Monthly Archives: August 2015

Women in Tamil Land

There is a famous Tamil song that says, ‘தமிழன் என்றொரு இனமுண்டு; தனியே அதற்கொரு குணமுண்டு’ (There is an ethnic group known as Tamilian and they have special character.)

Of course such hyperbole and claiming of greatness for one’s own ethnicity can be seen in nearly all groups. But when it comes to Tamilnadu, the way they brag about their own greatness has some truth added with exaggeration. As another poems claims:

கல்தோன்றா மண்தோன்றா காலத்தே
வாளொடு முன்தோன்றிய மூத்தக்குடி

(Even before the stone and earth was formed
This is the primordial community which appeared with a sword)

So when it comes to the topic of women, as a Tamilian, I was a bit shocked how women are condemned and attacked in Tamil literature by saints like Ramalinga Vallalar. Though Tamilians tend to brag about the way they give freedom and show respect to women, they depict them in the worst terms in their literature and treat them badly in real life. Continue reading

Tamil Song 129

129 கும்பிடுபோடு (வீணான புலம்பல்)


எதற்காக இத்தனை வேண்டாத புலம்பல்

எதை யெண்ணி செய்கிறாய் வீணான அலம்பல்

உன்னைக் கேட்டா உலகம் நடக்குது

உன்சொற் படியா காரியம் நடக்குது?


அவரவருக்கு ஆயிரம் கவலைகள்

அனுதின வாழ்விடை எத்தனை பணிகள்

உனக்கென நேரம் ஒதுக்கிட முடியுமா?

உன்சுமை தன்னை பிறர் சுமக்க முடியுமா?


தன்சுமை தன்னை தாங்கிட முடியாமல்

இறக்கிட அவரும் இடம் தேடுகிறார்

இதனிடை நீயும் உன்சுமை தன்னை

அவர்மீ திறக்கிட எத்தனம் புரிகிறாய்


எந்த விதத்தில் இதுவும் நியாயம்

எண்ணி இதைநீ சற்றே பார்க்கணும்

அவர்சுமை இறக்க உனை அழைக்காவரையில்

கும்பிடு போட்டு நீயும் நிற்கனும்


ஓடி உழைத்த காலமும் உண்டு

ஒதுங்கி நிற்கவும் நேரமும் உண்டு

எல்லா வற்றிலும் மூக்கை நுழைத்து

எதற்காக நீயும் வீணே புலம்பனும்


29-8-15, காலை, 6.20 மத்திகிரி


English Translation

129 Salute them (Don’t lament unnecessarily)


Why so much unnecessary lamentations

Thinking why you behave* like this

Does this world go as per your instruction?

Or are its works carried out as per your words?

*The Tamil word ‘alambal’ is very difficult to translate in English.


Each one has his own worries

How much work they have each day amidst their regular life

Can they spare time for you?

Can others unload your burden?


Unable to carry their own burdens

They are searching means to unload them

Meanwhile you try to upload your burden

Upon them


How far is this (your act) correct (justifiable?)

You have to think about it for a while

If they don’t call you to unload their burden

You have to SALUTE them.


There is a time to work too much

There is time to stand still

Poking your nose in everything

Why should you lament like this unnecessarily?


29-8-15, 6.20 am. Mathigiri



As my computer broke I cannot do much work. The problem with gadgets is that we can neither live with them nor without them. Those who can fix the problem by following the instruction or using the Internet are blessed ones. But for a person like me, who is from an old generation, I cannot even follow and understand most of the instructions. It is not a problem only with the language but even a lack of knowledge with technical terms.

The Computer WIZARD who used to help me in the past has become too busy to help (or to respond to my messages). Realizing that there is no (more) hope with him, I approached Prakash, Prasad’s brother. (Prasad was my old obedient Shishya who won’t argue with me on everything who passed away.) He said he will find out what he can do and try to contact his business partner in Hosur. First he said his business partner has no one. Then after a day, he called and said that he managed to contact another person who will come on the 30th to fix the problem.

Then this morning when I was thinking about the frustration of handling modern gadgets and also getting help, I realized that others need not carry my burden and if they don’t ask my help to unload their burden then I should salute them and remain thankful for that. There is no point of getting frustrated. Then I wrote this song.

How we enjoyed a relatively tension-free life in our childhood where we never allowed the gadgets to control and dictate our life! I wish I could go back to that GOLDEN AGE free of the computer and internet. Of course modern communication helps us to have global level communication at the cost of lack of communication within the home (where each one lives in her own age of gadgets). Technology improved the standard of life at the cost of personal health (because of frustration and tension—obesity, back pain, sugar, pressure and many more) and relationship.

Many in our mandali wanted a break and are enjoying it. How I too wish to have a break from the Gadgets, Computer, Internet—a minimum period of six months. But I am deprived to have that fundamental human right. The present generation don’t allow the old people to live in peace because of their ‘INDIFFERENCE AND IGNORING’ them.


Sankara vs. Ramanuja

When I read a column on the occasion of the birth anniversary of both Sankara and Ramanuja by Sri Pranav Khullar, I thought of writing my thoughts about Sri Sankara.

After explaining about Sankara’s advaita and Ramanjua’s vishistadvaita and recognizing their difference in theology, the author closed the article saying:

“Both Sankara and Ramanuja were seminal thinkers; they were also great apostles of bhakti. Here in lay their mass appeal. Sankara’s devotional outpourings were meant to inspire and arouse people to their innate divine self while Ramanuja was already a torch-bearer of the Vaishnava tradition.” Continue reading

Passion of Language

Although as a joke I often say that Tamil is the only heavenly language, I am happy that Tamil is my mother tongue. Though there are only a few languages that have a classical status, Tamil does deserve it, not just because of the political pressure, but because of its recognition by non-Tamil scholars.1 So due to my passion for Tamil and the rich literature it has both on the secular and religious side, I naturally get irritated if anyone tries to underestimate its originality. In the field of comparative study with other languages, particularly with Sanskrit, if any scholar only refers to select sources that serve her purpose without presenting the whole picture, I doubt her very scholarship.2

So when I read Sheldon Pollock’s scholarly book: The Language of the Gods in the World of Men, I was a bit taken aback for his approach to Tamil in comparing with Sanskrit. I am not a scholar in any field, not even in my mother tongue, so I was waiting patiently for other scholarly criticism on Pollock’s approach. When I read Bilingual Discourses and Cross-Cultural Fertilisation: Sanskrit and Tamil in Medieval India,3 I was satisfied as Pollock’s thesis was not accepted as the final one in this bilingual discourse. Continue reading

Seeking Endorsements for the Promotion of Ideologies

In a previous article, I said, “when it comes to others’ faith and scripture(s), without knowing the textual, historical and theological contexts, giving one’s own interpretation will misrepresent the tenants of that faith.”

But this view should not be limited only to the faith and scriptures of other faiths. In nearly every faith, their scripture is interpreted in such a way that one can find an endorsement for a certain ideology. However it may, “…prevail to some degree over any rigid fidelity to commentatorial tradition” (p.100). This fact is brought out by Mark Singleton, (Yoga Body: The Origins of Modern Posture Practice, New York, Oxford, 2010) in the life and teaching of Swami Vivekananda:

…Certainly, Vivekananda was outspoken in his belief in the necessity of physical culture for Indian youth and at times insisted on its sequential priority over mental and spiritual development, such as in the following dialogue recorded in 1897: Continue reading

Management by the Gita

I recently watched a lecture from Prof. B. Madhavan in IIM at Bangalore, on ‘Management thoughts from Bhagavad Gita’. He presented his thoughts with a nice oratory style and deep conviction. All the participants seemed to be scholars, scientist, or others from the university. From his talk one can understand his deep knowledge in Sanskrit and also in Hindu scriptures.

The main thrust of his talk was that since most of the ancient Hindu scriptures were composed and passed through oral tradition, they have to say precisely their views on everything. Therefore they cannot write a separate text for religious views, spiritual views and secular/scientific views (like time management, economic management, etc.) So it is left with the person who reads them to chose the lens they read with. With a careful reading and understanding, one can see even economic and time management from them.

Then he quoted from the first sloka from the preamble to Brahmasutra Bhshya by Sri Adisankara on ‘pravarti’ ‘nirvrti’ in which one can see a clear message to manage time well. I was unable to record his exact thoughts, but he elaborately explained the introduction and rest of the slokas in Chapter one through his ‘management’ lens. Continue reading

Bhakti Songs 371-380

371 முக்கி


முக்தியின் மேன்மை அறியாத மூடன்நான்

பக்தியின் ஆழமும் உணராத சிறுவன்நான்

புத்தியால் எதையும் புரியாத பேதைநான்

புனிதனே திருவடிக் கபயம் அபயம்


இறந்தபின் போகும் இடத்தை அறியேனே

இருளோ ஒளியோ எதுவெனத் தெரியேனே

வாழும் போதே உணராத முக்தியை

போனபின் துய்ப்பதின் பலனை விரும்பேனே


மாமிச உடலில் உள்ளது போராட்டம்

மனதிலோ தோன்றுது பலவித தடுமாற்றம்

எதிர்காலம் எண்ணினால் எத்தனை ஏக்கம்

இவற்றினிடை வேண்டும் விடுதலை எனக்கும்


பசிப்பிணி போக்கி உடற்பிணி நீக்கி

கலங்கிடும் மனதினை அமைதியும் ஆக்கி

எதிர்காலம் குறித்த கவலையை போக்கி

இவற்றின் மூலமே முக்தியை துவக்கி


நிரந்தரமாக உன்னுடன் சேர்ப்பாய்

முடிவே இல்லா வழ்வும் அளிப்பாய்

பக்தர் தம்முடன் ஒன்றாய் வைப்பாய்

பாங்குடன் அந்த முக்தியை அளிப்பாய்


அந்த முக்தியை அனுதினம் உணர்ந்தேன்

அதுதரும் ஆனந்தம் அனுதினம் துய்த்தேன்

இந்த விடுதலை பிறரும் அடைய

இறங்கிடுவாய் என வேண்டியே வந்தேன்


15-1-16, மதியம் 2.30, மத்திகிரி


372 புரிந்த புதிர்


எப்படியோ இங்கு நாட்களும் ஓடுது

ஏதோ ஒன்றுக்கு என்மனம் ஏங்குது

சொல்லவும் தெரியாது புரியவும் இயலாது

வாழ்வும் கூட தன்போக்கில் போகுது


திட்டம் போட்டாற்போல் நேரம் கழியுது

திட்டமே இல்லாமல் வாழ்வும் நகருது

என்ன திட்டமே நானும் போட்டாலும்

அவன் திட்டமே என்றும் நடக்குது


திட்டம் போட இதில் என்ன இருக்குது

தொடங்கிய அவனே முடிக்கும் போது

அவன் தந்த வேடம் போடுவ தல்லாமல்

இடையிலே நாம்செய்ய வேறென்ன இருக்குது


ஆனாலும் நடப்பது நாடகம் இல்லையே

அதில்நம் வேடம் கற்பனை இல்லையே

அன்றாட வாழ்வும் சொப்பனம் இல்லையே

அவன்சித்தம் எதுவெனப் புரியவும் இல்லையே


புரிந்தால் மட்டும் தெளிவென்ன பிறக்கும்

புரியும் போது பயம்கூட இருக்கும்

புரியா புதிராய் இருப்பது ஒன்றே

புவியின் வாழ்விற்கு அர்த்தம் கொடுக்கும்


புரியாத புதிராய் எது இருந்தாலும்

புவியின் வாழ்வும் எப்படி ஆயினும்

புரிந்து கொண்டால் அவனின் சித்தம்

புவியின் வாழ்வில் அர்த்தம் இருக்கும்


புரியாத சித்தத்தை புரிவதும் எப்படி

புதிராக இருப்பதை அறிவதும் எப்படி?

புரியாத புதிராய் இருப்பதே சித்தம்

என்பதை புரிவதே அதற்கு ஒரேவழி


18-1-16, மத்திகிரி, இரவு, 11.30


373 தூது போகவேண்டாம்


நேரம் காலம் பார்க்க வேண்டாம்

நோன்பு விரதம் காக்க வேண்டாம்

நெஞ்சில் நினைந்தால் போதும்-கிளியே

நினைவெல்லாம் இனிமையாகும்


கொண்டல் மேகம் போன்றவனாம்

கொடைத் தன்மை கொண்டவனாம்

வேண்டிடும் அடியார்க்கு–கிளியே

விரும்பி வரம் தருவானடி


கருணை உள்ளம் கொண்டவனாம்

காக்க வேண்டி வந்தவனாம்

’கலங்காதே’ என்று சொல்லி–கிளியே

கரத்தில் ஏந்திக் காப்பானடி


தந்தை சித்தம் நிறைவாக்க

தன்னைத் தந்து நம்மை மீட்க

தாழ்மை தன்னில் கொண்டுமே–கிளியே

தருவில் ஏறி மாண்டானடி


மீட்டு ஆட் கொண்டவனாம்

மீட்க வேண்டி வந்தவனாம்

மனதுருகி வேண்டும் போது–கிளியே

மன்னித்தே ஆட்கொள்வானாம்


தூது நீயும் போக வேண்டாம்

என்துயரை நீயும் சொல்ல வேண்டாம்

என்துணை ஆனபின்னே–கிளியே

உன்தூ தெனக் கேதுக்கடி


19-1-16, மத்திகிரி, காலை, 6.10



374 என்ன நினந்தான்


நினைவு கூர்ந்து அழுத போது

நெஞ்சம் கொண்ட பாரத்தாலே

என்ன சொல்லி புலம்பினானோ

ஏது கூறி வருந்தி னானோ?


’உலகம் முழுதும் உன்னை மறுத்தும்

நான் ஒருவன் மட்டும் அதைச் செய்யேன்

உன்னை காக்க என்னைத் தருவேன்’

என்ற சொல்லை நினந்தானோ?


காலைக் கழுவ நீரை எடுத்து

பரிவு கொண்டு குரு வந்தபோது

’இதை நீ செய்ய அனுமதிக்கேன்’

என்ற வார்த்தை நினைந்தானோ


’அனைத்தும் விட்டு உன்பின் வந்தோம்

என்ன பெருவோம்’ என்று கேட்க

’அழிவிலாத வாழ்வை பெறுவாய்’

என்ற வாக்கை எண்ணினானோ?


அந்த நிலையில் நானும் இருக்க

அனுதினம் உன்னை மறுத்து நடக்க

’அன்பு உன்னில் உண்டோ’ என்று

ஐயன் வினவும் சத்தம் கேட்க


அமைதியாகத் தலைக் குனிந்து

ஏறிட்டு நான் பார்க்க அஞ்சி

’அதனை நீயே அறிவாய்’ என்று

அவனின் பாதம் சரண் புகுந்தேன்


21-1-2016, மத்திகிரி, இரவு 11.30



375 பாடவேண்டாமோ


பாடவேண்டாமோ, உன்னைப் பாடவேண்டாமோ

பாருலகில் நான் வாழ்ந்திருக்கும்போதே–பாட…


வீணான எண்ணங்கள், வேண்டாத கவலைகள்

வீழ்த்தியே என்னைத் தாழ்த்தி அழுத்தாது–பாட…


நித்தம் நீசெய்த புத்தம்புது நன்மைகள்

எத்தனை என்று நான் எண்ணியே மாளாது–பாட…


நீசன் என்னைநீ நேசமாய்க் கைப்பற்றி

தூக்கி யெடுத்து ஆட்கொண்ட செய்கையைப்–பாட…


மாமிச சிந்தையால் மாண்டுநான் போகாமல்

ஆவியின் அச்சாரம் தந்தென்னை ஆள்வதைப்–பாட…


சொல்லாலும் மொழியாலும் போற்றியே துதித்தாலும்

மெளனமாய் என்னுள்ளே வாசம்நீ செய்வதை–பாட…


சொந்தமாய் எனையாக்கி சொந்தமாய் எனக்காகி

சித்தம் மகிழ்ந்து நித்தம் துதித்துன்னை–பாட…


பக்தர் பலர்கூடிப் பாடிக் கொண்டாட

புத்தம் புதுப்பாடல் புனைந்துமே தினமுன்னைப்–பாட…


22-1-16, (23-1-16) இரவு, 12.05, மத்திகிரி



376 இரக்கமில்லையோ


இரக்கமில்லாமல் போனதேனோ–ஐயா

இகத்தில் மாந்தர் படும் துயர்க்கண்டும்

உருக்கம் மிககொண்ட தாலே–உன்

உன்னத நிலைதுறந்து இந்நிலம் வந்தபின்னும்–இரக்…


தான் என்னும் எண்ணம் கொண்டு

தன்நிலை ஒன்றே நன்று என்று

வீண் பிடிவாதம் கொண்டு பிறர்க்கு

வீண் துயர்த்தரும் மூடரின் எண்ணம்கண்டும்–இரக்…


ஆதாரம், அடையாளம் அன்றாட வாழ்வுடனே

அனைத்தையும் இழந்து எங்கோ ஆதரவுதேடி

கண்டம் விட்டு கண்டம் சென்று

கலங்கிடும் இம்மானுடர் நிலைக் கண்டும்–இரக்…


வந்தோரை வரவேற்று வாழ்வளித்தார், சிலர்

வருவோரை புறந்தள்ளி வெறுப்பார்கள் சிலர்

ஆயினும் அந்நிலைக்கு தம்மையும் தள்ளிக்கொண்ட

அம்மாந்தரின் அவல நிலை கண்டும்–இரக்


23-1-16, மத்திகிரி, மதியம், 2.00



377 அவனது கொடை


இந்நாள் போனது இறைவன் அருளால்

வரும்நாள் போகும் அவது துணையால்

அன்றாடம் அவன் நம்முடன் இருக்க

வரும்நாள் போகும் அவன்நம்மைக் காக்க


எப்பாடி ஆயினும் காலமும் ஓடும்

அதனுடன் இணைந்து நம்வாழ்வும் ஓடும்

முடியா தென்பதால் நிற்பது இல்லை

முடியட்டும் என்பதால் விரைவதும் இல்லை


இயற்கைக் காகஒரு நியதியை வைத்தான்

இயற்கையாக அதை நடத்தியும் வைத்தான்

இதை உணர்ந்துநாம் அதன்படி நடக்க

இயற்கை எய்துவோம்நம் ஓட்டத்தை முடிக்க


எனவே வேண்டாம் வீண்முணு முணுப்பு

என்றும் காப்பது அவனது பொறுப்பு

எதனை எண்ணி வேண்டா வெறுப்பு

அவ்விதம் செய்வது மாபெரும் தப்பு


வாழ்க்கை என்பது அவனது கொடையாம்

இந்தவையம் முழுதும் அவன்கைப் படைப்பாம்

வையத்தின் வாழ்வும் அவனது அருளாம்

அதை வகையாய் வாழ்வதே நம்க்கும் உய்வாம்


25-1-16,(26-1-16), மத்திகிரி, இரவு 12.05



378 உன் உறவு


எதற்கு நான் சொல்ல வேண்டும்

எவர்க்கு நான் கூறவேண்டும்

உள்ளிருக்கும் உன்னை நானே

உணர்வினாலே உணர்ந்த பின்னே


ஏட்டிலே எழுத வேண்டாம்

எதுகை மோனை சேர்க்கவேண்டாம்

எப்படி உரைப்பதென்று, இனி

என்னுள்ளே தவிக்க வேண்டாம்


உன்னிடம் நான் வருவதற்கு

உன்னையே தினம் நினைப்பதற்கு

ஊக்கம் ஆக்கம் தேடவேண்டாம்

உன்னுறவு மட்டும் இருந்தால் போதும்


அந்த உறவு இதுதான் என்று

அறிந்துகூற மொழியும் உண்டோ

எந்த உறவைச் சொல்லிநானும்

உன்னிடம் வரவும் வேண்டும்


பாவியென்று சொல்லு வேனோ

பக்தன் என்று கூறுவேனோ

பாதமே பணிந்து நிற்கும்

பித்தன் என்று பாடுவேனோ


பெற்றவர்க்கு ஓர் உறவு உண்டு

உடன்பிறந்தவர்க்கு ஒன்று உண்டு

சுற்ற மென்று கூறுவோர்க்கு

சொல்லப் பல உறவுமுண்டு


அந்த உறவு எல்லாம் ஒருநாள்

அறுந்துபோகும் உலக வாழ்வில்

இறுதிவரை துணையாய் இருக்கும்,

உன்னுறவைக் கூற மொழியே காணும்


26-1-16(27-1-16), மத்திகிரி, இரவு, 12.10



379 ஓடினார்கள்


ஒன்றும் சொல்லாமல் ஓடினாலும்

அவர் உள்ளுக்குள் என்ன எண்ணினாரோ

சொன்னபடி அவன் உயிர்த்தெழுந்த அந்த

செய்தியில் ஆனந்தம் கொண்டாரோ


வாசனைத் திரவியம் வாங்கிக் கொண்டு

வாடிய மனதையும் தேற்றிக் கொண்டு

ஏற்றபடி நாம்மினி ஏந்தலுக்கு

காப்பிட வேண்டும் என வந்தனரே


சூரியன் தோன்றும்முன் எழுந்திருந்து

சுற்றும் முற்றும் பார்த்துப் பயந்திருந்து

யாரும் பாராமுன் விரைந்து வந்து

கல்லரை வாயிலை அடைந்த போது


அதன் வாயில் திறந்திருக்க, அதன்

உள்ளே தயங்கியே சென்று நிற்க

வெள்ளை உடையை தரித்த ஒருவன்

உன்னத செய்தியைச் சொன்னானே


’தேடித்தான் நீங்களும் வந்தீர்களோ

தருவினில் தொங்கிய ஆண்டவரை

வைத்த இடத்தையும் பருங்கள், அந்த

விண்ணவர் முன்னமே சென்றுவிட்டார்


சென்று நீங்களும் சொல்லிடுவீர்

அவர் சொந்தமாய் ஆன சீடனிடம்

சொன்னபடி அவர் முன்வருவார்

சொல்லுவீர் அந்த பேதையிடம்’


நடுக்கம் கொண்ட நங்கையரும்

நாவும் வரண்டு சொல்லிழந்து

ஏதும் சொல்லாமல் பயந்திருந்து

எடுத்தனர் ஓட்டம் அங்கிருந்து


சொல்லாமல் அவர்களும் ஓடினாலும்

சிந்தையில் என்னென்ன எண்ணினாரோ

சொல்லியப்டியே செய்தியை சொன்னபோது

சீடரோ அவர்சொல்லை நம்மவில்லை


28-1-16, மதியம், 2.30. மத்திகிரி



380 காரணம் வேறுண்டோ


என்னவோ மீட்டெடுத்தாய்

எனக்குமோர் வாழ்வளித்தாய்

என்னுள் கொண்டாட

காரணம் வேறுண்டோ?


நன்மைகள் நீயளித்தாய்

நல்லபல வரமளித்தாய்

நானுனைப் போற்றிட

காரணம் வேறுண்டோ


துன்பத்தால் தாழாமல்

தோல்வியால் வீழாமல்

தூக்கிநீ தோள்கொடுத்தாய்

என்துதியின் பொருளானாய்


பாடிப் பரவிடவும்

பலசொல்லி துதித்திடவும்

பண்ணமைத்துப் பாடிடவும்

பத்தியினை நீயளித்தாய்


29-1-16, இரவு 11.00 மத்திகிரி


Arrogant Charity

“…Joy in philosophy was never considered incompatible with the pleasures of culinary art. It is true that there grew up also taboos and practices as regards to eating food, which became enormously complicated, often to the point of insanity. But they are not to be found either in the Upanishads or in the Mahabharata. But however complicated they grew to be, and however ludicrous the forms that they took, many of the practices displayed nevertheless the belief that the act of eating is not a solitary affair; one’s life is linked with the life of others. Eating is not complete until the food that one eats has been shared with others….” (p.39), says Chaturvedi Badrinath writing in the context of “Food, Water and Life” in his recent book: The Mahabharata: An Inquiry in the Human Condition, (New Delhi, Orient Longman, {2006} 2007.

Both the Mahabharata and the Upanishads reflect the ideology of a perfect society, whereas the practical life is determined by other rules and regulations (that too guided by Dharmasastras). So the Mbh., like any other (ethical) scripture/literature does not necessarily reflect reality but gives guidance to an idealized situation for humanity.  Continue reading