Bhakti Song 692

சரணே புகலிடம்

சரணன்றி புகலொன்று அறியேன்
சந்நிதி அதனாலே வந்தேன்
இறங்கியே ஆட்கொண்டு மீட்பாய்
ஏந்தியே கரத்தினில் காப்பாய்

ஒருநேரம் உவகை
பொங்குது
மறுநேரம் துயரினில் மூழ்குது
இதுஎன் நிலையாகிப் போனது

இதனையும் எப்படி வெல்வது
இனம் புரியாத சோகம்
ஏனோ மனதையே தாக்குது
அடுத்த நொடியிலே மகிழ்ச்சி

ஆனந்தம் மேலிட ஓங்குது
சூழ்நிலை காரணம் இல்லை
சுற்றியுள்ளோர் பொறுப்புமே இல்லை
நிலையிலாப் புத்தியைக் கொண்டேன்

நித்தமும் அத்துடன் போராடுகின்றேன்
சஞ்சலம் எண்குணம் ஆச்சு
சலிப்பது வழக்கமாய்ப் போச்சு
தைரியம் இல்லாது போச்சு

தடுமாறித்தவிப்பது வாடிக்கை ஆச்சு
நன்றாக இதைமட்டும் அறிவேன்
மாற்று நீயென்று உணர்ந்தேன்
அதைநாடி இப்போது வந்தேன்

அடைக்கலம் நீயென்று நின்றேன்
திருவடியில் புகலிடம் தருவாய்
திகையாதே என்றென்னை ஏற்பாய்
சஞ்சலம் தன்னையும் நீக்கிச்

சரண்தந்து என்னையும் காப்பாய்
மத்திகிரி, 17-7-2017, இரவு 11.10