Bhakti Song 691

ஆதியில் கொண்ட அன்பு

ஆதியில் கொண்ட அன்பைவிட்டாய்யென
ஆண்டவன் என்னிடம் சொல்லியபின்
பாதிவழியினில் பாதைவிட்டு நான்
போனது எங்கென்று பார்த்துவிட்டேன்

கூடவே வந்தான் கூட்டியே சென்றான்
கொஞ்சம் குறையாது அன்பையும் தந்தான்
வாட்டமுற்று நான் வாடியே நின்றாலும்
வருந்தா வண்ணம் தாங்கியே நின்றான்

கொஞ்சத்தில் ஏதேனும் குறைவுமே பட்டு
கோபத்தால் நானும் ஊடிய போதும்
கொஞ்சியும் கெஞ்சியும் தாங்கி அணைத்துக்
குறைவு தன்னையும் நீக்கியே விட்டான்

தேவை இதுவெனச் சொல்லிடும் முன்னே
தேவையை அறிந்து முந்தியே தந்தான்
தேவைக்கு மிஞ்சியே போன போதும்
மனத்தாங்கல் வராமல் பார்த்துக் கொண்டான்

இத்தனை அன்பையும் என்மீது காட்டி
அத்துடன் அருளை மேலுமே கூட்டி
முற்றுமாய் என் மோகத்துள் மூழ்கி
மற்றவர் பற்றிய சிந்தை மறந்தான்

ஆயினும் எனது மாமிச சிந்தையால்
அடிக்கடி நானும் சோரமே போனேன்
அப்போதும் என் தப்பிதம் மறந்து
ஆதியில் கொண்ட அன்பையே கேட்டான்

அதனை எண்ணி மனமும் நொந்து
ஐயனே மன்னிப்பாய் என்றுமே வந்தேன்
அதனை ஏற்றுத் தவறை மறந்து
மீண்டும் எனக்கொரு வாழ்வைத் தந்தான்

இப்படி மன்னித்து என்னையும் ஏற்றபின்
தப்பிதம் எப்படி மீண்டுமே செய்வேன்
ஆதியில் கொண்ட அன்பை மறந்தாலும்
மீண்டும் ஒருமுறை நேசித்து வாழ்வேன்

மத்திகிரி, 16-7-2017, மாலை 6.30