Bhakti Songs 291-300

291 தனித்த விறகு எரியாது

 

தொண்டரே வாரீர் தொழுதிடச் செல்வோம்

தூயவன் திருவடி பணிந்திடச் செல்வோம்

தனித்தே அவன் பாதம் நாம் அமரினும்

துதித்துப்பாட இணைந்தே செல்வோம்

 

அவரவர் பாரம் அவரவர் பொறுப்பு

அடுத்தவர் பாரம் நமது பொறுப்பு

முடிந்தவரை தன்பாரம் நாமும் சுமப்போம்

தேவை என்றால் தாங்கிப் பிடிப்போம்

 

ஒருவரில் ஒருவர் அன்பு கொண்டு

இறைவன் அன்பை நன்கு அறிவோம்

ஒருவரில் ஒருவர் அன்பு வைத்தால்

இறைவன் ஆணையை செய்து முடிப்போம்

 

இதனினும் மேன்மை உலகில் இல்லை

இதனினும் இன்பம் வாழ்விலும் இல்லை

இதனை நாட்ட இறைவனும் வந்தான்

இணைந்து நாம்போற்ற தன்னைத் தந்தான்

 

தனித்து என்றும் விறகு எரிந்திடாது

தனித்த பக்தியும் சிறந்திடாது

முப்புரி நூலும் அறுந்திடாது

முக்தியும் பக்தியை பிரிந்திருக்காது

 

பக்தியால் இணைந்தால் மேன்மையடைவோம்

பக்தராய் இணைந்தால் பாடி மகிழ்வோம்

முக்தியால் இணைந்து இறைவனை அறிவோம்

முக்தேசனுடன் இணைந்து வாழ்ந்தும் இருப்போம்

 

14-4-15, மத்திகிரி,இரவு 11.30

292 பக்தர் குழாம்

 

நடித்து நானும் உன் அடியார் போலவே

நாடுகின்றோம் அவருடன் நாளும் உன் பாதம்

தனித்து நின்றால் திகைப்பேன் என்றறிந்து

புகுந்தேன் அவர் கூட்டம் புகழ உன்நாமம்

 

தனித்தே செய்தேன் தவறுகள் பலவாழ்வில்

தெரிந்தே செய்தேன் பாவங்கள் பலநானும்

தடுத்தே ஆட்கொள்ள தேடி நீ வந்தாய்

மீட்டே என்னைக் காக்க பக்தருடன் வைத்தாய்

 

தனித்தே தவம் செய்தேன் தன்நிலை நன்கறிய

தனித்தே வந்தேனே உந்தன் உறவறியே

திளைத்து மகிழ்தேனே என்னில் உனையறிய

இணைந்து உணர்ந்தேன் உன்னில் எமையறிய

 

என்னை அறிவது என்னாலே முடியாது

உன்னைத் தொழுவதும் தனித்து இயலாது

இருக்கைக் கூப்பித்தான் வணங்க முடியும்

இருகை சேர்ந்தால்தான் ஓசை எழும்பும்

 

தனித்தே வந்தாலும் “உறவுடன்” வருகிறோம்

தனித்தே போனாலும் “உறவாகிப்” போகிறோம்

இருக்கும் போதும் இணந்தே வாழ்கிறோம்

இதனை உணர்ந்தால் குழுவாக பணிகின்றோம்

 

பக்தியைத் தந்து பக்தரைத் தந்து

பாங்குடன் வாழ வழியுமே வைத்தாய்

முக்தியில் நிலைக்க முழுமையாய்த் திளைக்க

பக்தர் குழாமையும் அமைத்தே தந்தாய்

 

17-4-15, மதியம், 2.45& 18-4-15 மதியம் 2.30

 

  1. விவாதிம் வேண்டாம்

 

 

 

என்னைத் தாங்கும் இறைவனின் கையை

என்றுமே கண்ணால் நான் கண்டதில்லை

ஏந்தி சுமக்கும் அவனது தோளை

உரசிப் பார்த்து நான் உணர்ந்ததும் இல்லை

 

புலன்களுக்கு என்றும் புலப்படாமல்

புரியும் அவனது செயல்களையே

எடுத்துச் சொல்ல வார்த்தை யுண்டோ

எழுதிக் காட்ட ஏடும் உண்டோ

 

எதற்கு நானும் சொல்ல வேண்டும்

எவற்கு எழுதிக் காட்ட வேண்டும்

என்வரை அவன் மெய்யனானால்

ஏன் அதை விவாதிக்க வேண்டும்

 

நம்பினோர்கள் நன்கறிவார்

நாளும் அவனுடன் வாழ்வதாலே

நம்ப மறுப்போர் அறிய மாட்டார்

நம் உணர்வை புரிய மாட்டார்

 

மற்றவர் ஏற்க பக்தி செய்யாமல்

மற்றவர் மெச்ச தொண்டு செய்யாமல்

தன்னைத் தானே அவனில் நிறுத்தி

திளைப்பதல்லோ உண்மையில் முக்தி

 

உள்ளமே அவன் கோயிலாக்கி

ஊனுடலை அவன் சொந்தமாக்கி

தொண்டர்களை நம் குடும்பமாக்கி

தொடர்ந்து செல்வோம் இலக்கை நோக்கி

 

தொடர்ந்து நம்முடன் வரும் அவனை

தொட்டு உணரத் தேவை இல்லை

இறுதி வரை உடன் இருப்பதாலே

இனி நமக்கு பயமும் இல்லை.

19-04-2015, இரவு, 11.00

 

  1. மூழ்கித் திளைக்கிறேன்

 

உன்னிடம் வருவதற்கு நேரம்காலம் வேண்டுமோ

உன்னோடு உறவாட உபசாரம் வேண்டுமோ

உன்னோடு வாதிட சொற்களும் வேண்டுமோ

உனக்கென்று ஆனபின்பு பிணக்குமே வருமோ

 

என்நிலை அறிந்துதான் உன்னிடம் வருகிறேன்

தன்நிலை மறக்கத்தான் என்னையும் தருகிறேன்

சொன்ன சொல்லை மறந்துநீ புறப்பதும் நியாயமோ

சொல்லித்தான் உனக்கு புரியவும் வேண்டுமோ

 

தனித்து நான் தவிப்பதும் தகுமோ உனக்கு

தகுதியும் இல்லையோ உன்னிடம் வரவும் எனக்கு

தடுத்து ஆட்கொண்ட உனக்கும் தெரியாதோ

தகுதி அதுவென்று எனக்கும் புரியாதோ

 

ஆளான உரிமையால் அடியேனும் வருகிறேன்

ஆட்கொண்ட உன்னிடம் முழுமையாய்த் தருகிறேன்

ஆண்டான் அடிமை பேதமும் போனதால்

அனுதினம் உன்னன்பினுள் மூழ்கியே திளைக்கிறேன்

20-4-15, மதியம், 2.55

 

295

295 தூக்கி நிறுத்த

 

என்னோடு உன்னருள் இருக்கட்டும்

என்றும் தினம் என்னைக் காக்கட்டும்

சூழ்நிலை மோதி தூக்கி பந்தாட

தொய்ந்து நான்வீழாமல் தாங்கட்டும்

 

எதிர் பாராத நிகழ்ச்சிகளும்

எண்ணிப் பாராத வீழ்ச்சிகளும்

சடுதியில் நிகழும் விபத்துக்களும்

சட்டென என்னை நிலைகுலைக்கும்

 

எவர் துணை எனக்கிருந்தாலும்

யார்வந்து என்னைத் தாங்கினும்

உன்னருள் மட்டும் இல்லாது போனால்

உருகுலைந்து போவேன் என்னில் நானே

 

தோல்வியுற்றதால் இதைக் கூறவில்லை

தோல்வியை எண்ணி பயம்கொள்ளவில்லை

தோல்வியுறால் தூக்கி எனைநிறுத்த

தேவை உன்னருள் என வேண்டுகின்றேன்

 

22-4-15, மத்திகிரி, மதியம் 2.55

 

  1. தேவையும் எதிர்ப்பார்ப்பும்

 

பிறரிடம் குற்றமில்லை

பிறரிடம் குறையில்லை

என்குற்றம் பிறர்மீது

ஏற்றிநானும் பார்க்கும்வரை

 

தேவையற்ற எதிர்பார்ப்பு

தெளிவற்ற முணுமுணுப்பு

நியாயமற்ற கோரிக்கைகள்

நிறைவேறா ஆசைகள்

 

இதுபோல இன்னும்பல

இயலாத கட்டளைகள்

கொண்டுமே பிறர்மீது

கோலோச்ச எண்ணும்போது

 

பிறர்தான் என்செய்வார்

என்பிழைகண்டு மருள்கின்றார்

மனதிற்குள் வெறுக்கின்றார்

மெளனமாய் வியக்கின்றார்

 

ஆயினும் பொறுக்கின்றார்

அவர்தேவை நிறைவேற

முடிந்ததைச் செய்கின்றார்

என்தேவை நிறைவேற்ற

 

இந்த போராட்டம்

என்றுமே முடியாது

தேவையும் எதிர்ப்பார்ப்பும்

தொடர்ந்தே வருவதனால்

 

மார வேண்டியது

யாரென்று தெரிந்தாலும்

மாற்ற முடியாமல்

ஓட்டுகின்றோம் காலத்தையே

 

23-04-2015, 11.45 இரவு, மத்திகிரி.

 

As I was getting ready to go to the ashram with my mother to stay more than six weeks there, I was bit concerned about one universal problem: how to manage the helpers? Already I have written a lot about it in my blog. The one apprehension that I have in handling the helpers is that my idealism never works in life. But not accepting it as ‘idealism’ I proclaim it as the dharma of those who serve us for the remuneration that we pay for it. But those who serve us have their own idealism which we never recognize or accept it. I was thinking about this several time and this is not only those who serve us for remuneration but others who serve us voluntarily because of mutual commitment. And when I think and reflect, my one prayer to the Lord was: change me, as it is not their fault. All my expectations are my idealism and not their dharma. So as I was thinking again and began to pray this night I said in Tamil, ‘the fault is not with others’ (பிறரிடம் குற்றமில்லை), stopped my prayer and immediately wrote this song

 

297 நீயே துணை

 

நீ தரும் நிம்மதி நிறைவுள்ளதானது

நீதரும் ஆனந்தம் பரவசமானது

நீதரும் கிருபை நீடித்து நிற்பது

நீ காட்டும் இரக்கம் என்னையும் மீட்டது

 

ஆறுதல் தேடி எவரிடம் சென்றாலும்

பாடுள்ள மனிதரே பாரினில் உள்ளவர்

என்னதான் கூறினும் எப்படித் தாங்கினும்

என்பாரம் இறக்க எவராலும் முடியாது

 

முயன்றுமே பார்த்தார் முடிந்ததைச் செய்தார்

துணிந்து நான் செயல்பட துணையாகநின்றார்

தளர்ந்துநான் வீழ்ந்தால் தாங்கியும் பிடித்தார்

தன்வரை இயன்றதை அனைவரும் செய்தார்

 

ஆயினும் அவர்பாரம் கூடவே அழுத்த

இடையினில் கைவிட்டார் தன்கடன் செய்ய

இறுதி வரையில் துணையாக இருப்பது

என்றுமே நீயென அவருமே உணர்ந்தார்

 

இந்த உண்மையை நாங்களும் அறிந்தோம்

இறுதிவரை வருவது நீயென உணர்ந்தோம்

இதை உணர்ந்ததால் நிம்மதி அடைந்தோம்

இனிஎப்போம் உன்னடி விலகோம்

 

12-5-15, காலை, 5.45, குருகுலம்

 

297 நீயே துணை

 

நீ தரும் நிம்மதி நிறைவுள்ளதானது

நீதரும் ஆனந்தம் பரவசமானது

நீதரும் கிருபை நீடித்து நிற்பது

நீ காட்டும் இரக்கம் என்னையும் மீட்டது

 

ஆறுதல் தேடி எவரிடம் சென்றாலும்

பாடுள்ள மனிதரே பாரினில் உள்ளவர்

என்னதான் கூறினும் எப்படித் தாங்கினும்

என்பாரம் இறக்க எவராலும் முடியாது

 

முயன்றுமே பார்த்தார் முடிந்ததைச் செய்தார்

துணிந்து நான் செயல்பட துணையாகநின்றார்

தளர்ந்துநான் வீழ்ந்தால் தாங்கியும் பிடித்தார்

தன்வரை இயன்றதை அனைவரும் செய்தார்

 

ஆயினும் அவர்பாரம் கூடவே அழுத்த

இடையினில் கைவிட்டார் தன்கடன் செய்ய

இறுதி வரையில் துணையாக இருப்பது

என்றுமே நீயென அவருமே உணர்ந்தார்

 

இந்த உண்மையை நாங்களும் அறிந்தோம்

இறுதிவரை வருவது நீயென உணர்ந்தோம்

இதை உணர்ந்ததால் நிம்மதி அடைந்தோம்

இனிஎப்போம் உன்னடி விலகோம்

 

12-5-15, காலை, 5.45, குருகுலம்

 

  1. உய்ந்தேனே

 

இறக்கம் தேடி வந்தேனே

ஏக்கம் கொண்டு நின்றேனே

ஏழையாகி வந்தேனே

ஏதுசெய்வேன் இனிநானே

 

உருக்கம் உண்டு அறிவேனே

உதவிடுவாய் என்றேனே

கருணை உண்டு புரிந்தேனே

கலக்கம் நீங்க வந்தேனே

 

செயலை எண்ணி புலம்பினேனே

செய்ததற்காய் வருந்தினேனே

செய்வதினி அறியேனே

சேவடி நான் அடைந்தேனே

 

இனி என்ன செய்வேனே

ஏதும் வழி காணேனே

ஏற்றுக் கொள்வாய் என்றேனே

என்றும் அடிமை ஆனேனே

 

கர்மம் செய்து இளைத்தேனே

ஞானம் தேடி களைத்தேனே

பக்தி செய்ய அறிந்தேனே

பாதம் சேர்ந்து உய்ந்தேனே.

 

குருகுலம், மதியம், 2.45, 15-515

 

 

  1. வாழ்ந்திடப் புறப்பட்டேன்

 

கடைதேற முடியுமா கருணையில்லாமல்

கரைசேர முடியுமா உன்துணையுமில்லாமல்

வழி காண முடியுமா உன் அருளுமில்லாமல்

வாழ்ந்திட முடியுமா நீயுமில்லாமல்

 

என்னமோ போகுது ஒவ்வொரு நாளும்

என்னையும் மீறி ஓடுது காலம்

இவற்றையும் மிஞ்ச என்னால் ஆகுமோ

ஆயினும் அவைவழி போகவும் முடியுமோ

 

வரும் காலம் எண்ணி கவலை கொண்டேன்

நிகழ்காலம் தன்னிலே கலங்கியே நின்றேன்

போனதை எண்ணி புலம்பித் தவித்தேன்

ஆயினும் இதனால் பயனில்லை அறிந்தேன்

 

“சென்றதை எண்ணி வருந்திட வேண்டாம்

வருவதை எண்ணிப் புலம்பிட வேண்டாம்

இன்றைய கடமையை மட்டுமே எண்ணு

என்துணை கொண்டு இயன்றதை பண்ணு”

 

இறைவனின் இவ்வார்த்தை நானும் அறிவேன்

ஆயினும் அதன்படி வாழவும் அறியேன்

அதனால் ஒருவழி நானுமே அறிவேன்

அடைக்கலம் அன்றி கதிவேறு அறியேன்

 

கரை சேர்ப்பது அவனென உணர்ந்தேன்

கடைதேற்ற அவன் வந்தனைப் புரிந்தேன்

வாழ்வும் வழியும் அவன் ஆனபின்னே

வாழ்ந்திடப் புறப்பட்டேன் அவனுடன் நானும்.

 

16-5-15, காலை, 6.15, குருகுலம்

 

 

27-2-15, மதியம் 2.30

 

300 ஆன்மாவில் உணர்ந்தேன்

 

அமைதியில் உன்னை அனுதினம் காண்பேன்

ஆன்மாவில் அதைநான் ஆழ்ந்துமே உணர்ந்தேன்

அவனியில் ஆயிரம் கருத்துள்ள போதும்

அனுதினம் உன்னில் நானுமே மகிழ்வேன்

 

பலப்பல சிந்தனை எண்ணில்லா கற்பனை

பல வழிகூறும் ஆன்மீக நெறிகள்

எது உகந்தது என அறியாத போதும்

என்னை மீட்ட உன்பதம் போதும்

 

மனம் மொழி செயல்களை கடந்துமே நின்றாய்

மனிதரின் காலத்தை வென்றுமே வந்தாய்

மனம் மாறி வருவோரை மன்னித்து ஏற்றாய்

மாறாஉன் கருணையால் உலகினைக் காத்தாய்

 

என்னை நானே உள்ளபடி அறிந்தேன்

என்னை உய்க்கும் வழிதேடி அலைந்தேன்

எண்ணில்லா வழிகண்டு மயக்கம் கொண்டேன்

உன்னடி வந்து உய்வுமே கொண்டேன்

 

உன்னடி வந்தபின்னே வேறெதும் வேண்டாம்

வீணான தத்துவ தர்க்கங்கள் வேண்டாம்

என்னுள்ளே உன்னைவைத்து நானுமே தொழுவேன்

உன்னுடன் என்னைவைத்து நீயுமே மகிழ்வாய்

 

நீபேச நான்கேட்க மொழியேதும் உண்டோ

நீசொல்ல நான்கேட்க வார்த்தையும் உண்டோ

நீமீட்க நான்னுய்ய செயல்களும் உண்டோ

நீயன்றி வேறெந்த ஞானமும் உண்டோ

 

29-5-15, குருகுலம், 6.30 காலை