Monthly Archives: June 2015

Name Sells

There is a Tamil proverb, “Only if the water falls from the conch, then it will become holy water”[சங்கிலிருந்து விழுந்தால்தான் தீர்த்தம்]. This is came to my mind when I completed reading William Dalrymple’s book, Nine Lives; In Search of the Sacred in Modern India, (London, Blooms Bury, 2009, paperback, 2010).

For me there is nothing special in this book. His selection of characters and the way he writes their stories leaves his impression as a famous writer, but the subject matter is not so unique or special, at least for us Indians, as we are familiar with these people and information, although he does provides some extra information without giving any textual reference for it. (He does provide a bibliography for each chapters at the end of the book.)

Similarly, the way he narrates the sexual life of some characters in a subtle manner (Daughters of Yellama and The Song of the Blind Minstrel) forces one to guess if he is exposing (mocking) or explaining their life. Perhaps this is his speciality. In many chapters, wherever he gets an opportunity, whether in context or out of it, he says something about the sensuality in Hinduism. Continue reading

What is Bhakti?

One can define bhakti based on its origin and historical development in any way that suits her own purpose. However, without a definition, bhakti remains merely a sentimental and emotional experience. Going to either of these extremes will prevent us from understanding and expressing our faith in the Lord.

When I began to use ‘bhakti’ to describe my understanding and expression of faith in the Lord, it often leads people to one of these two conclusions. Either it is a doctrinal/theological/philosophical term, or it is just a personal emotional experience. But I use the term ‘bhakti’ because it helps me understand the teaching of the Muktiveda in Indian terms.

In this sense, it goes beyond ‘faith’ as understood by the traditional theological definition and transcends the limitations of sentiment and emotionalism, although many may misunderstand and misinterpret it. Although there are some who could prove the absence of bhakti in the Hindu Vedas, it is hard to deny its presence in the Muktiveda. Continue reading

Authority

Everyone wants to have his/her freedom, and expects others to accept it. Despite being a social being, man creates his own space in life and is entirely dependent upon this desire and need for freedom. Sometimes this demand for freedom (or privacy or independence) is claimed as a fundamental human right.

There is nothing wrong with such views, but when this desire for freedom (and its relatives) is demanded in the form of ‘individualism’, it clashes with human values.

Individualism can’t exist without relationship. While relationship accepts the contribution of the individual, but it is negatively affected when individualism creeps in. The best way to find smooth cooperation between personal freedom and relationship is the recognition of authority. Continue reading

Bhakti Songs 341-350

341 ஒரு தொடர்கதை

குற்றமே சுமத்தி கொன்றாரே அன்று

குறைபல சொல்லி பழித்தாரே அன்று

அத்துடன் முடிந்ததா அக்கதை நன்று

அதனையே செய்கிறோம் நாங்களும் இன்று

 

ஆதியில் தொடங்கிய அகந்தையினாலே

அதை கொண்டவன் வழிவந்த பழக்கத்தினாலே

தலைமுறை தோறுமே தனிமனிதன் கூட

தொடர்கிறான் தான் கொண்ட வழக்கத்தினாலே

 

அதிகாரம் பெற்றுமே அதனையும் மீறினோம்

அரசாள வைத்துமே அதனையும் இழந்தோம்

ஆயினும் அதனை மீண்டும்பெற எண்ணி

அநியாயமாய் உன்னை தருவினில் வதைத்தோம்

 

என்பழி தன்னை உன்மீது போட்டு

என்பாவம் தன்னை உவந்துமே ஏற்று

ஆதியில் கொண்ட அகந்தையை நீக்க

அளிக்கின்றாய் உனை நானுமே வதைக்க

 

யாரோ செய்த மீறுதல் இல்லை அது

எவரோ சிலர்செய்த சதியல்ல அது

அன்றாடம் நான்கொண்ட அகந்தையினாலே

அதையே செய்கிறேன் நானுமே இன்று

 

என்னோடு முடியாது இக்கதை கூட

என்றுமே முடியாத தொடர்கதை போல

தலைமுறை தோறும் தொடர்ந்திடும் இது

தரணியில் கடைமனிதன் தோன்றிடும் வரை.

 

11-10-2015, மத்திகிரி, இரவு. 11.30

 

 

342. வழிகாட்டினானே

நீவிட்ட வழி வேறென்ன செய்ய

நீயே கதியென்று ஆனபின்னாலே

நான் செய்வதெல்லாம் செய்தபின்னாலே

உன்சித்தம் நிறைவேறும் உன்எண்ணம் போலே

 

கலங்கித் தவித்திடத் தேவையும் இல்லை

கவலையில் மூழ்கிடத் தேவையும் இல்லை

உன்சித்தம் சிரமேற் கொண்ட பின்னாலே

அது நிறைவேற என்னைத் தருவதல்லாமலே

 

சுயப் பரிதாபம் கொண்டுமே வாழ்ந்தாலே

சுமையாகிப் போவோம் பிறர்க்கு வீணாலே

அவன் சித்தம் உணர்ந்து தன்னைத் தந்தாலே

அதுபோல் இன்பம் உண்டோ வாழ்வினிலே

 

தன் சித்தம் துறந்து தன்னையே தந்தானே

தருவினில் மாண்டு வழிகாட்டி சென்றானே

அவனடி நடந்து அதுபோல் செய்தாலே

நம் அகத்தை அழித்து ஆவோம் அவன்போலே

 

16-10-2015, மத்திகிரி, இரவு 12-05 (17-10-2015)

 

 

343 எங்கும் கண்டதில்லை

உன்னைப்போல் இரக்கம்

உள்ளவர் எவரையும்

உலகினில் இதுவரை

எவருமே கண்டதில்லை

 

உன்னிலும் தாழ்மை

கொண்டவர் எவரையும்

மானிடர் இதுவரை

எங்குமே கண்டதில்லை

 

தரணியைக் காக்க

தன்னையே அளித்த

தெய்வம் உன்போல்

தேடினும் கண்டதில்லை

 

இரக்கமே குணமாக

தாழ்மையே பண்பாக

கருணையே வடிவாக

கொண்டவர் இருந்ததில்லை

 

அனைத்தையும் ஒன்றாக்கி

அவற்றையும் தனதாக்கி

அன்பே உருவாகி

ஆண்டவர் எவருமில்லை

 

முக்திக்கு வழியாகி

பக்திக்குத் துணையாகி

பாவிக்கு மீட்பாகி

வந்தது யாருமில்லை

 

உவந்தே ஏற்றாலும்

உதறியே தள்ளினும்

உன்நிலை தன்னில்

மாற்றம் இருந்ததில்லை

 

அறியாமல் இருந்தாலும்

அறிந்தே மறுத்தாலும்

ஆதரித்து காக்க

நீயும் மறுத்ததில்லை

 

எத்தனைக் கூறினும்

எப்படி எழுதினும்

உன்னை முழுமையாய்

உணர்ந்தவர் எவருமில்லை

 

ஆயினும் அறிந்ததை

ஆட்கொண்டு மீட்டதை

அறிவிக்க இயலாமல்

இருக்க முடியவில்லை.

 

26-10-2015, காலை, 4.00

 

 

344 வரம்

வரமென்ன கேட்பேன்

வள்ளளே உன்தன்

சித்தமொன்றை அறியும்

புத்தியில்லாமல்

 

வேறென்ன கேட்பேன்

வள்ளளே உன்னை

பக்தியின் மூலமே

புரிவதல்லாமல்

 

நானென்ன கேட்பேன்

நாளுமே உன்தன்

பணியினைச் செய்ய

கிருபையல்லாமல்

 

ஆயினும் கேட்பேன்

அண்ணலே உன்னிடம்

அனுதினம் உன்னடி

பணிந்திடும் மனதை

 

ஆயினும் உன்னிடம்

ஒன்றைக் கேட்கேன்

அகந்தையால் உன்னை

மறுத்திடும் செயலை

 

இனியென்ன கேட்பேன்

என்னையே தந்தபின்

இகத்திலும் பரத்திலும்

உன்னைத் தொழுவதல்லாமல்

 

26-10-2015, இரவு, 11.30

 

 

345 என்ன இருக்குது

உன்னடி பணிவது உவப்பாக இருக்குது

உன்னிடம் வருவது மகிழ்வாக இருக்குது

உன்னையே துதிப்பது உயர்வாக இருக்குது

உன்னையே தொழுவது சிறப்பாக இருக்குது

 

உனைச்சரண் அடைவது தெம்பாக இருக்குது

உனைதினம் நினைப்பது நிறைவாக இருக்குது

உனைநாட மற்றவை சிறுமையாய் தெரியுது

உன்மேன்மை சொல்லிட உலகமே வியக்குது

 

எனப்பற்றி சொல்லிட என்ன இருக்குது

எதைப்பற்றி சொன்னாலும் உள்ளமே கூசுது

என்வாழ்வை நினைத்தால திகைப்பாக இருக்குது

ஏனெனை மீட்டாய் வியப்பாக இருக்குது

 

அதைப்பற்றி அறிந்திட ஆர்வமாய் இருக்குது

ஆயினும் உள்ளே நடுக்கமும் இருக்குது

எனக்காக மரித்ததை என்மனம் நினைக்குது

அதையெண்ணும் போது உள்ளமும் வாடுது

 

இதில்நான் செய்ய என்ன இருக்குது

இதைவிட்டால் மீட்பு வேறெங்கு உள்ளது

அதையெண்ணும் போது என்னன்பு பெருகுது

அதனால் என்னாவி உன்னையே துதிக்குது

 

2-11-2015, மத்திகிரி, மதியம் 2.35

 

 

346 புரியாத ரகசியம்

பக்தியால் நாமும் பரமனைத் தொழலாம்

பக்தனாய் நாளும் உன்னடிப் பணியலாம்

இதில் புத்தியைச் சற்றே நுழைத்தே பார்த்தால்

பித்தனாய்ப் போகலாம் பேதையே உணர்வாய்

 

பக்தியைக் கூற சொற்களும் உண்டோ

பக்தனாய்மாற சடங்குகள் உண்டோ

பக்தியைப் புரிய புத்தியும் உண்டோ

பக்தனாய் வாழ்ந்து புரிவதல்லாமல்

 

பக்தியால் பரமனைப் பணியும் போது

புத்தியைக் கொண்டா சொற்களைக் கூறுவார்

பக்தியால் கொண்ட உத்தம உறவை

பரவசத்தில் சில சொற்களில் கூறுவார்

 

அவர்பாடித் தந்த பரவச நிலையை

பகுத்துப் பார்த்து ஆராய முயன்றால்

இறுதிவரையில் விடைகிடைக்காது

பிறர்க்கு அந்த ரகசியம் புரியாது

 

எளிமையாக வாழ்ந்தே முடித்தார்

எண்ணங்களைச் சில சொற்களில் வடித்தார்

பக்தியின் கடலில் மூழ்கியே திளைத்தார்

பாங்காய் அவரும் முக்தியை அடைந்தார்

 

அந்தவழியில் நாமும் முயன்று

அடைவோம் அந்த உன்னத மேன்மையை

ஆராய்ந்து பார்த்து அறிவிழந்தால்

ஆழ்ந்தே கிடப்போம் நம் அறியாமையில்

 

13-11-2-14, மத்திகிரி, 2.50 pm.

 

 

347 பக்தியால் அறியனும்

எத்தனை இனிமை உன்னுடன் இருப்பது

எளிமையாய் பக்தியால் உன்னையும் அறிவது

பலப்பலப் படித்து புத்தியைப் பிசைந்து

பலனற்றுப் போவது எத்தனைக் கொடிது

 

தத்துவம் பேசி தர்க்கங்கள் செய்து

தான்கண்ட வழியிலே வாதமும் செய்து

பிறரை மதிக்காமல் தன்னையும் உணராமல்

பேதயையாய் இருப்பது அதனினும் கொடிது

 

நிகழ்காலம் தன்னில் நிமிடமும் வாழாமல்

கடந்து சென்றதைக் கடிதுடன் ஆராய்ந்து

எதிர்காலம் பற்றி எத்தனையோ பேசி

நிகழ்காலம் தன்னை நிரந்தரமாய் இழப்பர்

 

சென்றவைப் பற்றி ஆராய்ந்து பார்க்கனும்

வருங்காலம் பற்றியும் வகையாய் யோசிக்கனும்

ஆயினும் நிகழ்காலம் அதனில் வாழனும்

அன்றாட வாழ்வினில் ஆனந்தம் காணனும்

 

இதைவிட்டு ஆயிரம் தத்துவம் பேசி

எண்ணற்ற வார்த்தையால் தர்க்கமும் செய்து

பயனற்ற வழியில் வாழ்வையும் போக்காது

பக்தியால் அன்றாடம் உன்னையும் அறியனும்

 

14-11-2015, மத்திகிரி, மதியம் 2.50

 

 

348 ஆராய்ந்து பார்க்கனும்

என்னையே நானும் ஆராய்ந்து பார்க்கனும்

என்னுளே அடிக்கடி உன்னையும் தேடனும்

வெளியிலே எப்படி நான் இருந்தாலும்

உள்ளாக என்னையே ஆராய்ந்து பார்க்கனும்

 

பலவற்றைப் படித்து பலவற்றை எழுதி

புறம்பாக பிறர்க்கு எத்தனைக் கூறினும்

எத்தனை தூரம் என்னுள்ளே அவையெல்லாம்

உண்மை என்று ஆராய்ந்து பார்க்கனும்

 

உள்ளாக என்னிலே நம்பாத கருத்தை

ஒருநாளும் பிறருக்கு கூறாது இருக்கனும்

உண்மையாய் என்னாலே செய்ய முடியாமல்

பிறருக்கு மட்டும் போதிக்க மறுக்கனும்

 

செயல்களை நிறுத்தி சிந்தையை ஒடுக்கி

சற்றேனும் உன்பாதம் நானும் அமரனும்

அந்த நேரத்தில் நீ என்னை ஆராய

அமைதியாக நான் என்னை அளிக்கனும்

 

சிலநொடி ஒதுக்கி சித்தத்தை அடக்கி

சேவடி பணிந்து உன்சிந்தை அறிந்து

அதன்படி வாழ அனுதினம் நானும்

அடிக்கடி என்னைநான் ஆராய்ந்து பார்க்கனும்

 

17-11-15, மத்திகிரி, மதியம் 2.50

 

 

349 வரம் தரும் வள்ளல்

வரங்களைத் தருவது உனக்குமே எளிது

வள்ளலே கொடுப்பதே உன்குண மானதால்

வரம் வேண்டி வருவது என் இயல்பானது

வரியவன் உனைவிடு வேறெங்கு போவது?

 

கொடுப்பதும் உனக்கு எளிமையானது

கொடை குணம் உனது இயல்பு ஆனதால்

கேட்பதும் எனக்கு உரிமை ஆனது

“கேளுங்கள்” என்றுநீ கூறி அழைத்ததால்

 

அள்ளித் தருவது உனியல் பானது

ஆதரித்தருள்வது உன் செயலானதால்

அண்டிவருவது எம்நிலை யானது

அன்புடன் புரப்பவன் நீயுமே ஆனதால்

 

பெற்றதால் நானும் சொல்கிறேன் நாளும்

பெம்மானே உன்மேன்மையை நாவினால்

போறுகின்றேன் உன் குணமதை நானும்

வரமாக அருளை எனக்கும் தருவதால்

 

18-11-15, மத்திகிரி, மதியம் 2.00

 

 

350 மொளனம் காக்கிறேன்

இணைந்திருப்பேனே இணையடி நிழலில்

எனையளிப்பேனே உன்திருவடியில்

உனை நினைப்பேனே என்மனக் கோயிலில்

உனைத்துதிப்பேனே ஓயாது சிந்தையில்

 

உனைவிட்டு வேறிடம் செல்லவும் அறியேன்

உனையன்றி புகலிடம் உலகினில் அறியேன்

உன்சித்தம் அன்றி வேறொன்றை விரும்பேன்

உன்னுடன் இருப்பதை மட்டுமே அறிவேன்

 

என்னவோ சொல்ல உன்னிடம் வருகிறேன்

ஏதுமே சொல்ல அறியாமல் திகைக்கிறேன்

எதைத்தான் சொல்வது எப்படி உரைப்பது

என்றுமே அறியாது மொளனமே காக்கிறேன்

 

சிலநொடி ஒதுக்கி ஜெபதபம் செய்தாலும்

சொல்லாலும் மொழியாலும் எத்தனை சொன்னாலும்

அமைதியாய் வந்து உனருகினில் அமரும்

அந்தப் பரவசம் வேறெங்கும் காணேன்

 

“சும்மா” இருக்கும் சுகத்தை நாடுறேன்

சொல்மொழி கடந்த நிலையைத் தேடுறேன்

உன்னுடன் ஒன்றிடும் உயர்வை கேட்கிறேன்

அதை உணர்ந்திடும் மனதை இன்றே கேட்கிறேன்.

 

22-11-15, மத்திகிரி, 11.05 இரவு.

 

Bhakti Songs 331-339

331 உடனே வருவான்

 

உருகி அழைத்தால் உடன் வருவான்

உளமாற பணிவோர்க்கு அருள் தருவான்– உருகி…

 

கன்றின் குரல் அறியா பசுவும் உண்டோ

கண்ணீர் விட்டால் தாயின் (அவன்) உள்ளமும் கரையாதோ

“அடைக்கலம்” என்று (நாம்) அவனடி சேர்ந்தால்

“அபயம்” அளித்து நம்மை ஆதரிக்கானோ–உருகி

 

அவனன்றி நமக்கு கதிவேறு உண்டோ?

நம்மை விட்டால் அவனுக்கு உறவேதும் உண்டோ?

மன்னுயிர் காக்கவே தன்னுயிர் அளித்தவன்

மெளனமாய் இருப்பானோ நாமுமே அழைக்கயில்–உருகி

 

இருவிழி நீர்சொரிய கரம்கூப்பி சிரம் தாழ

மேனியும் விதிர்விதிர்த்து நாக்குழறி பேசிழக்க

ரோமமும் சிலிர்த்தெழ உள்ளமும் கரைந்திட

மொழியின்றி நாமழைக்க மொளனமாய் இருப்பானோ–உருகி

 

பாடிப் போற்ற வேண்டாம் பலவார்த்தை சொல்லவேண்டாம்

ஓடித்தேட வேண்டாம் உணர்ச்சியில் துள்ளவேண்டாம்

மெளனமாய் அமர்ந்(திருந்)து மனதார தொழும்போது

அருகினில் வந்து (நமக்கு) அமைதி தருபவன்–உருகி

 

7-9-15, மத்திகிரி, இரவு 11.30

 

 

332 குருவை அடைந்தேன்

 

யாரென்று தெரியவில்லை

எவரென்று புரியவில்லை

இறைவனைத் தேடினோர்

இதுவரை அறியவில்லை

 

தெரிந்ததைச் சொன்னார்

புரிந்ததைத் தொழுதார்

அறிந்ததை உரைத்தார்

ஆயினும் புரியலை

 

நானுமே முயன்றேன்

தேடியே அலைந்தேன்

பலவழி சென்றேன்

தோல்வியே அடைந்தேன்

 

இனியென்ன செய்வது

ஏன்வீணில் முயல்வது

என்று எண்ணியே

விரக்தியும் கொண்டேன்

 

ஆயினும் ஒருவழி

எனக்கும் கிடைத்தது

மனைஇருள் நீக்கும்

குருவை அறிவது

 

எங்கெங்கோ தேடினேன்

என்வரை முயன்றேன்

நாடிய குருவை

தேடியே அடைய

 

எங்கு தேடினும்

எப்படி முயன்றும்

இறுதி வரையில்

குருவை அடையலை

 

அருளுடன் இறவனும்

எனை நாடிவந்து

ஆட்கொண்டு காட்டினான்

தானே குருவென்று.

 

10-9-15, இரவு, 11.15, மத்திகிரி.

 

 

333 காண வேண்டும்

 

காண வேண்டுமையா

மனக் கண்திறந்து உன்னையும்–காண…

 

குருடரின் கண்திறந்து அவரை குணமாக்க

உன்னைப் பின்தொடர அவரும் வந்ததுபோல்

உன்னை அறிந்தபின்னும் உண்மை புரிந்தபின்னும்

உள்ளம் குருடாகி இருளில் உழலாமல்–காண…

 

அனுதினம் உன்வேதம் தவறாது படித்தாலும்

அமைதியாய் உன்பாதம் தியானிக்க அமர்ந்தாலும்

பலவார்த்தை மிகச்சொல்லி ஜெபமே செய்தாலும்

பதற்றம் பலகொண்டும் நிம்மதி இழக்காமல்–காண…

 

நாளைத் தேவையெண்ணி நல்ல செயல்செய்து

இன்றே பொருளைத் சேர்த்து வைத்தாலும்

வகுத்தான் வகுத்த வகையே அல்லாமல்

தொகுத்து வைத்து துய்க்க உன்சித்தம்–காண…

 

நலமுடன் இந்நாளும் கழிந்தே போனாலும்

நாளைய தினத்தின் பாடெண்ணி கலங்காமல்

இன்று போலவே நாளையும் நடத்திடும்

இறைவனின் துணையும் இருப்பதை நானும்–காண…

 

16-9-15, மத்திகிரி, மதியம் 2.10

 

 

334 குறையன்ன உண்டு?

 

தொழுது கொள்ள திருவடி யுண்டு

சேர்ந்து கொள்ள தொண்டர்கள் உண்டு

அருளை அளிக்க ஐயனும் உண்டு

அடிமைக்கு இனிவேறு குறையென்ன உண்டு?

 

எத்தனையோ தேவை என்னையும் நெருக்க

எண்ணிலாக் கவலைகள் அனுதினம் கலக்க

இவற்றிடை நானும் அமைதி கொண்டு

என் ஐயனைப் போற்ற கிருபையும் உண்டு

 

மாமிச தேகத்தில் பலவித பாடுகள்

மனிதர்கள் இடைய உள்ளது பிணக்குகள்

ஆயினும் அவை அனைத்தையும் பொறுக்க

ஆன்மாவில் ஆனந்தம் உண்டு களிக்க

 

தீமையே இல்லாத நன்மையும் இல்லை

திருப்பங்கள் இல்லாமல் நிகழ்வுகள் இல்லை

இவற்றின் ஊடே அமைதியும் அளிக்க

இறைவனும் வந்தான் என்னுடன் நடக்க

 

கவலைகள், கலக்கங்கள், கஷ்டங்கள், நஷ்டங்கள்,

நோயுடன் நெருக்கங்கள் நிதம்நிதம் பிணக்குகள்

இல்லாத வாழ்கை எங்குமே இல்லை

ஆயினும் இவைமட்டுமே வாழ்க்கையும் இல்லை

 

இவை போன்ற பலவற்றை அனுமதித்தாலும்

எவ்விதம் என்னை அவன் சோதித்தாலும்

அவன் மீது நான்கொண்ட அன்பும் மாறாது

அவனையும் என்னையும் ஏதுமே பிரிக்காது

 

தொழுது கொள்வேன் திருவடி தன்னை

சேர்த்துக் கொள்வேன் தொண்டருடன் என்னை

அருளை அளிப்பான் ஐயமே இல்லை

இதனினும் மேன்மை வேறெதும் இல்லை.

 

18-9-15, மதியம், 2.00, மத்திகிரி.

 

 

335 நேரம்மாச்சு

 

வாழ்க்கையும் ஓடிப்போச்சு

வாழ்ந்துமே முடிச்சாச்சு

எது எப்படிபோனாலும் இனி

எனக்கென்ன கவலையாச்சு

 

உருண்டு புரண்டும்மாச்சு

ஓடியாடிப் பார்த்தும்மாச்சு

ஒதுங்கி உட்கார்ந்தபின்னே

தெய்வமே துணையும்மாச்சு

 

கஷ்டம் நஷ்டம் பார்த்தும்மாச்சு

கவலை நிறைய பட்டும்மாச்சு

கடைசி இந்த காலத்திலே

காலன்வர நேரம்மாச்சு

 

நேசம் பாசம் பார்த்தும்மாச்சு

நிறைவாக வாழ்ந்தும்மாச்சு

நினைவெல்லாம் போனபின்னே

இடம் காலிபண்ண நேரம்மாச்சு

 

18-9-15, மத்திகிரி, இரவு, 11.15

 

 

336 யார் காத்திடுவார்

 

ஆண்டான் முகம் நோக்கும்

அடிமையைப் போல

முடவனும் துணைவேண்டிக்

கைகோலைக் கொள்வதுபோல்

சிலதுளி நீர்வேண்டி

விண்நோக்கிப் பார்க்கின்றார்

முளைத்த விதைகளுமே

முடமாகிப் போகாமல்

தளிர்த்து செழித்திடவே

நீர்வேண்டித் தவித்திருக்க

விண்நோக்கி கைக்கூப்பி

உன்னைத்தான் வேண்டுகின்றோம்

இரங்கி அருளிடுவாய்

எம்நிலை புரிந்திடுவாய்

இல்லையென்று சொல்லாமல்

எமக்கும் தந்திடுவாய்

ஏனென்றால் உன்னையன்றி

எவரெமைக் காத்திடுவார்

 

19-9-15, மத்திகிரி, 2.00 pm.

 

 

 

337 வெற்றியும் காணவேண்டும்

 

துணையாக நீ இருக்க

தோள்மீது எனை சுமக்க

எதிர்காலம் எண்ணி

ஏங்கிநான் தவிப்பேனோ?

 

வருங்கால நிலை எண்ணி

வாழ்வின் பல தேவை எண்ணி

நிகழ்கால நிம்மதியை

நானுமே இழப்பேனோ?

 

வருவதே வந்தாலும்

வழியின்றி ஏற்றாலும்

வாழ்ந்துதான் ஆகவேண்டும்

வகையேது ஓடத்தானும்?

 

ஆயினும் எதிர்கொண்டு

ஆண்டவன் துணைகொண்டு

வாழ்ந்து பார்க்கவேண்டும்

வெற்றியும் காணவேண்டும்

 

19-9-15, மத்திகிரி, இரவு. 12.15

 

 

 

338 முடியாத செயலுமில்லை

 

ஊள்ளமும் உருகாதா

ஊனுயிர்க் கரையாதா

உன்னிடம் வரும்போது

என்னுளம் இனிக்காதா

 

தன்நிலை மறக்காதா

தாழ்மையே அளிக்காதா

தஞ்ஞமென வரும்போது

நெஞ்சமும் களிக்காதா

கண்களும் பணிக்காதா

கல்மனம் கரையாதா

கசிந்து ருகும்போது

காட்சியும் கிடைக்காதா

 

பக்தியும் பிறக்காதா

பரவசம் அளிக்காதா

பக்தனாய் வரும்போது

சித்தமும் மகிழாதா

 

வேண்டுதல் பிறக்காதா

வேண்டினால் கிடைக்காதா

வேண்டிடும் அடியார்க்கு

உன்னருள் கிடைக்காதா

 

சுயமுமே நீங்காதா

சுயநலம் அழியாதா

சொந்தமென ஆனபின்னே

உன்பதம் கிடைக்காதா

 

ஆகாத தொன்றுமில்லை

உன்னடியன்றி கதியுமில்லை

உன்னடியார்க்கு ஏதுமே

முடியாத செயலுமில்லை.

 

23-9-15, 2.45 pm, மத்திகிரி.

 

 

 

339 ஏற்றுக் கொள் துதிகளாக

 

உனக்காக உன்னை நாடி

உன்னடி மட்டுமே தேடி

உவப்புடன் உன்னிடம் நானும்

வருவதும் இனி எப்போதோ?

 

ஒவ்வொரு நொடியும் போகுது

உலகின் பல தேவைகள் எண்ணி

உள்ளமும் மிகவும் அலையுது

அவைகளை மட்டுமே நாடி

 

எல்லாம் நிறைவாய்க் கிடைத்தும்

ஏதோஒரு ஏக்கம் உள்ளது

இல்லாத ஒன்றுக்காக தினம்

என்மனம் ஏங்கியே வாடுது

 

கானல்நீர் தேடியே ஓடும்

மானைப் போலவே ஆனேன்

கடைசி மட்டும் நீர்க்காணாமல்

கதறியே வீழ்ந்து கிடந்தேன்

 

அந்த நேரம் இரக்கம்கொண்டு

அந்த நிலையில் மாண்டுவிடாமல்

ஜீவ நீரின் ஊற்றைக்காட்டி

தாகம் தீர்த்து ஆண்டுகொண்டாய்

 

ஆயினும் என் அசுரகுணமும்

அடிக்கடி தலைத் தூக்கி

கிட்டாத பொருளுக்காக என்னில்

முட்டிமோதி தவியாய்த்தவிக்குது

 

எப்போ முடியும் இப்போராட்டம்

என்று ஓயும் மனப்போராட்டம்

உலகில் வாழும் காலம்மட்டும்

கிடைக்காது விடுதலைமட்டும்

 

ஆதலால்சில நொடிகளேனும்

அண்டிவந்தேன் உன்தன் பாதம்

அந்த சில நொடிகளும் கூட

உன்னடி தொழுவும் காணும்

 

இனிநானும் என்ன செய்ய

என்னசொல்லி உன்னிடம் புலம்ப

இந்தஎன் கதறலைக் கூட

ஏற்றுக் கொள் துதிகளாக.

 

24-9-15, மத்திகிரி, 2.30

Song 6 – I am the Clay

This is also a translation of the English Hymn “Have Thine Own Way Lord.” Since the meaning of this hymn affected me a lot, I wrote this poem. It is not a literal or verbatim translation.

6. குயவன் நீ

உன்சித்தம் செய்யும் உன் சித்தம் செய்யும்
குயவன் நீ உன்கையின்; களிமண்னே நான்
உருவாக்கும் உருவேற்றும் உன்சித்தம் போல
ஒப்புவித்தேன் என்னைப் பூரணமாய் Continue reading

Bhakti Songs 321-330

321 வழியைச் சொல்லு

 

வேண்டாம் என்றாலும் விட்டு விலகாது

விடுதலை தேடினும் எங்குமே கிடைக்காது

இவற்றின் இடையே நான்படும் பாடு

உன்னையன்றிப் புரிவது வேறிங்கு யாரு?

 

நானே தேடிக் கொள்ளவும் இல்லை

நான் அதை விரும்பியே ஏற்கவும் இல்லை

வேறு எவ்விதம் வந்தது புரியலை

அதை விட்டு விலகிட வழியும் தெரியலை

 

சஞ்சலம் என்ற குணமது கொண்டேன்

சட்டெனக் கோபம் கொள்ளவும் அறிந்தேன்

விட்டுக் கொடுப்பதை முற்றிலும் விரும்பேன்

வாதம் செய்வதை மட்டுமே அறிவேன்

 

பிறரின் நியாயம் புரியவும் மறுத்தேன்

பிறரின் உரிமையை ஏற்கவும் மறுத்தேன்

மற்றவர் வாழ்வதே எனக்கென எண்ணி

எத்தனையோ முறை காலால் மிதித்தேன்

 

ஆயினும் கோபம் அடங்கவும் இல்லை

ஆத்திரம் சற்றும் குறையவும் இல்லை

பழிக்குப் பழி வாங்கும் எண்ணம்

கொஞ்சமும் இன்னும் நீங்கவும் இல்லை

 

இவற்றின் பாரம் தாங்கவும் முடியலை

இன்னும் இவற்றில் விடுதலை இல்லை

என்நிலை புரிந்த உனது மொளனம்

எனக்குச் சற்றும் புரியவும் இல்லை

 

எழுதி இவற்றைப் படிப்பதனாலே

எவ்விதப் பயனும் இல்லை அறிந்தேன்

ஆயினும் அதுமட்டுமே தெரிந்ததால்

அனைத்தையும் எழுதி கணக்கும் வைத்தேன்

 

கணக்கைத் தீர்ப்பது யாரென்று சொல்லு

கடனும் பட்டது எவரென்று சொல்லு

படைத்த உனக்கே பொறுப்பில்லை என்றால்

கடனைத் தீர்க்கும் வழியைச் சொல்லு

 

10-8-15, மத்திகிரி, இரவு 11.30

 

322 மழை கொடு

 

குறையென்ன உண்டாகும்

கூறிடு எனக்கு

கொஞ்சம் இரங்கிட

உனக்கென்ன பிணக்கு?

அண்டம் அனைத்தையும்

படைத்த உனக்கு

எமக்னென வரும்போது

ஏன்னிந்த கணக்கு?

 

அடடா தெரியாதோ

வீண்னிந்த நாடகம்

சரிவிடு போகட்டும்

வேண்டாத கோபம்

சரிக்கு சரிகட்ட

இதுவல்ல நேரம்

யார்பிழை என்பது

வேண்டாத வாதம்

 

எவர் தறாகவே

இருந்தாலும் என்ன?

இத்தனை பிடிவாதம்

தேவையா என்ன?

மழை இல்லாமல்

மண்ணுயிர்த் தவிக்க

தாமதம் செய்வதேன்

நீயதைக் கொடுக்க?

 

சிறியோர் செய்த

சிறுபிழை யெல்லாம்

பெரியோர் ஆயின்

பொறுத்தல் கடனே

எம்பிழை பொறுத்து

இரக்கமும் கொண்டு

பசிப்பிணி போக்க

மழையை அளித்திடு

 

16-8-15, இரவு, 1.000 (17-8-15), மத்திகிரி,

 

 

323 இவ்வளவுதானா?

 

இவ்வளவுதானா உனது இறக்கம்

இதற்கு மேலே என்ன சொல்ல உனக்கும்

எம்நிலை அறிந்த பின்பு நீயும்

இப்படி செய்தால் வேறெங்கு செல்வோம்

 

பசிதவனுக்கு உணவை அளித்து

இடையில் பறித்தால் என்ன செய்வான்

கையில் அள்ளி வாயில் போட

தட்டி விட்டால் ஏது சொல்வான்?

 

அந்த நிலைதான் எமக்கும் கூட

இதை அறிந்த உனக்கு என்ன சொல்ல

’கேட்க’ சொல்லி கொடுத்த நீயே

கொடுக்க மறுத்தால் என்ன செய்ய?

 

நாங்கள் மட்டுமா கடனும் பட்டோம்

நாளும் உன்னை வேண்டிக் கொள்ள

படைத்த உனக்கு கடமை இல்லையோ

பார்த்து செய்யும் பொறுப்பு இல்லையோ

 

முடியா தென்று நீ கூறினால்

போவ தெங்கே வழியும் கூறு

போக்கிடம் வேறு இல்லாததால்

புலம்புறோம் உன்னிடம் வந்து

 

21-8-15, இரவு 8.10

 

 

324 கூடவருமா?

 

எதிர்பார்ப்பது போல

எல்லாமும் நடக்காது

என்விருப்பம் போலவே

எல்லாமும் கிடைக்காது

இப்படி நடப்பது

நமக்குமே நல்லது

இல்லையென்றால் நம்மனம்

இறைவனைத் தேடாது

 

ஆட்டுவிக்கும் அவனன்றி

ஆடத்தான் முடியுமா?

அவன் அளிக்க எண்ணாமல்

நாம்பெற முடியுமா?

நம்தேவை அறிந்துமே

அவன்தரவரும் போது

இடையில் நம்சுயம்

குறுக்கிட இயலுமா?

 

ஆடையின்றி பிறந்ததுபோல்

ஆசையின்றிப் பிறந்தோமா?

பாடைஏறிப் போகும்போது

கூடகொண்டு போவோமா?

சேர்த்து நாம்வைத்தாலும்

சொந்தம் நமக்காகிடுமா?

தெய்வத்தின் அருளன்றி

துய்க்க நாம் முடிந்திடுமா?

 

23-8-15, மத்திகிரி, மதியம் 2.50

 

 

325 உன்லீலைகளே

 

ஏதோ சொல்ல வருகின்றாய்

ஏதோ செய்தி சொல்கின்றாய்

என்னையும் மீறி செயலைச் செய்து

உன்சித்தம் நிறைவேற்றுகின்றாய்

 

நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் நிமித்தங்களே

மனிதர்கள் கூட உன் கைக்கருவிகளே

உன்சித்தம் மட்டும் என்னில் நிறைவேற

நீசெய்யும் அனைத்தும் உன் லீலைகளே

 

வேண்டாம் என்றாலும் நின்றிடாது

வேண்டும் என்றாலும் நடந்திடாது

உன் அனுமதியின்றி என்வாழ்வில் கூட

ஒரு செயலும் நிச்சயம் நிகழ்ந்திடாது

 

அமைதியாய் இருக்கும் நேரமுண்டு

ஆர்பரித்து அலைமோதும் காலமுண்டு

ஆயினும் உன் அனுமதியின்றி

ஆடவோ அடங்கவோ இயலாது

 

நான் இதை நன்கு புரிந்து கொண்டேன்

நடப்பிக்கும் உன்சித்தம் அறிந்து கொண்டேன்

நான்செய்யும் செயல் ஒன்றும் இல்லையென

நானும் உன்னடி பணிந்து கொண்டேன்

 

26-8-15, மத்திகிரி, இரவு 11.30

 

 

326 உன்சித்தம்போல ஆகட்டும்

 

ஏங்கியே தவிக்குது

ஏழைஎன் உள்ளமே

ஏளனம் செய்வதேன்

நீயுமே இன்னுமே?

 

நானென்ன செய்யனும்

இருந்து இன்னுமே

நானுமே தவிக்கிறேன்

உன்னிடம் வரவுமே

 

புவிவாழ்வு பாரமாச்சே

பொழுதெல்லாம் வீணுமாச்சே

ஏதோதினம் வாழலாச்சே

என்னுளம் தவிக்கலாச்சே

 

கையும் காலும் இருக்கும்போதே

கடைதேற்றக் கூடாதோ

கட்டிலிலே வீழும்முன்னே

அழைக்கநீயும் கூடாதோ?

 

என்னைக்கேட்டா நீ படைத்தாய்

எனைக்கேட்டா நீ எடுப்பாய்

ஏதோசொல்லி புலம்பமட்டும்

வார்த்தைமட்டும் நீ கொடுத்தாய்

 

ஏதோ போச்சு இந்த நாளும்

அதுபோல் போகும் அடுத்தநாளும்

எப்படியோ நாளும் ஓடட்டும்

உன்சித்தம்போல ஆகட்டும்

 

28-8-15, இரவு, 8.50

 

 

327 இதுவே தருணம்

 

இதுவே தருணமையா–ஐயா

இதுவே தருணமையா

உடனென்னை அழைத்துச் செல்ல

உன்னுடன் எடுத்துக் கொள்ள–இதுவே…

 

உள்மன ஏகத்தையே உரைத்திட வார்த்தை இல்லை

உன்னையன்றி புரிந்து கொள்ள உலகில் யாருமில்லை

என்ன சொல்லி புரியவைக்க என்னிடம் மொழியும் இல்லை

எவர்க்கு நான் புரியவைக்க உறவென்று யாருமில்லை

 

உறவு என்று சொல்லிக் கொள்ள உலகில் மாந்தருண்டு

ஆயினும் அவருள்ளே உன்னைப்போல் எவருண்டு

என்னைப் போல அவருமே பலவிதத்தில் ஏக்கங்கொண்டு

இருக்கும் போது அவரிடத்தில் சொல்லி என்ன பயனும் உண்டு?

 

விரக்தியின் எல்லைக்கு சென்று இதை சொல்ல வில்லை

வேறு எந்த வழியுமின்றி நான் இதை உரைக்க வில்லை

போதுமென்ற மனதுடனே உன்னிலே இருக்கும் போது

பேச்சிழந்து புலம்புமுன்ன (உன்னுடன்) போவதே நல்லது

 

என்னவோ எனக்கு தெரிந்ததை நானுமே சொல்லி வைத்தேன்

எப்படியோ உன்னிடமே வருவேன் என்று அறிந்து கொண்டேன்

அது இப்போதே இருக்குமானால் நல்லதென்று கூறிவைத்தேன்

இதற்கு மேலே சொல்லி என்ன நீ உணர்ந்து கொண்டால் போதுமென்றேன்

 

28-8-15, இரவு, 9.15

 

 

328 சிலநாள் வாழ்வு

 

சிலநாள் வாழ்வும்

சீக்கிரம் முடியும்

சித்தத்தில் கொள்வாய்

நீயென் மனமே!

 

சிந்தையை அடக்கி

சீர்பட்டுத் தாமல்

சீர்கெட்டு நீயும்

சீரழி யாதே

 

வருகிறேன் என்றவன்

வந்திடு வானே

வரும்நேரம் தன்னை

சொல்லிடு வானோ?

 

அரைநீ கட்டி

ஆயத்த மாகி

அவனுக்கு பணிசெய

முயல்வாய் தினமே

 

தேகத்தின் தேவைக்கு

தேடி அலைகிறாய்

மனதின் நிறைவுக்கு

செயல்பல செய்கிறாய்

 

ஆன்மாவை மட்டுமோ

அலட்சியம் செய்கிறாய்

அதுஉன் னிடம்

முறையிடாது என்பதால்

 

ஆயினும் அதனை

படைத்த வனுக்கு

நீஉன் கணக்கை

நிச்சயம் சொல்லனும்

 

செயல் களையும்

சற்றே நிறுத்தி

சிந்தை தன்னையும்

உன்வயப் படுத்தி

 

ஆன்மா தன்னை

அவனில் நிறுத்தி

அனுதினம் நீயே!

தியானமும் நீயே

 

29-8-15, காலை, 6.10 மத்திகிரி

 

 

329 என்ன குணமிது?

 

கொஞ்சம் இரங்கு

குமுறுலைக் கேட்டிடு

கெஞ்சியே வருவோர்க்கு

கஞ்சமின்றி நீகொடு

 

சிலதுளி கொடுத்தாலே

சோர்ந்த பயிரெல்லாம்

உயிர்பெற்று உவப்புடன்

உன்னைத் துதித்திடும்

 

கருகியே காய்ந்தாலோ

கலங்கிடும் மனது

கடைக்கண் பார்த்து

அருளினைத் தாராயோ

 

உழுதவன் கலங்குறான்

உலகோர் திகைக்கிறார்

படைத்த நீமட்டும்

பொறுப் பின்றிருக்கிறாய்

 

என்ன குணமிது

எங்கிருந்து வந்தது

இதுவரை உன்னிடம்

என்றும் இல்லாதது

 

அரம் பாடினால்தான்

உனக்குமே புரியுமோ

அந்த எல்லைக்கு

போகத்தான் முடியுமோ?

 

என்னவோ செய்திடு

யாரென்ன செய்வது

முறையிட மட்டுமே

முடிந்திடும் எமக்கு

 

1-9-15, மத்திகிரி, மதியம் 2.45

 

 

330 செவி சாய்ப்பான்

 

கடவுளும் எப்படி கண்மூடி இருப்பான்-நம்

கஷ்டத்தைப் பார்த்தும் பொறுப்பின்றி இருப்பான்

தாயடித்தாலும் சேயெங்கு போகும்-தன்

தாயின் மடியில் வீழ்ந் தழுகாமல்

 

இரக்கத்தை மட்டுமே குணமாகக் கொண்டவன்-நம்

எல்லாத் தவரையும் பொருத்தருள் கின்றவன்

பாரா முகமாய் இருந்திடு வானோ?

பாவிகள் நாமென்று வெறுத்திருப்பானோ?

 

அப்படி இருந்திட அவனென்ன மனிதனா

ஆத்திரம் கொண்டிட அவனென்ன மூர்க்கனா

கருணையின் வடிவம் கடவுள் என்றானபின்

கதறிடும் நமக்கு தன்செவி அடைப்பானோ?

 

நம் நிலைதனை அவன் அறிந்தே இருக்கிறான்

நாம் வேண்ட அவனும் காத்திருக் கிறான்

வேண்டும் முன்னே தர அவனும் இருக்க-நம்

வேண்டுதல் கேட்க செவி சாய்த்தே இருக்கிறான்.

 

ஏற்ற சமயத்தில் எல்லாம் தருவான்-நாம்

ஏங்கியே தவிக்காமல் மழை (அருள்) தந்திடுவான்

மரத்தை வைத்தவனும் மறந்திடு வானோ

மன்னுயிர்த் தவிக்க பார்த்திருப் பானோ?

 

3-9-2015 மத்திகிரி, மாலை, 3.55