட்டைக் கவனிப்போம்.

பண்டையகாலத்தில் ஒரு இல்லத்தவர் வீட்டில் யாகம், ஓமம், திவவசங்கள் நடத்த வென்று நெருப்பை வளர்ப்பார்கள். இது பெரும்பாலும் அந்தணர்களில், குறிப்பாக ’அக்கினிகோத்திரி’ எனப்பட்ட அன்றாடம் நெருப்பை வளர்த்து வேள்வி செய்தவர்களுக்கு இருந்த வழக்கம். இது ’துவிஜி’ என்று சொல்லப்பட்ட அந்தணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்களுக்கும் பொதுவாக இருந்தபோதும் மற்றவர்கள் இவற்றை செய்வது இல்லை. அந்தணர்களிலும் குறிப்பிட்டவர்கள் மட்டுமே இதையும் செய்துவந்தனர். அவர்கள் ’ க்ருஹபத்யா ( Garhapatya)@’ என்னப்படும் நெருப்பில்தான் அன்றாட வழிபாடுகளையும் மற்றும் பல சமயச்சடங்குகளையும் செய்துவந்தனர். அது அந்த இல்லத்தலைவருக்கு மட்டுமே உரியது, அதில் அவரது மனைவியும் சடங்குகளைச் செய்யலாம். அவர் இறந்தபின் அந்த நெருப்பு அவருடன் முடிந்துவிடும். எனவே அவரது மகன், அதிலிருந்து நெருப்பை கொள்ளிச்சட்டியில் எடுத்துசென்று அந்த நெருப்பின்மூலமே அவரின் சிதைக்குத் தீமூட்டுவது வழக்கம். தற்காலத்தில் அத்தகைய அக்கினியில் அன்றாடம் சடங்குகள் செய்யும் வழக்கம் இல்லாததால், இறந்த அன்று புதிதாக ’garhapatya’ ஒன்றை வளர்த்து அதிலிருந்து நெருப்பை கொள்ளிச்சட்டியில் எடுத்துச்செல்கின்றனர். அந்தணர்கள் அல்லாதவர்கள், தங்களின் வழக்கத்தின்படி கொள்ளிச்சட்டி எடுத்துச்செல்கின்றனர். அதன்பிறகு அந்த கொள்ளிச்சட்டியையும் அந்த இடுகாட்டிலேயே உடைத்துவிடவேண்டும். இன்றும்கூட மின்மயானத்தில் உடலை எரிப்பதற்குமுன் வீட்டிலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படும் நெருப்பை பயன்படுத்தி கருமங்களை செய்தபின், அத்துடன் வைத்து பாடையை மின்தகன அடுப்பிற்குள அனுப்பிவைக்கின்றனர். எனவே கொள்ளிச்சட்டி எடுத்துச் செல்வது இருட்டில் தீப்பந்தம் அணைந்தால் மீண்டும் எரிப்பதற்காக அல்ல. அப்படியே இருந்தாலும், இடுகாட்டிலிருந்து திரும்ப வரும் வழியில் பந்தம் அணைந்தால் என்ன செய்வார்கள்? கொள்ளிச்சட்டியை மீண்டும் வீட்டிற்கு யாரும் எடுத்து வரமாட்டார்கள். அதுபோன்று எரிக்காமல் புதைப்பவர்கள் கொள்ளிச்சட்டி எடுத்துச்செல்வது இல்லை. அவர்கள் திரும்பி வரும்போது என்ன செய்வார்கள்? எனவேதான், பெரும்பாலும், சூரியன் மறைவதற்கு முன் இடுகாட்டில் எரிக்கும், புதைக்கும் வழக்கம் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. அப்படி இருக்கும்போது பகல் நேரத்தில் மயானத்திற்குச் செல்பவர்கள் ஏன் கொள்ளிச் சட்டி எடுத்துச் செல்லவேண்டும்?

அதேசமயம் இருட்டியபின்னும் சில தவிர்க்கமுடியாத காரணத்தாலும் இடுகாடு காரியங்கள் செய்யப்படுவது உண்டு.

 

அதேபோன்று, திரு. வெங்கடேசன் கருத்தை ஆதரித்து வாசகர்களில் ஒருவர், ’அதை நாங்கள் ஏற்றுகொள்கிறோம். அதுமாதிரியான சாஸ்திர சம்பிரதாயங்கள் இன்றும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அதற்கென ஒரு பிரிவு மக்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய வாழ்வாதாரமே அதை நம்பித்தான் இருக்கிறது. ஆகவேதான் அவர்களால் அதை கைவிடமுடியாமல் இருக்கிறது’ (ப. 28) என்றார்.

இதில் முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டிய ஒரு முறண்பாடு என்னவென்றால், அத்தகைய சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களை வாழ்வாதாரமாக நம்பிஉள்ளவர்கள் எந்தவிதமான சடங்குகளையும் அடுத்தவர்கள் மீது தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்கென்று திணிப்பது இல்லை. அவர்களை அணுகி அந்த சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களைச் செய்யும்படி கேட்கும்போது கூட அவர்கள் பல சடங்குகளைச்சொல்லி, இவை முக்கியமானவை, இவை இரண்டாம் பட்சமானவை என்றும், எதை செய்வது எதை விடுவது என்பதையும் செய்பவர்களின் முடிவிற்கே விட்டுவிடுகின்றனர். உதாரணமாக ஒருவரின் மகன் எனக்கு இந்த கொள்ளி சட்டிதூக்கும் சம்பிராதயங்களில் நம்பிக்கை இல்லை என்று கூறினால், அவர் இடுகாட்டிலேயே சில சடங்குகளை செய்து கொடுப்பார். மற்றும் ஒரு உதாரணம் எடுத்துக் கொள்வோம். இறந்தபின், சிதைக்கு தீ மூட்டுமுன் ஒரு மண்பானையில் நீர் எடுத்து, எரிஊட்டுபவர், சிதையை சுற்றிவந்து, அதை நீருடன் பின்புறமாக போட்டு உடைக்கும் வழக்கம் உள்ளது. இது மண்பாண்டம் தயாரிப்பவர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக ஏற்படுத்திய ஒன்று என்று நாம் கூறமுடியுமா?

எனவே பழயன கழிதலும், புதிதன புகுதலும் தேவையான ஒன்று. ஆனால் புதியன புகுத்த முற்படுபவர்கள் எதையும் ஆராயாமல் எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என்று எழுதியோ, பேசியோவந்தால், விவரம் அறியாதவர்கள் அவற்றை பாராட்டுவார்கள். விபரம் அறிந்தவர்கள் அத்தகைய விமர்சனங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், தங்கள் சடங்குகளை தொடர்ந்து செய்துகொண்டே இருப்பார்கள்.

திரு வெங்கேடசேன் கூறிய கருத்தை என்போன்று பலரும் படித்திருப்பார்கள். ஆனால் அவர்களில் பெரும்பான்மையோர், அதில் உள்ள முரண்பாட்டை கூறவேண்டும் என்ற எண்ணம் இல்லாமல், ஏதாவது சொல்லிவிட்டுப்போகட்டும் என்றே ஒதுங்கிப் போகிறார்கள். இதைக்கூட நான் எழுதுவதற்குக் காரணம், புதியன விரும்பும் புதிய தலைமுறையினரும், பழையன கழிக்கும்போது அவற்றின் பின்னணியை சரியாக புரிந்துகொள்வது அவர்களுக்கு நல்லது என்ற எண்ணத்தினால்லே தவிற ஏதோ சாஸ்திர, சம்பிதாயங்களை நம்பி பிழைப்பு நடத்துபவர்களி வாழ்வாதாரத்தை பாதுகாக்கவேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், தற்காலத்தில் அத்தகைய சடங்குகளைச்செய்து வைக்கும் குறிப்பிட்டபிரிவினருக்கு இவற்றையெல்லாம் முறையாக சொல்லி செய்து வைக்க நேரமே இல்லை. ஒரேநாளில் பலச் சடங்குகளைச் செய்து வைக்கவேண்டிய நிர்பந்தத்தில் அவர்கள் தள்ளப்படுவதால், அவற்றை வேண்டாம் என்று விடுபவர்களை பற்றி அவர்களுக்கு எத்தகைய கவலையும் இல்லை. உதாரணமாக முன்பெல்லாம் ஒரு அந்தணர் ஒருநாளைக்கு ஒருவீட்டில் மட்டுமே திவசம் எனப்படும் இறந்தவருக்குச் செய்யும் வருட சடங்கைச் செய்யவேண்டும், அதற்கு அடுத்தநாளும் அவர் வேறு யாருக்கும் அதை செய்து வைக்கக்கூடாது. ஆனால் இன்று ஒரேநாளில் இரண்டு, மூன்று வீடுகளில் செய்யும்மளவிற்கு அவர்களும் நிர்ப|ந்திக்கப்படுகின்றார்கள்.

இறுதியாக என் தனிப்பட்ட கருத்தையும் ஒரு நடந்த சம்பவத்தைச் சொல்லி கூறவிரும்பிகின்றேன். எங்கள் வீட்டின் அருகில் இருந்த ஒருவர் பிற்படுத்த வகுப்பைச்சார்ந்தவர், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினர், கடவுள் நம்பிக்கை அற்றவர். அவர் தந்தை இறந்தபின் சொந்தவூர் சென்று மீண்டும் திரும்பிவந்தவர், ஒருவருடம் கழித்து அருகில் உள்ள காவிரிக்குச் சென்று ஒரு அந்தணரைவைத்து தன் தந்தைக்குச் செய்யவேண்டிய திவசங்களைச் செய்து வந்தார். அதைக்கேள்விப்பட்ட நான் அவரிடம், உங்களுக்குத்தான் இவற்றில் முற்றிலும் நம்பிகையே கிடையாதே பிறகு ஏன் இதைச்செய்தீர்கள் என்று கேட்டபோது, ’எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் இவ்வாறு நான் செய்யாதிருந்தால், என் உறவினர்கள் தவராக நினைப்பார்கள். அதுவும் இல்லாமல், ஒருவேளை நான் நம்பாத காரியங்கள் உண்மையாக இருந்து, அவற்றை நான் செய்யாமல்விட்டால், அதனால் என் பிள்ளைகளுக்குப் பிற்காலத்தில் ஏதாவது துன்பங்கள் ஏற்படலாம். எனவே நான் அத்தகைய துணிவுக்கு (risk) ஆயத்தமாய் இல்லை. அத்தகைய காரியங்கள் இல்லாமலிருந்து இப்போது நான் செய்ததால் எனக்கு ஒருநாள் பயணம் சற்று பொருட்செலவு மட்டுமே ஏற்பட்டது. இதை நான் எளிதாக ஈடுசெய்து விடலாம். ஆனால் அவை உண்மையாக இருந்து நான் செய்யாது விட்டால், பிறகு அதன் பின்விளைவுகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் போகும்.’

பல மூட நம்பிக்கையை பொதுமேடைகளில் எதிர்பபவர்களின் பலரது நிலையும் இதுதான். இத்தகையவர்கள்தான் நம்நாட்டில் அதிகம். அவர்கள் உள்ளவரையில், அவற்றை செய்துவைக்கும் வாழ்வாதாரத்தைக் கொண்டவர்களை குறைகூறுவதால் எந்த பயனும் இல்ல. மேலும் அதை செய்து வைப்பவர்களும் இன்று மிகவும் குறைந்து வருகின்றார்கள். எனவே அத்தகைய பழயனவற்றை நீக்குவதால் அவர்களி மீது திணிக்கப்படும் அதிகப்படியான வேளைப்பளுவும், அதனால் அவர்களுக்கு ஏற்படும் சில சங்கடங்களும் குறையும். அதாவது அவ்வாறு செய்துவைக்க விருப்பமும் இல்லாமல், செய்து வைக்க முடியாது என்று சொல்லவும் முடியாமல் இருக்கும் தர்மசங்கடத்தைத்தான் நான் குறிப்பிடுகின்றேன்.

 

ஒவ்வொரு சமுதாயத்திற்கும் என்று சில தனிப்பட்ட கலாச்சார, பண்பாட்டு, நாகரீக அடையாளங்கள் இருக்கும். அவை அனைத்தும் பகுத்தறிவுக்கு உட்பட்டு இருக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவை அவற்றின் தனிப்பட்ட அடையாளங்கள். பழயன கழிதல் என்றபெயரில், அவற்றை நீக்குவதால், எத்தகைய புதியனவும் அவற்றுக்கு மாறாக வந்துவிடப்போவது இல்லை. ஆனால் அவற்றை நீக்குவதால், இழப்பதால் உள்ள வெற்றிடம், வெறும் அறிவு சார்ந்த ஒன்றாக மாத்திரம் இருக்காது. உதாரணமாக ஒவ்வொரு தகப்பனும் தன் பிள்ளை தனக்கு கொள்ளி போடவேண்டும் என்று விரும்புவது இந்நாட்டின் உணர்வுபூர்வமான ஒரு அடையாளம். மகன் கொள்ளி போடாவிட்டால், உடல் வேகாது போகப்போவது இல்லை. ஆனால், இறந்துவிட்ட தகப்பனை இது எவ்விதத்திலும் பாதிக்கப்போவது இல்லை. ஆனால், அது, அதைச்செய்யத்தவரிய, அல்லது சூழ்நிலை காரணமாக தவரவிட்ட மகனையும், மற்றவர்களயும் (குறிப்பாக தாயை) மனதளவில் பாதிக்கும். எனக்குத் தெரிந்த ஒருவரின் தாயார் தன் பெண்ணுடனே இறுதிவரை வாழ்ந்துவந்தார். அவரின் ஒரேமகன், அமெரிக்காவில் நிறந்தரமாக குடியேறியதுமன்றி, அங்கேயே அந்நாட்டைச்சேர்ந்த ஒருவரை திருமணமும் செய்துகொண்டார். ஆயினும் அவரின் தாயார், தான் இறந்தபின், குறைந்தபட்சம் தன் மகன் தனக்கு கொள்ளி போடவேண்டும் என்று விரும்பினார். எனவே, அவரது மகள், அவர் மரணப்படுக்கையில் இருந்தபோது தன் சகோதரனுக்கு தகவல் கொடுத்தார். ஆனால், அவர் தன்னால் வர இயலவில்லை என்றும், அவர்களே இறுதிக்காரியம் செய்துவிடும்படியும் கூறினார். அதன்படி அப்பெண்ணின் கணவர் கொள்ளிவைத்தார். இரண்டுவருடங்கள் கழித்து அவர் மகன் இந்தியா வந்தபோது, தன் சகோதரியைச் சந்தித்தார். அச்சமயம், அவர் இறுதியாக தன் மகனுக்கென்று தரச்சொல்லி அவர் தாயார் தந்த சில பொருட்களைக் கொடுத்தார். அவற்றை பார்த்தபின் மனமுடைந்த அவர் சகோதரன், மிகவும் கதறி அழுது, ’அம்மாவை என்னால் வைத்துப்பார்த்துக்கொள்ளத்தான் முடியாமல் போய்விட்டது. ஆனால் நான் அவர் விரும்பியபடி வந்து கொள்ளியாவது போட்டிருக்காலாம். ஆனால் அதைச் செய்யத்தவறிவிட்டேன். இந்த மன துக்கம், குறை என் வாழ்நாள் இறுதிவரை என்னை விட்டுப்போகாது என்று கண்ணீர் விட்டார்.’$

ஆனால் தற்சமய அவசர உலகில் பல வித நிர்பந்தங்களினால் பல பிள்ளைகளுக்கு அவர்கள் விரும்பியும், பல காரணங்களால் தன் பெற்றோருக்கு இறுதிச்சடங்கு செய்யமுடியாமல் போய்விடுகிறது. ஆனால் சமீபத்தில் நான் ஒரு தகவலைக் கேள்விப்பட்டேன். கோயம்புத்தூரில் உள்ள மின் தகன மையத்தில் முன்பே பதிவு செய்துகொண்டவர்களுக்கு ஒரு கைபேசியில் இணைக்கு ’சிப்’ தருகின்றார்களாம். அதை உலகின் எந்த மூலையிலிருந்தும், இயக்கும்போது, இறுதியில் மின்தகனமையத்தில் பெற்றோரின் உடல் வைக்கும்போது அங்கிருந்து அவர் அதை இயக்கி தன் பெற்றோருக்கு கொள்ளி வைக்கும் சடங்கையும் செய்யமுடியுமாம். இது, நம் நாட்டின் பண்பாடின் ஒரு அடயாளத்தை அழிக்காமல், இழக்காமல், புதியன புகுத்துவதாக எனக்குப் படுகின்றது.

 

25-11-14

தயானந்த் பாரதி

 

@குறிப்பு: ’ Garhapatya’, மற்றும் கோயம்புத்தூர் மின்தன புதிய வசதியைப்பற்றியும் என் சகோதரர் திரு. இராதாகிருஷ்ணன் ககவல்களைத்தந்தார். …The building of the fire altar is a foundational Vedic ceremony, and the kindling and maintaining of the three fires—the household fire (Garhapatya), the ceremonial fire (Dakshina), and the sacrificial fire (Ahavaniya)—were a basic responsibility of every householder.—Wendy Doniger, The Hindus An Alternative History, New Delhi, Penguin/Viking. 2009, p. 130

 

 

$ஒவ்வொரு மனிதனும் கடனுடன் பிறக்கின்றான் என்பது ஒரு சமயம் சார்ந்த மரபு. ஒரு வேளை சமயத்தை நீக்கிப்பார்த்தாலும், அது அவனுக்கு உள்ள சமுதாயப் பொறுப்பை வலியுறுத்தவும், நினைவுறுத்தவும் ஏற்பட்டதாகவும் கொள்ளலாம். ஆனால், அவன் மற்றவர்களுக்கு (முன்னோருக்கு ஈமச்சடங்குமூலம், தேவர்களுக்கு வழிபாட்டுமூலம், முனிவர்களுக்கு அவர்களின் மறைகளைப்படித்து அதன்படி ஒழுகுவதின் மூலம், பிற மனிதர்களுக்கு விருந்தோம்பல் மூலம், உயிரினங்களுக்கு உணவளித்து பாதுகாப்பதின் மூலமும்) பட்ட கடனை கொடுத்துவிடலாம். ஆனால் என்னசெய்தாலும் தாய்க்குப்பட்ட கடனை மட்டும் அவனால் தீர்க்கவே முடியாது. எனவேதான் நம் மரபில் ஒரு துறவிகூடத் தன் தாயைக் கூடவைத்து பராமரிப்பது மட்டுமன்றி, அவருக்கு ஈமச்சடங்கும் செய்ய அனுமதியளிக்கப்பட்டுள்ளது. திரு ரமணர் தன் தாயை தன்னுடனே வைத்து இறுதிவரை பராமரித்தார், ஆதி சங்கரரும் தன் தாய்க்கு இறுதிச் சடங்கு செய்தார். பட்டினத்தாரும் தன் தாய்க்கு அளித்த வாக்கின்படி வந்து இறுதிச்சடங்கு செய்யும் போது பாடிய பாடல்கள் எவர் மனதையும் கரைத்துவிடும்:

 

 

 

’ஈரல் ஒதுக்கி

இடங் கொடுத்த மாதாவுக்குக்

கூந்தல் ஒதுக்கிக்

கொள்ளி வைக்க வந்த மகன்!’

பழ. கருப்பையா. பட்டினத்தார் ஒரு பார்வை. கோயம்புத்தூர், விஜயா பதிப்பகம். 2009. P. 89

அரிசியோ நானிடுவேன் ஆத்தாள் தனக்கு

வரிசையிட்டுப் பார்த்து மகிழாமல்-உருசியுள்ள

தேனே அமிர்தமே செல்வத் திரவியப்பூ

மானே எனவழைத்த வாய்க்கு–தாயாருக்கு தகனக்கிரியை செய்கையில் பாடியது,

பெரிய ஞானக்கோவை, தொகுப்பு ச. சரவணமுத்துப் பிள்ளை, சென்னை, இரத்தின நாயகர் அண்டு சன்ஸ். வருடம் குறிப்பிடப்படவில்லை, பாடல் 5

 

அள்ளி யிடுவது அரிசியோ தாய்தலைமேற்

கொள்ளிதனை வைப்பெனொ கூசாமல்–மெள்ள

முகம்மேல் முகம்வைத்து முத்தாடி என்றன்

மகனே எனவழைத்த வாய்க்கு—மேற்படி. 6

 

 

’முன்னை இட்ட தீ முப்புரத்திலே

பின்னை இட்ட தீ தென்னிலங்கையில்

அன்னை இட்ட தீ அடிவயிற்றிலே

யானும் இட்ட தீ மூள்க மூள்கவே!’-பட்டினத்தார். 395, p. 90

பழ. கருப்பையா. பட்டினத்தார் ஒரு பார்வை. கோயம்புத்தூர், விஜயா பதிப்பகம். 2009, பாடல் 395, ப . 90

Who is a Teacher?

Acharyavan veda means the one who has an acharya is the known one, or has understanding, or has knowledge. This Sanskrit saying not only describes someone who receives good education, but also points to the qualification of a teacher.

A teacher is one who does not teach continuously to the student till the end of her student-hood. Once the acharya (teacher?) gives the initial guidance and teaching, the acharya stops her teaching and helps the student learn more on her own initiative and interest. Then the main role of the acharya is only to remove ‘doubt, ignorance and contradiction in learning’ (ஐயம், அறியாமை, திரிபு). Continue reading

Rationalizing Relationships

Editor’s note: This is an updated article originally published on 26 October 2012.

Yesterday’s (October 21st, 2012) program in Vijay T.V. ‘Neeya Nana’ on friendship was an excellent one and I thoroughly enjoyed the entire show. All the participants, in sharing their experience on friendship and about their friends, reflected the reality of life and glory of friendship. Throughout the program I remembered my close friend Kannan.

My point is not about the program but the comments by Manushyaputran, who always seems to give rhetorical criticism on traditional values and tries to present some intellectual/objective/rationalistic analysis on every issue in life. Thankfully, life is not lived on such intellectual/objective/rationalistic reflections, particularly in the area of relationships. Though there is a place for intellectual understanding about relationships, relationships are lived based on sentiment, emotion and experience. For example, the wonderful principle in friendship is that a ‘friend is one to whom you need not explain about yourself’. Continue reading