Monthly Archives: April 2017

Tamil Song 307

குரங்கின் தீர்ப்பு

சரியா தவறா தெரியவில்லை
எடுத்துச் சொல்ல எவருமில்லை
சரியென சிலபேர் சொல்கின்றார்கள்
தவறென பலபேர் மறுக்கின்றார்கள்

குரங்கு பங்கிட்ட உணவாக
ஆனது இறுதியில் நிலைஎனது
குரங்கு யாரிதில் என்பத்துதான்
கேள்வியும் இங்கே இப்போது

தனியே வாழ்வது தவரென்றார்கள்
பிறருடன் வாழ்வதே சரிஎன்றார்கள்
இரண்டிலும் எவ்விதப் பயனுமில்லை
பிறந்ததே இங்கு தவரென்றார்கள்

சரியோ தவறோ பிறந்துவிட்டோம்
பிறருடன் இணைந்தே வாழ்ந்திருக்கோம்
தனித்தே வாழ நினைத்தாலும்
பிறரை அதற்கும் சார்ந்திருக்கோம்

இதையும் சரியாய் புரியாது
இடையில் சிலபேர் நுழைந்துகொண்டு
குரங்குபோல் தீர்வு காண்கின்றார்கள்
இறுதியில் நமக்குமே பயனுமின்றி

அந்தக் குரங்கு வேராருமில்லை
அதுதான் நமது மனசாட்சி
அதற்கே அதிகம் இடம்கொடுத்தால்
இறுதியில் நடக்கும் அதனாட்சி

அது சொல்வதை கேட்டுக்கனும்
அப்புறம் அலசி பார்த்திடனும்
நமது வழக்கை தீர்த்து வைக்க
பிறரின் உதவியை நாடனும்

மத்திகிரி, 5-5-2017, இரவு, 10.10

Tamil Song 306

கொண்டாடி வாழலாம்

அவசரம் ஏதுமில்லை
அவசியம் ஒன்றுமில்லை
அன்றாட வாழ்வையும்
கொண்டாடி வாழலாம்

எதற்குமே நேரமில்லை
என்றுதான் ஓடுறோம்
எதற்காக ஓடுறோம்
என்பதே தெரியாமல்

வீட்டுக்கு வந்தாலும்
வெளிப்பாரம் போகாது
வெளியிலே போனாலும்
வீட்டுப்பாரம் குறையாது

எதற்காக வாழறோம்
எவர்க்காக உழைக்கிறோம்
என்பதும் தெரியாமல்
ஏன்னோ வாழறோம்

எனக்காக வாழலை
என்றுமே சொல்லுறோம்
எல்லோரும் அதைத்தான்
பிறரிடம் சொல்கிறார்

பிறர்பாரம் சுமக்கிறேன்
என்றுமே சொல்லி
தனபாரம் சுமப்பதை
அறியாமல் இருக்கிறோம்

பிறருடன் நாம்வாழ
நம்முடன் பிறர்வாழ
பிறர்க்காக வாழாமல்
பிறருடன் வாழ்கிறோம்

இந்த உண்மையை
புரிந்து கொண்டாலே
அன்றாட வாழ்வையும்
கொண்டாடி வாழலாம்

மத்திகிரி, 3-5-2017, இரவு 11.30

Tamil Song 305

பேச்சே இல்லை

யாரிடம் சொல்லி
நானிப் புலம்ப
எவரிடம் சொல்லி
வீணாகக் கலங்க
புரியாத மனிதர்
பலர் சூழும்போது
பேசிப் பார்ப்பதில்
பயனுமே ஏது

ஆயிரம் நெருக்கம்
சூழ்ந்திடும் போது
அடுத்தவர் பற்றிய
எண்ணமும் ஏது
சூழ்நிலைக் கைதியாய்
வாழ்கின்ற போது
விடுதலை வேண்டி
எவரிடம் கேட்பது

நானே விரும்பி
ஏற்றுக் கொண்டபின்
பிறர்மீது குறைகூறி
பயனுமே இல்லை
காலம் தன்போல்
விடைதரும் வரையில்
வீணே புலம்பினும்
விடைகாண்ப தில்லை

பொன்னாலே விலங்கை
பூட்டிக் கொண்டேன்
புரிந்தேதான் வந்து
மாட்டிக் கொண்டேன்
காவல் கைதியாய்
இதுவரை உள்ளேன்
தண்டனை எப்போது
தெரியாது இருக்கேன்

பிணையில் எடுக்க
எவருமே இல்லை
வழக்கு முடியும்
வாய்ப்புமே இல்லை
தீர்ப்பே இன்னும்
தெரியாத போது
விடுதலை என்ற
பேச்சும் ஏது

மத்திகிரி, 3-5-2017, இரவு 11.10

Tamil Song 304

இறுதித் தீர்ப்பு

நிமிடம் தோறும்
எண்ணத்தை மாற்றி
நேரம் தோறும்
குணத்தை மாற்றி
வார்த்தையில் ஆயிரம்
வித்தைகள் காட்டி
வாழ்கிறோம் வாழ்வில்
வேடிக்கைக் காட்டி

தனது தவறை
ஏற்பதும் இல்லை
பிறரின் பிழைகளை
பொறுப்பதும் இல்லை
சொல்லில் மனதின்
கோபத்தைக் காட்டி
சுட்டே எரிக்கிறோம்
வார்ததைகள் கொட்டி

தன்பக்க செயலைச்
சரியெனக் காட்டி
தர்க்கங்கள் மூலம்
வாதத்தைக் கூட்டி
பிறரின் நியாயத்தை
ஏற்கவும் மறுத்து
பேசுவோம் பலவித
திறமைகள் காட்டி

இறுதியில் காலமும்
தனது தீர்ப்பை
இதுதான் என்று
சரிவர காட்ட
மறுக்கவும் முடியாது
ஏற்கவும் இயலாது
மனதுனுள் வைத்து
மருகுவோம் நாமும்

மத்திகிரி, 1-5-2017, காலை 3.45

The Best Religion

What are the qualities, aims of a good religion? There are many religions; what makes sanatana dharma stand out of the rest and be the best? I don’t mean any disrespect to other religions by this, but I’d like to hear a clear-cut answer (I usually get a diplomatic answer to this!). Your answer is going to count a huge deal for me because from the answers you gave previously I’ve developed a trust in you and by guiding me at this juncture you would save me from travelling half the distance in a lesser good path.

 

I think by reading my previous response on Truth, etc. you might easily guess what would be my response to this question also. First of all, every religion is man-made. Even this sanatana dharma is our own construction particularly in the context of facing the western (or Oriental) criticism about our indigenous faiths which they wrongly called ‘Hinduism’.

As I was born a Hindu, which is now accepted even by our Constitution as a (personal) religion, I am happy to be a Hindu, even without understanding all its various precepts. So my attitude with others religions are the same: each one has the right to remain in the religion in which they were born, or choose to go out of it.

Thanks for your encouraging words; I’m happy that at least there is one person on this earth who thinks that he trusts me. But I warn you not to do that. We don’t know each other and by reading a few responses if you come to this conclusion I need to be blamed for brainwashing you within a short time period with my responses which can be refuted easily by others.

How do you know the other paths you might want to travel are “lesser good paths”? This sounds like an absolute statement to me.

The first thing that you need to do as a young man is to have patience. If you want to become a body-builder, can you do it overnight? Similarly in this spiritual path you cannot decide by reading some responses to your questions by an unknown stranger like me.

Here, my humble advice would be: If you believe in God, wait upon Him/Her patiently. Continue to pray that He/She would send the right guru to guide you, gradually taking you along with him/her for maturity slowly but steadily.

This is also my experience. When we seek sincerely and honestly, God will send the right guru in our life. Then we need to have the discerning spirit to know that he/she is the guru for whom we are longing for. Then TRUST him/her and make an initial commitment—though you may not understand what all s/he says to you or feel comfortable with it. Trusting, making an initial commitment, and being ready to follow the teaching are the first steps to not become a ‘jack of all trades’ when it comes to spirituality.

But how do we know he/she is the right guru? One small tip: Anyone not keeping any personal interest with any selfish motive, but keeping only your need and interest and wishing to serve you for your own good could be that guru.

Tamil Song 303

என்னிடம் கற்கவேண்டும்

எனக்கென்னத் தெரியும்
எதுதவ ரென்று
எடுத்துச் சொல்லனும்
இதுசரி என்று

சுயமாய் சிந்திக்கத்
தெரியாத போது
என்மீது குறைசொல்லி
பயனினி ஏது

எடுப்பார் கைப்பிள்ளையாய்
இதுவரை இருந்தேன்
எவரென்ன சொன்னாலும்
சரியென்று கேட்டேன்

குணநலம் அறியா
பிள்ளைபோல் வாழ்ந்தேன்
குழந்தைபோல் இருப்பது
நலமென நினைத்தேன்

அறிவிலும் வளரலை
ஆற்றலும் எனக்கில்லை
ஆழ்ந்து சிந்திக்கும்
பக்குவம் எனக்கில்லை

புரிந்து கொள்ளப்
பொறுமையும் இல்லை
பேதைமை குணத்துக்கு
எல்லையே இல்லை

எப்படியோ என்
வாழ்வுமே போச்சு
இறுதி ஓட்டம்
ஓட வந்தாச்சு

தள்ளாடித் தடுமாறித்
மெதுவாக ஓடறேன்
எவரேனும் கைதந்தால்
ஓட்டதை முடிப்பேன்

என்னிட மிருந்து
பிறர் கற்கவேண்டும்
எப்படி வாழக்
கூடாது என்று

அந்த ஒன்றைத்
தவிர என்னில்
நன்மை ஒன்று
எதுமே இல்லை

மத்திகிரி, 28-4-2017, மதியம் 1.30

Tamil Song 302

சொல்லிப் பயனில்லை

பழசும் புதுசும் பார்த்துவிட்டேன்
கொள்கை பலவும் கேட்டுவிட்டேன்
எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்போர்க்கு
ஏதுமே சரியில்லை தெரிஞ்சிக்கிட்டேன்

தத்துவம் பலவும் பேசிடுவார்
தர்க்கங்கள் அனைத்தையும் செய்திடுவார்
தன்வரை என்று வரும்போது
சொன்னது அனைத்தும் மறந்திடுவார்

ஏட்டிக்குப் போட்டி பேசிடுவார்
எதிர்வாதம் பல செய்திடுவார்
எடுத்து அவர்பிழை காட்டும்போது
எவரும் சரியில்லை என்றிடுவார்

வாய்ச்சவடாலுக்கு குறைவில்லை
வாதம் செய்வதும் குறையவில்லை
வாழ்க்கை என்று வரும்போது
செய்வது ஒன்றும் சரியில்லை

இவரைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை
இடம் கொடுத்தோர்தான் சரியில்லை
நாமும் அவரில் ஒருவறேன்றால்
இதையும் சொல்லிப் பயனில்லை

மத்திகிரி, 24-4-2017, மாலை 6.30

Tamil Song 301

பரிதாப நிலை

என்னிலை எண்ணினால்
எத்தனைப் பரிதாபம்
எப்படிச் சொல்வேன்
அந்தோ பாவம்

அறிவிலும் மனத்திலும்
இருக்குது போராட்டம்
ஆயினும் அதையேற்க
மறுக்குது என்மனம்

வார்த்தைக்கும் வாழ்வுக்கும்
இல்லையே சம்பந்தம்
ஆயினும் அதைப்பற்றி
எத்தனை அலட்சியம்

சொல்லுக்கும் செயலுக்கும்
உள்ளது வெகுதூரம்
ஆயினும் அதையெண்ணி
வரவில்லை எனில்வெட்கம்

வார்த்தையில் வித்தைக்காட்டி
வாதத்தால் மெருகேற்றி
உத்தமன் எனக்காட்டி
நடிக்கிறேன் நாடகம்

பார்க்கவும் ஆட்களில்லை
பாராட்ட எவருமில்லை
ஆயினும் அதைப்பற்றி
கவலையும் எனக்கில்லை

நானே எழுதி
நானே நடித்து
நானே பார்த்து
ரசிக்கிறேன் நாளும்

ஆயினும் ஆட்டம்
முடியும் போது
உலகுக்கு உண்மை
தெரியும் நிச்சயம்

அதுவரை பலவித
வேடமும் போட்டு
அழுது சிரித்து
வாழ்கிறேன் நாளும்

மத்திகிரி, 25-4-17, (26-4-17) இரவு 12.40

Self-Interest

Now to your other question:

Do you agree with me that anything done for promoting survival chances is good (with long-term prospects considered)?

 

My response is a big NO. Your question comes in the context of your statement, “We sacrifice something because we are likely to receive something back and anything that promotes ones survival chances is good.”

Only keeping your personal interest at the core and sacrificing something to receive something back either for short-term or long-term prospects never brings personal satisfaction. At the end of Mahabharata, Vidura clearly states, “For the sake of a family, a member (of that family) may be sacrificed; for the sake of a village, a family may be sacrificed; for the sake of a town, a village may be sacrificed; and for the sake of one’s own soul, the earth may be sacrificed. [Vidura to Dhritarastara] (62:11)— M.N.[Manmatha Nath] Dutt, Mahabharata, Delhi, Parimala Publications, 1988. P. 401

But when we read such statements in any scripture out of context then we will misinterpret and misunderstand them. For example, when a sannyasi sacrifices this world (with all its pleasure) for the personal need of mukti, he becomes selfish. The Upanishads clearly prescribe that “Neither by work, nor by progeny, nor by wealth one attains mukti but only through renunciation.” {Brhad-aranyaka Upanishad, 4.4.22)

But the same sannyasi dharma also demands that once a sannyasi claims that he found his mukti through his sacrifice (not coming back to this world by rebirth etc.), he is under a moral or spiritual obligation to serve others ‘selflessly’ to help them to find the same TRUTH. This is one of the main teachings of Buddhism also (as Bhodisatta comes back to the society to help others).

As a sannyasi I never agree with this dictum that only by renouncing everything one can attain mukti. Our same Indian tradition points that to attain mukti there is not only one way.

Here’s what I’m trying to say: no religion promotes sacrificing for the sake of keeping your personal interests in mind, or even just for survival. A normal human being who has a conscience can never do that and still remain happy or survive. That is why we are called ‘social animals’. This is completely different from individualism and an individualistic approach to life.

Discerning the Truth

“How can we know we are on the right path”?

This is a relevant question and issue. What is right or wrong is very relativistic and we cannot give any absolute uniform answer to this. What looks right to one person may be wrong for another person. For example, arranged marriage is considered wrong in western society, but it is considered correct one in our society.

The question of right and wrong is decided by the respective worldviews of the societies. For example in Indian (and other Asian) societies, for the sake of the welfare and interest of the family, the individual has to sacrifice personal desires in his life; and a family should do the same for the sake of the community; and a community should do it for the sake of the society; the society should do it for the sake of the nation. In the west, it is quite the opposite where individual rights get priority.

Though every society is influenced by the worldview of other societies, the basic worldview doesn’t disappear easily or radically. One society may integrate both good and bad views from another society, but it will take a long time and the society has to pay a cost.

For example, due to the outside influence of Islam, Christianity, and the west, Indian society has received many new aspects in its worldview, but it has not given up its core values quickly. That is why even today most of the youths who go outside Indian to earn money, still do it keeping the need of parents and siblings in mind, even sacrificing personal interests and needs.

At the same time, he is also influenced by the values of those societies and countries where he migrated. He cannot overcome his conscience overnight and become a non-Indian completely. Even if he tries to do, his conscience will prick him and won’t allow him to enjoy his life based on the new values which he tries to adopt from another society.

So right and wrong is relativistic and we cannot give a uniform solution. But as change and continuity are the basic tenants of our Indian worldview, we also receive new values while keeping the old ones—both good and bad. Here each individual has to work out her own creed to decide what is right or wrong.

 

In response, the student wrote:

There can be many relativistic rights and wrongs but there can only be THE TRUTH. What should be the aim of our actions. I think it should be survival. We sacrifice something because we are likely to receive something back; anything that promotes one’s survival chances is good. That is why IMMORAL acts like murder, treachery, etc are wrong as they are likely to render trouble when people do it. Do you agree with me that anything done for promoting survival chances is good (with long-term prospects considered)?

 

Dear Sherlock

Again the so-called TRUTH is relativistic. What is true to one need not be true to another and what is true in one situation need not be true in another time. And this truth, if it is related with ethics and moral issues, definitely becomes relativistic. Each situation demands its own assessment. But if it is related with God, religion or spirituality, there is no shortcut and clear-cut one time answer to this. If there is only one universal TRUTH, then why all are not following it?

Killing a person is murder and will receive punishment. But if it is done to defend oneself or one’s nation (like in war) then it is not considered murder but self-defence. But can self-defence always be decided from the person’s point of view? For example all the claims about so-called ‘fake encounters’ by the police cannot be decided by common people. The courts can decide about them, based on the evidence and arguments presented before it. Several war-time crime trials in international courts are not acceptable by others according to their self-defence. How we are going to judge about the killing of several thousands of Tamilians in Sri Lanka? Though I am against all kinds of militant activities, war-time crimes cannot be justified in the name of opposing militants.

This is a big subject and we two cannot resolve it.

Now to come to the question about Truth in religion/spirituality. Every religion/sect claims that what it promotes is the only absolute truth and the rest are not. But how can we judge this? My solution is to make some serious commitment which convinces you. Then travel in that path with single-minded devotion to see whether that particular claim is true or not for you.

At the same time I have to warn you that you should not think that I am promoting some kind of ‘situation ethics’. I am dead against it. And this is also a big subject for two of us to discuss and decide. However I can say out of my personal experience how I found my absolute TRUTH.

This I can explain by giving a personal example. As a sannyasi I am not suppose to take care of anyone. But for the last twenty years I have been taking care of my mother she has been living with me permanently for the last seven. Though my other siblings literally begged her to come and stay with them, she refuses to go and only wants to stay with me as I take care of her 24×7. That is why I cannot even go out much and am confined within the house. I only see three people in a day: my mother, one of my shishyas who lives on the first floor, and the domestic help. My everyday life is confined within the four walls of my room, hall, kitchen and bathroom. Rarely do I go outside even the gate.

Even I abandoned my ashram for the sake of my mother, though I prefer to go and live there with my own quiet and calm life as a recluse. It is situated in a beautiful quiet and calm place near the national forest in a cool place. Now I’ve come and live a city for the sake of my mother. When others hear about it, they were really surprised to see how I manage to survive.

Here comes the Indian worldview in which mother is even worshiped more than God.1 But as a sannyasi I am not expected to take care of her as there are other relatives who are ready to take care of her. At the same time I cannot fulfil my other dharma as a sannyasi: to serve my shishyas. They also request me to come and visit them, which I cannot do as I have to take care of my mother. In such a scenario, I found my dharma and truth in Muktinath.

As a bhakta of my guru Muktinath, whom others call Jesus, He helps me to understand my dharma based on His absolute Truth: love God and love your neighbour. If you cannot love those whom you see and serve, you cannot love and serve God whom you cannot see.

For the last 35 years I have chosen my path as I found my Truth in Muktinath. Then I made a personal commitment and gave some time to prove that He is the guru whom I was searching to found answer to my questions in life (as you ask now). When I was convinced that He is the one, I never made a permanent commitment to Him, but gave Him a chance to prove Himself that He is that TRUTH. Then it was a long but very difficult journey. It took several years for me to understand to make a final total commitment to Him—even with several mistakes along the way.

To give a short summary: Truth is not absolute; but once you find the TRUTH which you are searching for then it becomes absolute for you.

So this is my long response to your one line question about Truth.

 

Endnotes

  1. Greater than ten teachers is the preceptor: greater than ten preceptors is the father: and greater than ten fathers is the mother. The mother is greater than even the earth. There is no guru greater than the mother. [Anushasana-parva, 105.14-5; also Shanti-parva, 108.16-7.]— Chaturvedi Badrinath, The Mahabharata: An Inquiry in the human condition, New Delhi, Orient Longman, 2007, p.360

It is only the mother who gives comfort and heals those in distress. Only that long does a person feel protected as long as the mother is alive; without her, he feels he is unprotected wholly. [Shanti-parva, 266.26]—ibid. p.361 [There is a Tamil Proverb that says, “Once mother is gone, one won’t get welfare”]

maybe poor, he is still rich on entering his home, calling out to his mother.[Shanti-parva, 266.27]—ibid. p.361

Himself now a father, and a grandfather too, and of age one hundred, he behaves with his mother as if two years old.[Shanti-parva, 266.28]—ibid. p.361

Therefore, in the Mbh., and in the dharmashastra-s too, there is nothing more reprehensible than to disregard one’s mother.[See Shantiparva, 108.13,28-30] The father may be repudiated but never the mother.—ibid. p.361