Monthly Archives: January 2018

Sadhana – A Constant Battle

When I read the following point, I realized how we too often need to engage such a ‘constant’ battle requiring continuous exhortation and effort.  But unlike Asoka who engaged in that ‘constant’ battle of dhammavijaya ‘with an eye not so much on this life as the next’, (p.271) we need to keep an eye even for our life here and now:

Such a victory which has been thus won everywhere and repeatedly, leads to satisfaction [piti].  I have obtained satisfaction through this dhammavijaya. But this satisfaction means little.  Devanampiya {Asoka} values only the fruits [of action] in the next world. {Rock edict 13, lines 10-11}—Upended Singh, Political Violence in Ancient India, London, Harvard University Press, 2017, p.270

For many, a day begins with Facebook and Whatsapp, and also ends with them. Apart from this because of so many responsibilities and pulls and pushes of demands from various quarters, we hardly have time, energy and eagerness to spend a few minutes with the Lord.

This morning as I got up very early in the morning, I was not in a mood to read, write, think, or even pray. So after having my tea, I sat for few minutes quietly. Then I thought what would be the best sadhana for me to spend few minutes with the Lord not allowing my mind to waver. Then I got the idea and opened Bhakti Gita which I wrote and played the first chapter. As it was properly composed and recorded with proper music, it impressed me a lot and as I know the song by heart, I closed my eyes and began to follow each word. The next few minutes which went was nothing but bliss.

I won’t say that everyone should do the same. Each bhakta should invent her own sadhana which will best suit her need and temperament.  But I would suggest, based on my experience that just play some bhakti song in any language about the Lord.  Then close your eyes and follow the words and meaning but not the music. This kind of sadhana might help you to engage constantly with this ‘battle’ of sadhana.

What is Fellowship?

Ina recent visit to one bhakta’s family, they raised an important and serious issue which has become common almost to every Hindu bhakta of the Lord who keeps away from the traditional church set up. These are the ones who come out from the church setup with a clear understanding that they cannot be both a Hindu bhakta and a Christian simultaneously. They have to keep one thing in their mind that everyone who is doing some kind of pioneering endeavour often needs to walk alone, ready to pay a price for it.

The main issue they face is that they miss the PHYSICAL FELLOWSHIP which they used to get in their previous church gathering. As we are very few and unable to provide that kind of fellowship, it is a bit of a shock for them to understand this reality. It is like culture shock for an Indian moving to Western world (particularly to places like Canada) where rarely could he rub shoulders with other people on the street.

Human touch and physical fellowship is essential and a basic human need. The touch of flesh speaks more warmly than all other kinds of fellowship and communication. When they miss this they feel uncomfortable and long to have it back. Above all that, fellowship gave them an outlet for them to come out from their routine life at home and provided an opportunity to meet like-minded people—particularly sharing their faith.

So the question that was asked me was if they can again have some kind of fellowship with a few people from their previous church—of course not inside the church, but outside the church, at their home etc. In response I said that if that could help them I have no objection, but each should be careful not to learn the Christian technical terms and expose children again to Christian influence.

At the same time I also pointed out that in the past he spent almost from morning 9.00 am to 4.00 pm., every Sunday with his church. But now he does not have even fifteen minutes to sit and worship with his own wife and children along with other family members who share in his bhakti in the Lord at his own home every Sunday.

I understood his problem as he is bit disappointed with us as we cannot provide the same kind of physical fellowship as he had with his previous church. But this is a shortcoming and also a challenge in our movement (a wrong word to use) as we are very few and unable to meet regularly.  But I cannot understand one thing.  If he has to meet his previous Church people, even outside the church in their house, again he needs to take time to go there. But he can do the same with other bhaktas in the same town. Of course the other bhaktas might be very busy and may not able to spare much time for them. Anyhow if he is desperate for fellowship he can force the other bhaktas by going to their homes on alternative weeks.  Of course one should not impose on others just for their own need.  But in the body of the Lord, there is mutual responsibility and accountability. Maybe by imposing on other bhaktas one might even help them to come out from their busy life and give time to other bhaktas. And how one can do and should do needs to be decided by each bhakta who longs to have physical fellowship with other bhaktas.

Some people are not good in taking initiative and leadership. So I won’t blame him as he lacks this. Above all the church has spoiled bhaktas like them by spoon-feeding by arranging everything for them ready-made.  They got an instant solution for their felt needs and they never thought about taking their own efforts to find a solution to their needs and problems and always depended upon others.

Finally, even if we take for granted that his fellowship with other Christians outside their church in their home will meet his physical and spiritual needs, soon he will find that also boring as he will miss the crowd which provided the social fellowship which the church provided him in the past.

Of course he might get proper teaching in such fellowship.  But this again shows that he always wants others to feed him rather than he himself takes the same (leadership) initiative to learn more about Muktiveda and bhakti.

Finally, my understanding of FELLOWSHIP, which is often insisted in (or as) the church gathering often makes every bhaktas always SEEKING SOMETHING from others.  But true fellowship, according to my understanding should provide an opportunity for us to also to CONTRIBUTE.  We should gather not always seeking something from others but always seeking opportunity to contribute to others in any possible way. But the church gathering always gave the impression of going there to seek something and not contribute to others.  Of course this can be counter argued by pointing out that our contribution is also there in the form of our very presence and money, time which we give.  But if we closely observe except in a few cases, most of the time the church gathering is a one man show (pastor) who alone talks from the beginning to the end and after the service everybody will rush to go back to their home.  I agree that there are several churches which provide a different kind of fellowship by arranging lunch and even providing fellowship till evening tea.  And those Hindu bhaktas who miss that kind of fellowship should remember that they are the pioneers to provide an alternative model for the future Hindu mandalies to which they should ready to pay the cost at present.

In this context, what Dr. Pennington wrote recently to me is worth reading and pondering:

Dear Swamiji,

Recently was looking at the passages in 1 Corinthians 3 and 6 where believers are called the temple of God or the temple of the Holy Spirit. There are two Greek words that English Bibles translate “temple.”

Hieron is the whole temple compound with the gates, walls, and inner buildings. Naos, on the other hand, is most often used for the inner building where the image of a god resides, or for the Holy Place in the Jewish temple where God was supposed to dwell. This word naos usually meant the shrine which housed a god, but could also be the housing in which they carried the god in processions.

Paul uses this last word, naos, in 1 Corinthians 3 and 6. We are the shrine of the Holy Spirit and the shrine of Jesus. Everywhere we go, we carry Jesus and his Spirit with us in our shrines (bodies). In our hearts we carry the image of Jesus and live lives of worship to him.

I am just beginning to reflect on these ideas, but being a shrine of Jesus resonates with me far more than being a Christian church-attender. Margaret and I are done with that life. Now we are seeking his direction for how to love and worship Jesus in fellowship with other believers who find that Christianity and church keeps them from Jesus even here in the U.S.

Your reflections on mandali, unity, and mutual life make us long for similar fellowship and community here. We have not found that yet because so many people cannot let go of their church and Christian traditions and meeting-based worship forms. It is coming, but will take some time it seems.

In my response I wrote him:

Very interesting and important observation. This will help me to understand how we are a mobile shrine for the Lord. Those who miss their church fellowship should know this fact and I will share this with them. Anyhow those who do any kind of pioneering work are often left alone, misunderstood by others and lack cooperation from their own. But we need to press forward.  Thanks for joining in this pilgrimage with me. Though we are separated by space, united in spirit.  Thanks.

Dr. Pennington replied,

This is a problem that does require careful re-teaching and coaching. I think back to this very concern…

Christians are taught a meeting-centered spirituality that depends on gatherings, even if not much fellowship.

It seems that bhaktas and other Incarnational believers need intentional coaching and help in how to start their bhakta walk without that artificial spiritual stimulation. They need help to learn how to do daily puja at home with Muktinath. Your point is correct about Sundays. They have hours available, but have no alternative form or worship tradition to express their love for Muktinath in their homes.

This has struck me as a critical change in spirit and practice for all of us who step away from church to follow Muktinath in Incarnational ways. We are also wrestling with the same.

Bhakti Song 800

தினம்வாழ வேண்டும்

இதுபோன்ற ஒருவாழ்வு
தினம்வாழ வேண்டும்
எப்போதும் உன்னோடு
உறவாட வேண்டும்

இரவென்றும் பகலென்றும்
பேதம் இல்லாமல்
இதுபோன்று உன்னடி
நான்தேட வேண்டும்

இதற்கென்றே இவ்வாழ்வை
நீயிங்கு தந்தாய்
எப்போதும் உறவாடும்
வாய்பொன்று தந்தாய்

இசையோடு தமிழ்பாட
வரமொன்று தந்தாய்
இதையெண்ணி அனுதினம்
கொண்டாட வேண்டும்

எந்நேரம் உன்னையே
நானென்ன வேண்டும்
இதயத்தில் நீவந்து
குடிகொள்ள வேண்டும்

எனக்காக நீதந்த
புதுவாழ்வை எண்ணி
என்னுளம் உனைப்போற்றி
பண்பட்ட வேண்டும்

துதிக்கும் துதியினில்
தெய்வீகம் கமழும்
திருவடி நாடிட
தும்மையும் பெருகும்

தெவிட்டாத இன்பம்
தேனாகப் பாயும்
சிந்தையில் அமைதி
தன்போல நிறையும்

எஞ்சிய நாட்களும்
இதுபோன்று வாழ்ந்து
இதயத்தில் உனைப்போற்றி
மனமாறப் பணிந்து

இசையோடு பண்பாடி
உன்னையே பணிந்து
என்னையே உனதாக்கி
நான்வாழ வேண்டும்

மத்திகிரி, 10-1-18, காலை, 3.50

Bhakti Song 799

வருந்தக் கூடாது

ஒருமுறை எனக்குன்
தரிசனம் தாராயோ
உன்னையே காண்கிற
வாய்ப்பினை அருளாயோ

ஊனக் கண்களால்
உன்னையும் காண்பேனோ
ஒருமுறை உன்னையும்
தொட்டுமே பார்ப்பேனோ

உண்காட்சி கண்டதாய்
பலபக்தர் சொன்னார்
நீபேசி அவர்கேட்ட
அனுபவம் சொன்னார்

இதுவரை இவைஎலாம்
நான்கண்ட தில்லை
என்னவோ எனக்கு
அதில்நாட்டம் இல்லை

சிந்தையில் உண்காட்சி
பலமுறை கண்டேன்
உன்வேதம் பேசிட
அனுதினம் கேட்டேன்

அறிவாலே தேடி
உன்னையே அடைந்தேன்
அதன்மூலம் பக்தியில்
அனுதினம் வளர்ந்தேன்

ஆயினும் எனக்குள்ளே
ஒருகேள்வி உண்டு
அதற்கான பதிலும்
உன்னிடம் உண்டு

பிறர்பெர்ற அனுபவம்
எனக்கேன்நீ மறுத்தாய்
பேசாமல் மவுனமும்
நீயேன் காத்தாய்

பக்குவம் எனக்கில்லை
என எண்ணினாயோ
பாவத்தின் கறைகளை
போக்கலை என்றாயோ

பக்தியின் பணிவு
எனக்கில்லை என்றாயோ
பாவிதான் என்றே
புறக்கணித் தாயோ

இவற்றுக்கு பதிலை
நான்கேட்கும் போது
வீணாக சிரித்து
மழுப்பக் கூடாது

அதனாலே எனக்கு
கோபம் வரும்போது
அதற்காக நீயும்
வருந்தக் கூடாது

இதைக்கேட்டும் இன்னும்
ஏன் சிரிக்கின்றாய்
ஏன்இந்த நாடகம்
வீணே நடிக்கின்றாய்

இவற்றின் தேவை
எனக்கில்லை என்றோ
எனக்குள்ளே நீவாழ்ந்து
அருள்காட்சி தருகின்றாய்

மத்திகிரி, 9-1-18, இரவு 11.10

Bhakti Song 798

உன் கிருபையே ஆகும்

என்னவோ நேரம்
போகட்டும் என்று
ஏதுமே நானும்
செய்யவே மாட்டேன்

ஒவ்வொரு நொடியும்
நீதந்த தென்று
உணர்ந்த நானும்
உனக்கென வாழ்வேன்

எதைச் செய்தாலும்
உனக்கெனச் செய்ய
ஏதுமே எனக்கு
பாரம் ஆகாது

உன்னையே என்னுள்
வைத்துமே செய்வதால்
எல்லாமும் எனக்கு
உன்பணி ஆனது

விரும்பியே செய்வேன்
சிலமுறை நானும்
வெறுப்புடன் செய்தேன்
பலமுறை தானும்

ஆயினும் இறுதியில்
அவைகளை நானும்
ஐயனே செய்தேன்
உனக்கென நாளும்

உணர்வுடன் உன்னுடன்
வாழ்கின்ற போது
ஒவ்வொரு நொடியும்
பயனுள்ள தானது

உன்னுடன் உனக்கென
வாழ்கின்ற போது
வீணிலே நேரம்
போவது ஏது

ஒருசில நேரம்
உணர்ச்சியும் மோதும்
பலமுறை மனதோ
அமைதியாய் வாழும்

எனவே அனுபவம்
ஏதான போதும்
எல்லாமே நீதரும்
கிருபையே ஆகும்

மத்திகிரி, 9-1-18, மதியம் 2.55

Bhakti Song 797

இதுபோல நடத்திடு

நான்னென்ன செய்யட்டும் என்று
நாள்தோறும் சொல்லியே தருவாய்
நானாகச் செய்யட்டும் என்று
தள்ளியே ஒருபோதும் நில்லாய்

ஏனென்று உனக்குமே தெரியும்
என்எல்லையும் உனக்குமே புரியும்
சொன்னதைச் செய்யவே அறிவேன்
சொந்த பெலத்தை நம்பேன்

இதுவரை அதைத்தானே செய்தாய்
ஏந்தியே அழைதுமே வந்தாய்
எப்போதும் கூடவே நின்றாய்
இணைந்துமே எல்லாமும் செய்தாய்

நானாகச் செய்திட்ட போது
நட்டங்கள் ஏராளம் வந்தது
நீசொல்ல நான்செய்த போது
எல்லாமே நன்மையாய் ஆனது

இதையுமே கண்கூடாய்க் கண்டேன்
எத்தனை அமைதியும் கொண்டேன்
எனவேதான் வேண்டியே வந்தேன்
இதுபோல நடத்திடு என்றேன்.

மத்திகிரி, 9-1-18, மதியம் 2.20

Bhakti Song 796

வரம் கொடு

கொடுத்ததை நீயே
எடுத்துமே கொண்டாய்
கொஞ்சமும் எனக்கில்லை
வருத்தமும் இதிலே

இதுவரைத் தந்ததை
எண்ணி எண்ணியே
என்னுளம் சொல்லுது
நன்றிகள் கோடியே

நான்கேட்டு நீயுமே
தரவில்லை என்பதால்
மீண்டும்நீ மறுத்திட
நட்டமோ எனக்கில்லை

ஒருவிதம் இதுவுமே
நல்லதாய்ப் போனது
ஓயாத எண்ணமும்
தன்போல நின்றது

ஆயினும் உள்ளத்தில்
சிறுஆசை உள்ளது
அதமட்டும் இப்போது
சொல்வதும் நல்லது

என்னதான் உன்னைநான்
வழிபட்ட போதிலும்
இதன்முன் அவைஎலாம்
வெறுமையாய்த் தோணுது

அன்றாடம் ஒருபாட்டு
எழுதினால் மட்டுமே
அடியவன் மனதிலே
நிறைவுமே பெருகுது

இதையெண்ணி மீண்டுமே
எடுத்ததைத் தந்திடு
இன்னும் சிலபாடல்
எழுதிட வரம்கொடு

மத்திகிரி, 8-1-18, இரவு 11.45

Bhakti Song 795

இந்த வரம் கேட்டேன்

வேறேதும் செய்ய அறியேனே நானும்
விரைந்தே பணிந்திட வந்தேனேநாளும்
கோவே எந்நிலை அறிவாயே நீயும்
கூறிட வேறென்ன உனக்குமே நானும்

உன்னாலே நானிந்த வாழ்வையும் பெற்றேன்
உனக்கென தருவதை மட்டுமே அறிவேன்
அதை எண்ணி அனுதினம் மகிழ்ந்தேன்
அதனால் திருவடி பணிந்திட வந்தேன்

முறையிடும்படி நீ குறையேதும் வைக்கலை
முனிந்திடும்படி ஒருபோதும் நடக்கலை
தகுதியைப் பார்த்து நீயும் தரவில்லை
தனித்து தவித்திடும் நிலையை வைக்கலை

உணர்ந்தே திருவடி வந்தேன் சிலமுறை
உணர்வின்றி நின்றேன் நானும் பலமுறை
உள்ளதின் ஓட்டதை உணர்ந்திட்ட நீயும்
உணர்வையும் மீறி கலந்தாய் மீண்டும்

இதனினும் வேறு பேறும் வேண்டேன்
இந்த வரமொன்றே அனுதினம் கேட்டேன்
இதுபோல் வாழ்ந்து ஓட்டத்தை முடிப்பேன்
என்றும் உன்னுடன் வாழ்ந்தும் இருப்பேன்

மத்திகிரி, 8-1-18, இரவு 10.30

Bhakti Song 794


ஆட்டுக்கு வாலையும் அளந்துவச்சான்
அதுபோல் எந்நிலை புரியவச்சான்
இறுமாப்பான இதயம் வேண்டாம்
ஆணவம் கொண்ட பார்வைவேண்டாம்

தேவையற்ற செயல்களையும் என்
தலைமேல் இழுத்துப் போடாமல்
முடிஞ்சதை செய்ய தெரிஞ்சிக்கணும்
முடியா செயல்களை மறந்திடணும்

தனது எல்லையைத் தெரிஞ்சிக்கணும்
அதற்குள் ஆடப் பழகிக்கணும்
எல்லையைத் தாண்டிப் போகாதே
எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்காதே

வேண்டா செயல்களை செய்தாலே
வீணாய்ப் பாரமும் பெருகிவிடும்
இறுதியில் காரியம் கெட்டுவிடும்
எவருக்கும் பயனின்றி ஆகிவிடும்

உதவி என்று வரும்போது
உன்னால் முடிந்ததை செய்துவிட்டு
வீணாய் வாக்கும் கொடுக்காதே
வம்பில் போய்பின் மாட்டாதே

முடியா செயல்களில் தலையிட்டால்
முதலுக்கே மோசம் வந்துவிடும்
பிறருக்கும் தொல்லை ஆகிவிடும்
வீண்பேச்சாய் ஏச்சாய் மாறிவிடும்

மத்திகிரி, 5-1-18, மதியம், 2.10, சங். 131.1b

Bhakti Song 793

நன்றி சொன்னேன்

இந்த நாளிலும்
என்னோடு இருந்தாய்
என்னுடன் வாழ்ந்து
நன்மைகள் புரிந்தாய்
அதையெண்ணி நானும்
சன்னிதி வந்தேன்
இருகரம் கூப்பி
திருவடி பணிந்தேன்
உடலின் தேவைகள்
ஒவ்வொன்றாய்ப் பார்த்து
ஒருவித குறைவின்றி
நிறைவேற்றித் தந்தாய்
மனதின் தேவைகள்
எதுவெனப் பார்த்து
மனதார அவற்றை
அதிகமே தந்தாய்
வயதான காலம்
வசதிகள் பலவும்
செய்துமே தந்தாய்
வரம்பு மீறிநான்
ஏதும் செய்யாமல்
வயதுக்கு ஏற்றப
ஒய்வுமே தந்தாய்
காலத்தில் படுத்து
உறங்கி எழுந்து
கடமைகள் செய்ய
வலிமையையும் தந்தாய்
அதையெண்ணி மீண்டும்
திருவடி வந்தேன்
உறங்கும்முன் உனக்கு
நன்றியும் சொன்னேன்
மத்திகிரி, 4-1-2018, இரவு 11.50