Bhakti Song 94 – Unable


ஏறெடுத்துப் பார்க்கவும் இயலவில்லை

என் பாவங்களை நினைக்கையிலே

தூரநிற்கவும் துணியவில்லை ஐயா

தொடர்ந்திங்கு பாவத்தில் வாழ்வதாலே!

வேறெங்கு போவேன் வழியேதுமில்லை

மனவேதனை கூற மொழியிங்கு இல்லை

“நீதிமான்” என்றே நீ கூறவேண்டாம்

நன்கறிவேன் அதற்கு நான்தகுதியில்லை

உன்நீதி தன்னை உணராமல் நானும்

ஊர்மெச்ச வேண்டி என்நீதி கூறி

பரிசேயன் போலவே பலமுறை நின்று

சுயநீதிமூலம் சோரமே போனேன்

ஆயக்காரன் போல் ஆதங்கம் கொண்டு

ஆலயம் தேடி நான் ஓடவில்லை

நீயே தேடி வந்து மீட்காவிட்டால்

நானும் உய்ய வழியேதுமில்லை

               தில்லி. 10-09-1997


English Translation

I cannot look upon you

When I think about my sins

I cannot even stand at a distance

As I continue to live in sin.

But where else can I go?

I don’t have words to utter my heart pain

You need not call me ‘righteous’ one

I know that I am not qualified for that

Not knowing your RIGHTEOUSNESS

Proclaiming my own righteousness for others to applaud me

Like that Pharisee standing several times

I went astray through my own righteousness

Like that tax collector with heavy heart

I didn’t run to your temple seeking you

Unless you come and seek after me

There is no chance for me to be saved.



This story of Pharisee and the tax collector is one of my favourite parables.  When I was reading that parable on 10-09-1997 at Delhi in my personal devotion, I realized that I still live like that Pharisee more than the tax collector.  The fact that struck me deep is that both of them went back not knowing that one is rejected and the other is accepted.