Bhakti Song 612

ஒரு ஏக்கம்

சந்தம் இசைத்து நான் பாடுகிறேன்
சன்னதி ஒன்றையே நாடுகிறேன்
சிந்தையால் உன்னையே சேவிக்கிறேன்
சேவடி தன்னிலே வாழுகிறேன்
முந்தய தீவினை போனதுவே
முப்பாழும் தன்னாலே நீங்கினவே
முக்தேசனே உன் சத்திய வார்த்தையால்
மும்மலங்கள் முற்றாய் ஓய்ந்தனவே
அண்டங்கள் அனைத்தும் படைத்தவனை
அறிந்திடும் மேன்மையைத் தந்தஉனக்குத்
தொண்டனும் எளிய சொல்கொண்டுமே
சொல்லிட வந்தேன் துதிகளுமே
சிலநொடி உன்னடி அமரும்போது
சீவனை உன்னுடன் இணைக்கும்போது
உள்ளத்தில் உவகை ஊற்றெடுக்க
உன்புகழ் பாடிடத் தோன்றிடுதே
எண்ணத்தால் உன்னைத்தான் எண்ணும்போது
என்னுளத்தில் ஆனந்தம் பொங்கிடுதே
உலகை அந்நேரம் நான் மறக்க
ஊனுடல் உனக்கென ஆகிடுதே
அந்தப் பேரின்ப வெள்ளத்திலே
அமிழ்ந்து திளைத்து மூழ்க்கும்போது
கரையேறி மீண்டும் வந்திடாமல்
அதனுள் ஆழ்ந்திட உள்ளம் ஏங்கிடுதே
மத்திகிரி, 28-1-17, (29-1-17) இரவு 12.15