Monthly Archives: December 2015

Song 360 – A Request to Forget Me

360 மறக்க வேண்டுகிறேன்

கையெடுத்துக் கும்பிடுகிறேன்

கெஞ்சி ஒன்று வேண்டுகிறேன்

என்னைப் பற்றி எவருமே

ஏதுஒன்றும் சொல்லவேண்டாம்

 

காலமென்னும் ஓட்டத்திலே

கால்கடுக்க ஓடுகின்றேன்

இறுதியாக எப்படியோ

கரைநானும் சேர்வதற்கே

 

மனிதனாக பிறந்தபோதும்

மனிதனாக வாழ்வில்லை

மனதுஒன்று இருந்தும்கூட

முழுமையாகப் புரியவில்லை

 

புத்திபலதை மறுக்கிறது

பக்திசிலதை ஏற்கிறது

புத்திபக்தி இரண்டினிடையே

சித்தம் ஊசலாடிடுது

 

புத்தியிலும் வளரவில்லை

பக்தியிலும் சிறக்கவில்லை

எப்படியோ இறைவன்கருணை

ஏந்திஎன்னைக் காக்கிறது

 

அந்தக்கருணை யாறறிவார்

அவர்சொந்தம் ஆகாவிட்டால்

அடையாஒன்றை அறிதவர்போல்

வீண்வாதம் செய்கின்றார்

 

வந்தபோதுஒரு அடையாளம்

வையம்தானே தருகிறது

போகும்போது அதனுடனே

போகத்தானே சொல்கிறது

 

இடையிலெதனை மாற்றிடினும்

எந்தவேடம் போட்டிடினும்

இறுதியாகஏதோ ஒன்றை

ஏற்கவேண்டி இருக்கிறது

 

என்னவாக அதுஇருந்தும்

எவர் அதைத்தந்தும்

“பக்தன்” என்ற ஒன்றுமட்டும்

பணிந்துநானும் கேட்கின்றேன்

 

பாவியாக வாழ்ந்திருந்தேன்

“பக்தனாக்கி” ஆட்கொண்டான்

அந்தஒரு அடையாளம்

அடிமைக்கு என்றும்போதும்

 

எனவேஒன்றை வேண்டுகிறேன்

என்னைமறக்க கெஞ்சுகிறேன்

அவனைப்பெருக்கி என்னைச்சிறுக்கி

அவனுள்புதைக்க விரும்புகிறேன்

 

புதைத்ததை தோண்டியெடுத்து

கூறுபோட்டு பார்ப்பீரோ

கொடுமையான அந்தசெயலை

செய்யவேண்டாம் கெஞ்சுகிறேன்.

 

13-12-2015, மத்திகிரி, 2.00

 

English Translation

“A Request to Forget Me”

With folded hands I request you
And plead with you to do me a favor
Please don’t do
Any kind of study of me

In the race of life
I run with much pain and strain
So that by some means
I too will reach the further shore

Though born as a human being
I never remained like a ‘human’
Though I have a mind,
I never completely understood myself

Reason (intellect) refuses to accept many things
But bhakti accepts a few things
And my mind swings
In between reason/rationalism and bhakti

Neither I have grown in my intellect
Nor shone in my bhakti
Somehow the grace of God
Sustains me each day

Who can understand that grace
Unless one owns it as her/his own
And they unnecessarily debate over it
Without actually receiving it

When we are born
The world gives an identity to us
And when we will pass away
It asks us to go with that identity

What ever that might be
And whoever bestows it to us
I with humility request to give
the identity of “Bhakta” for me

I lived as a sinner
He redeemed me and made me a “bhakta”
That one identity is
Enough for this slave

Therefore I request you one thing
And plead with you to forget me
And please bury me in him
To increase him and decrease me

Will you exhume a buried life
And do the post mortem?
Don’t do that cruel act
I plead with much humility

13.12.2015, Mathigiri, 2.00 pm

 

 

 

Thoughts

This is bit autobiographical; if you get irritated please ignore this poem.

I read two rebuttals1 today that overwhelmed me in showing how Swami Vivekananda was more of a victim than an ideal case study for scholars.

Then I thought about myself. Whether I like it or not, there will be some debate about me in the future. It was amusing to think how they will interpret me against their ideologies and agendas.

But if I was asked, “How would you like to be remembered?”, my humble response would be, “Please forget me completely.” I don’t say this with any pseudo-humility but a real commitment. Frankly, I want to be erased from people’s memory. If that is not possible, the only way I want to be interpreted is as “a bhakta of Muktinath” – nothing more and nothing less.

I don’t believe the myth that we have no identity when we are born and we have none when we die. According to my understanding, we are all born and die with an identity (cultural, social, religious, etc.). No matter how you change that identity (changing religion, culture, nationality, gender, etc.) we must carry some identity when we die. For me, I want that identity to be as ‘a bhakta of Muktinath’.

My rational mind refuses to understand or accept so many things related to the life and mission of the Lord. At the same time, my bhakti is happy to remain His bhakta because I don’t need any proof other than my own life. I never lived an extremely immoral life, but knowing my nature, I have always thought of myself as a sinner saved by the Grace of the Lord.

Many other (Hindu) saints had similar experiences2 and claimed to be saved by the same grace of God. But I find the doctrine of prayaschitta (atonement) done by the Lord more convincing as it addresses my psychological and moral (spiritual) needs. Until the end of my life, I have to swing between rationality and my bhakti.

Therefore, as a sinner saved by the grace of Bhagavan Muktinath, I would prefer to be forgotten by all. If that won’t happen, let my life ‘increase His glory’ and decrease my identity and let me be buried in Him. As a final request, please don’t unearth my life after I die to conduct some post-mortem to give a report to others according to your ideology or agenda.

Anxiety is inevitable when you worry about how people will think of you after you are gone. When I was at Mahari (Rewa, M.P. with Shashi Kant Dube 11-11-1994) I wrote a poem about it.3 I never consciously planned my life. Several things happened on their own, decided by the invisible Hands of God. Only those who receive that grace alone can understand my life. Those who try to analyse my life with their agenda will only end up presenting a picture about me which I myself never understood or intended to live.

Db.

13-12-2015.

 

Endnotes:

  1. Ashis Nandy “Vivekananda and Secularism: A Nineteenth Century Solution and a Twentieth Century Problem” (pp.291-295) and Nirmal Mukherjee, “Vivekananda and Secularism” (pp.296-301) to Krishna Prakash Gupta’s article ‘Swami Vivekananda: “A Case Study of the Hindu Religious Tradition and the Modern Secular Ideal” (263-290), and Gupta’s “A Response”(pp.302-306) in: A. Raghuramaraju, ed. Debating Vivekananda: A Reader, New Delhi, Oxford University Press, 2014)
  1. குலம்பொல்லேன் குணம்பொல்லேன் குறியும்பொல்லேன்

குற்றமேபெரிதுடையேன் கோலமாய

நலம்பொல்லேனான்பொல்லேன் ஞானியல்லே

னல்லாரோடிசைந்திலேனடுவேனின்ற

விலங்கலேன்விலங்கலாதொழிந்தேனல்லேன்

வெறுப்பனவுமிகப் பெரிதும்பேசவல்லேன்

இலம்பொல்லேனிரப்பதல்லால் ஈயமாட்டே

னென்செய்வான்றோன்றினே னேழையேனே–

Evil, all evil, my race, evil my qualities all,

Great am I only in sin, evil is even my good.

Evil my innermost self, foolish, avoiding the pure,

Beast am I not, yet the ways of the beast I can never forsake.

I can exhort with strong words, telling men what they should hate,

Yet can I never give gifts, only to beg them I know.

Ah! Wretched man that I am, whereunto came I to birth?6

Tirunavukkarasu, F. Kingsbury, and G.E.Phillips, Hymns of the Tamil Saivite Saints, Calcutta, Association Press, 1921, song 35, p. 44 சுயசரிதை

 

  1. என்னென்ன கூறுவார்கள்

இறந்தபின் என்னைப்பற்றி

இருக்கும்போது கேட்கமாட்டார்

எந்தன் மனநிலையைப் பற்றி

துறவறம் இவனும் பூண்டான்

துணிவற்றதால் வாழ்ந்துகாட்ட

போட்டதெல்லாம் வெறும் வேஷம்

காணவில்லை அவனில் பெரும் மாற்றம்

காரணம் ஏதாய் இருக்கும் இவன்

வாழ்வைத் துறந்து இங்கு ஓட?

காதல் தோல்வியாய் இருக்கும் என

கதையும் கூறுவார் பலவே

துறக்கவில்லை வாழ்வை நானும்

தோற்கவில்லை வேறெதில் தானும்

வாழ்கின்றேன் வாழ்வில் நாளும்

வளமுடனே உம்மைப் போல

காசு, காதல், பெண்டு, பிள்ளை

எல்லாம் உலகின் வெளி வேஷம்

போகும்போது கூட வாரார் எனவே

இருக்கும் போதும் வேண்டாம் எனக்கும்

 

மஹரி, ரீவா,. மத்திய பிரதேசம், 11-11-1994.

 

“Autobiography”

Once I pass away

what all people will talk about me?

no one will ask about my mind

when I am still alive!

as he does not have courage

Many story will be told about me that

“he renounced everything

as he does not have courage to live

all are mere outward drama and

We cannot see any great change in him!

What could be the reason for him to?

Run away from the life like this?

May be it could be love failure”.

But I didn’t renounced the life

And not get defeated in any other thing

I too live a good life

Like you all

Wealth, love, wife and children

Are mere outward appearance in this world?

Won’t come when we go away

As they won’t come along with me when I go away

I don’t need them when I live too!

 

Democratic (Ir)Responsibility

It may not be the right time to share such a personal opinion, but as I am helpless like the people of Chennai, I need to vent my anger.

One of the several evils that democracy brought with it is the irresponsibility of the public and the need to blame the ruling party for everything. In addition, the opposition parties and the media continue to bark loudly, assuming they are the ‘watch dog of democracy’. Such barking only irritates people who think soberly. Of course, I would have done the same thing if I was affected by such a calamity and wasn’t receiving any help — particularly with the aged and sick. In contrast, the media in favor of the ruling party will glorify all their good work done irrespective of the adverse situation.

In one T.V. show (Vijay T.V. ‘Neeya Naana’, 30-11-15), a doctor shared how three months before the rainy season, various departments of the government met and discussed how to face the forthcoming rainy season. This is done by the government officials, irrespective of which party is ruling. But nobody can prepare for such a calamity which hit Chennai with the worst rain in nearly a century.

Continue reading

Tamil Song 139

நெருக்கடி

 

இந்த ரகசியம் எவர்தான் அறிவார்

அதைச் சொன்னாலும் எவர்தான் புரிவார்

உணர்ந்து பார்த்தோர் வாதம் செய்யார்

உணராதவரோ நம்ப மறுப்பார்

 

நெருக்கடி என்பது சொல்லி வராது

நேரம் காலம் பார்த்து வராது

எதிர்பாரா நேரத்தில் எவரையும் தாக்கும்

எப்படியேனும் நம்மை வீழ வைக்கும்

 

தன்பெலன் மீது நம்பிக்கை வைத்தும்

துணைவலி எத்தனை தொடர்ந்து வந்தும்

எதிர்ப்பவர் என்பவர் இல்லா போதும்

சடுதியில் வீழ்வது எவர்க்கும் வந்திடும்

 

சேர்த்து வைத்தது எத்தனை இருந்தும்

சோதனை தாங்கும் மனநிலை இருந்தும்

இதற்குமுன் எத்தனை அனுபவம் இருந்தும்

இமைக்கும் முன்வீழ்த்திடும் நிலையும் வந்திடும்

 

இதனை உணர்ந்தோர் ஒன்றை அறிவர்

தன் குறை-நிறைகளை ஏற்றுக் கொள்வர்

அதன்படி அனுதின வாழ்வையும் அமைத்து

ஆனமட்டும் வாழ்ந்தும் முடிப்பர்

 

23-12-15, குருகுலம். இரவு 7.00

 

English Translation

Crises

 

Who will know this secret?

Who will understand even if we tell it?

Those who experienced won’t argue

And those who never experienced will refuse to believe it.

 

Crisis will never come informing well in advance

And it won’t come seeing good day or time

It will attack anyone unexpectedly

And will defeat us by any means

 

Though one keeps faith in her own strength

And however other supports accompany

And even if there is none to oppose

Downfall will come to anyone suddenly

 

Though many things are accumulated

And even having a heart to face trials

However one might have previous experiences

A situation will come where one will fall even before the blink of the eye

 

Those who understood will know one thing

They will accept their strength and weakness

And planning the life accordingly

Somehow will complete the life.

 

23-12-15, Gurukulam, 7.00 pm.

 

 

Comments

As my back pain continued, I started to worry and wonder how I would manage my future life, if such physical impediments continue to come. One by one unexpected things began to develop in my life—particularly in the area of health. I was very proud and even bit arrogant a few years before that I had never become seriously sick. But as the body refuses to cooperate I often recall those arrogant thoughts. In that time I wrote this song.

Tamil Song 138

ஊர்கூடி இழுக்கனும்

 

என்னாலே முடியாது என்பது தெரியுது

எதற்கு வீண்வம்பு என்பதும் புரியுது

சும்மாவேனும் சங்கை ஊதிக் கெடுத்தவன்போல்

செய்வதால் எல்லோர்க்கும் தொந்தரவாய் ஆகுது

 

நமக்கென்ன என்று இருக்கவும் முடியாது

நான்னென்ன புலம்பினும் காரியம் ஆகாது

ஊர்கூடித் தேரை இழுப்பதே அல்லாமல்

சிலர்கூடித் தள்ளிட சற்றேனும் நகராது

 

தன்பங்கைச் செய்வதாய் எண்ணியே சிலநேரம்

தனியாகச் செய்வதால் பலனேதும் கிடையாது

பலர்கூடி செய்ய வருகின்ற நேரத்தில்

ஒருகைக் குறைநாலும் காரியம் நடக்காது

 

ஊரோடே ஒத்துப் போயேதான் ஆகனும்

ஒவ்வொருர் தன்பங்கைச் செய்தேதான் ஆகனும்

என்னாலே முடியாது என்றே ஒதுங்காமல்

இயன்றதை புலம்பாமல் செய்தேதான் ஆகனும்

 

20-12-2015, மத்திகிரி, இரவு, 11.15

 

Comments

As my back pain has increased, I find it difficult to manage so many things. I have to buy so many things and also to go to the ashram for the forthcoming year-end meeting. I was a bit perplexed how I would manage. But I realized that now knowing my limitation I should do what I could do and in over-enthusiasm I should not do that which will become more of a burden than a blessing to others. I strongly believe in this saying that ‘blessed is one who knows his limitation’. So when I was thinking about this, I wrote this song.

Rationality of Reason

When rationality is glorified beyond its reasonable limitation, I wonder what the very reason itself is. When someone like Swami Vivekananda claims that rationality is the only valid evidence (pramana) for any spiritual or religious claims, it creates a tension in me.

From Vivekananda himself:

“Again, ‘Experience is the only source of knowledge.’ The same methods of investigation which we apply to the sciences and to exterior knowledge should be applied to religion. ‘If a religion is destroyed by such investigation it was nothing but a useless and unworthy superstition; the sooner it disappeared the better.’ ‘Why religions should claim that they are not bound to abide by the standpoint of reason no one knows…For it is better that mankind should become atheist by following reason than blindly believe in two hundred million gods on the authority of anybody….Perhaps there are prophets, who have passed the limits of sense and obtained a glimpse of the beyond.  We shall believe it only when we can do the same ourselves; not before.’  It is said that reason is not strong enough, that often it makes mistakes.  If reason is weak why should a body of priests be considered any better guides?  ‘I will abide by my reason,’ continues Vivekananda, ‘because with all its weakness there is some chance of my getting at truth through it…We should therefore follow reason, and also sympathise with those who do not come to any sort of belief, following reason.’  In the study of this Raja Yoga no faith or belief is necessary. Believe nothing until you find it out for yourself’. {Most of the extracts from Vivekananda’s writings have been taken from Romain Rolland’s ‘Life of Vivekananda’.} Continue reading

Media Menace

This deluge in Chennai not only exposed the poor planning of the city’s development and the goodness of individual to serve, but also exposed the true nature of some of the media. In the name of “telling only the true story” or “giving first news” and parading how they are serving people most of the media discredited themselves.

For example, this morning (9-12-15) on Raj TV, they showed where they helped some affected people by providing some essentials and rations. Then the reporter said, “No one so far has reached these affected people. They all came only on the main road but failed to reach these people who are living a bit interior. It was only Raj TV who reached these people to help.”

Accordingly they also took an interview of a few people who received the help. All of them in one voice said, “No one came to help them but only Raj TV came to help, although we were suffering for the last six days.”   Continue reading

Tamil Song 137

பயனுள்ள உழைப்பு

 

சும்மா இருக்கும் சுகம்பெற வேண்டும்

சூழ்நிலை மறக்கும் நிலைபெற வேண்டும்

எல்லாம் முடியும் என்றில்லாமல்

எதுபயன் தரும் எனுமெண்ணம் வேண்டும்

 

சும்மா இருப்பது சோம்பல் அல்ல

சுறுசுறு பென்பது உழைப்பும் அல்ல

எதுசெய்வது எனும் இலக்கு இல்லாமல்

அலசடிப்படுவது வாழ்வும் அல்ல

 

பயனற்ற விதத்தில் பலசெயல் செய்து

பயனற்றுப் போனோர் பலரும் உண்டு

சிலவற்றைச் சிறப்பாய்ச் செய்து

மேன்மை அடைந்தோர் நம்மிடை உண்டு

 

ஓடிஉழைத்து பார்த்தவரெல்லாம்

ஓய்ந்து போகும் காலமும் உண்டு

உழைபில் விருப்பம் இல்லாதவரும்

சுறுசுறுப் படையும் காலமும் உண்டும்

 

செய்வது சிறிதாய் இருந்த போதும்

சிந்தை அதிலே ஒருமிக்க வேண்டும்

அலட்சியமாக பலவற்றைச் செய்ய

பயனற்றுப் போகும் வாழ்வும் கூட

 

மத்திகிரி, 14-12-2015, மதியம் 2.00

 

Comments

As usual, when I began to read my regular reading, I began to think how I had become too busy in reading so many things. As this thought came, I closed my book and sat quietly trying to relax. Of course as the mind is always busy, there is no point claiming that we are giving rest to our mind. Over the next few minutes, I began to think about the joy of remaining inactive, which is impossible for most human beings. I don’t think this is the concept of lazy. For me even a lazy person is very busy in remaining in laziness. Then I said quality is more important than quantity in any kind of work. Then I wrote this song.

Song 14 – Why I Sing

I also wrote this song in Gonda in 1986, but I don’t remember the exact date. Considering the nature of this song, I may have written it after the previous one.

 

14. ஏன் பாடுகிறேன்

 

என்வாழ்வில் நான்பெற்ற ஏராள நன்மைகள் எண்ணியே பாடுகின்றேன்

ஏழை என் ஆன்மாவை இரட்சித்தான் முக்தேசன் எண்ணியே பாடுகின்றேன்

சோதனை நேரத்தில் சோர்ந்தே நான் வீழாமல் தாங்கினான் பாடுகின்றேன் Continue reading

Song 13

 

When I feel discouraged I often meditate on the encouraging words of God. This poem is one such mediation I wrote on 08-04-1986 at Gonda:

 

13. அருள்தாரும்

 

தேவன்தருவான்புதியவாகுத்தத்தம்

தேவாதிதேவன்என்இராஜாதிஇராஜன்

தினமும்தருவான்புதியவாக்குத்தத்தம்

 

பெலவீனமனதில்தினம்போராட்டமே

வேண்டாதஎண்ணத்தால்மாறாட்டமே!

தேவைதேவைதேவாஉன்கிருபை

தாருமேஇந்நாளின்அதிகாலையில்–தேவன்…

 

மாமிசசிந்தையால்மனமும்நொந்தேன்

மன்னவாஉன்நீதிஎண்ணிமருண்டேன்

எத்தனைநாள்இப்போராட்டம்ஐயா

ஏங்கிடும்ஏழைக்குக்கிருபைதாரும்–தேவன்…

 

ஆவியில்அனல்குன்றிவாழுகின்றேன்

ஆன்மீகபெலன்குன்றித்தாழுகின்றேன்

சோர்வுற்றஇந்நாளில்தாங்கிடுவாய்

சுகம்பெலன்ஜீவனால்ஆதரிப்பாய்–தேவன்…

 

ஆதியில்நான்கொண்டஅன்பும்எங்கே

ஆண்டவாநீதந்தபாரமெங்கே?

அலைமோதும்கடல்போல்வெறும்நுரையேதள்ளும்

அடிமையின்வாழ்வில்புதுத்திருப்பம்தாரும்–தேவன்…

 

 

நரகத்தைநோக்கியேநாளும்செல்லும்

நானிலத்தோர்மீதுபாரம்தாரும்

நான்பெற்றகிருபையைஅவரும்பெற

நாளுமேஉழைத்திடஎண்ணம்தாரும்–தேவன்…

 

வருகையின்நாளிலேதலைகுனிந்தே

வெட்கத்தோடேநானும்மனமும்நொந்து

வெறும்கையாய்உன்திருச்சமூகமதில்

நின்றிடாநிலைதனைஇன்றேதாரும்–தேவன்…

 

English Translation:

God will give a new promise

The King of King and Lord of Lord

Will give a new promise every day

 

There is struggle in my weak mind

Due to unnecessary thoughts there is contradiction

Lord what I need is your grace

And give it to me in this early morning

 

I feel humiliation because of my thoughts of flesh

And I was afraid of your Justice

How long this struggle will go on Lord

Give your grace to this poor man who is longing for it

 

I live with diminishing spiritual fire

I become low without the strength of spirituality

Uphold me this day as I am much discouraged

Comfort me by giving healing, life and your strength

 

Where is my first love that I had in the past

Where is the burden that gave to me?

Give me a turning point in my life that becomes

Like a wavering sea which brings only foams to the shore

 

Give me burden to the people of this world

Who are going towards hell

Give me the thought (again) to toil so that

They too can receive the same grace which I received (from you)

 

When you will come again

Let me not bow my head with shame

By standing with an empty hand

At your presence—and change that situation today itself.

 

Comments:

Due to my health, I had to spend most of my time in my room in Gonda in UP. Though others also lived on the compound, I rarely interacted with them or went outside to the see the world. I like the life of a recluse. Generally I don’t like to stay with another person in the same room. When I read, sleep, or work, I prefer to do it alone without disturbance. At the same time I have never sought ‘loneliness’. I like solitude. These situations also help me to move closer with the Lord and to pour my heart to him both in prayer and poems.

 

18-5-14

Tamil Song 136

நல்லவேளை புரியலை

எப்படிச் சொன்னாலும்

எதைஎழுதி வைத்தாலும்

என்மன ஓட்டத்தையே

எடுத்துரைக்க வழியுமில்லை

 

உள்ளாக ஒன்றிருக்க

உதட்டிலே ஒன்றைவைத்து

செயற்கையாக செதிடும்

செயலுக்கு முடிவுமில்லை

 

உண்மையான என்நிலையை

உணராமல் நானிருக்க

என்னசொல்லி புரியவைக்க

என்பதும் விளங்கவில்லை

 

மனிதனாக பிறந்திருந்தும்

“மனிதனாக” வாழவில்லை

மனிதவாழ்வின் இரகசியத்தை

நானுமே அறியவில்லை

 

புரியாத புதிராக

புவிவாழ்வு தொடர்ந்திட

புரிந்துகொள்ளும் அவசியம்

எனக்கும் இருக்கவில்லை

 

காலம்கூட ஓடிப்போச்சு

காலன்வர நேரமாச்சு

கடைசிமட்டும் யோசிச்சாலும்

குழப்பமே மீதமாச்சு

 

என்னபதில் ஆனாலென்ன

எவர்வந்து சொன்னாலென்ன

என்வரை அவற்றாலே

மாற்றமேதும் நிகழவில்லை

 

இதைத்தான் சொல்லுகின்றேன்

ஏதோஎழுதி வைக்கின்றேன்

நல்லவேளை நான்சொவது

எவருக்கும் புரியவில்லை!

 

30-11-15, மத்திகிரி, இரவு, 11.30

 

Comments

As I went to Chennai to attend Adhu’s thread ceremony, I went by auto to the function. As per the ‘dharma’ of Chennai auto drivers, he began to lament about the flood, all the mistakes done by the public and govt. and all the solutions to the problem, which nobody heeded to listen him. (If you could travel in several autos in one day in Chennai, you could collect so much interesting information from them that you could write a story, screen play script, philosophy, theology, sociology, etc. Chennai auto drivers cannot travel without talking with the passengers.)

Similarly at the function I met so many people and talked about so many things. Likewise when we were driving, Madhu and I discussed various books and subjects. But people like me who were born in ‘post-Independent India’ but who still live in a ‘post-modern’ world find it difficult to cope with any world. People like my mother who managed to survive in the ‘modern world’ have less stresses as they escaped the ‘gadget invasion’ in their personal life. They are happy to read their daily newspaper, weekly magazine, gossip with neighbors, watch mega serials, etc.

But we who are caught between the ‘modern’ and ‘post-modern’ feel caught between ‘a rock and hard place’. Unable to cope with the modern trend of information Tsunami at the same time unable to keep away from them, I find it difficult to respond to one thing properly. And the worst scenario in this is how to analyse my life and communicate to others. When I was thinking on this line I wrote this song.