Bhakti Songs 361-370

361 அருள்பவன்

நம்பிடும் அடியார்க்கு

நலமே செய்வான்

நாடிடும் எளியோர்க்கு

அருளும் புரிவான்

துன்பத்தில் துவள்வோர்க்கு

துணையாய் இருப்பான்

துதித்துப் புகழ்வோர்க்கு

பக்தியை அருள்வான்

பிறர்நலம் நினைப்போர்க்கு

புகழை அளிப்பான்

புரப்பவர் அளிக்க

பொருளை அள்ளிப்பான்

பசிப்பிணி அறுப்போர்க்கு

தன்பதம் அளிப்பான்

பைந்தமிழால் பாட

பரவசம் அடைவான்

 

17-12-2015, மத்திகிரி, மதியம் 2.45

 

 

362. ஓட்டத்தை ஓடுவேன்

ஒவ்வொரு நாளாய் உன்னுடன் வாழ்ந்து

ஓட்டத்தை முடிக்கும் நோக்கமே வேண்டும்

ஓராயிரம் நெருக்கம் உலகினில் உண்டு

ஆயினும் அவையிடை உன் அமைதிவேண்டும்

 

ஆயுளும் ஓட தேகமும் வீழுது

அதனால் ஓட்டத்தில் தாமதம் ஆகுது

எப்படியேனும் என் ஓட்டத்தை முடித்து

உன்னிடம் வந்து சேர்ந்தால் போதும்

 

வயதிற்கு ஏற்ப விருப்பமும் மாறும்

வசதிக்கு ஏற்ப நிலைகளும் மாறும்

சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மனமும் மாறும்

ஆயினும் உன்னுடன் உறவு தொடரும்

 

மண்ணால் ஆன தேகம் அதனில்

மனதை வைத்து வாழ்ந்திருக்காமல்

விண்ணின் சாயல் விரைவில் அடைய

விருப்பம் கொண்டு வந்தேன் நானும்

 

ஆயினும் நீதரும் ஓட்டத்தை ஓடுவேன்

அதற்கு நீதரும் ஆக்கத்தை உணர்வேன்

ஓட்டதை ஓட உன்பணி முடிக்க

நீதரும் பெலத்தை நாளும் உணர்வேன்

 

23-12-2015, குருகுலம், மாலை 6.30

 

363 அறியாக் கருணை

இந்தக் கருணையை எவர்தான் அறிவார்

உந்தன் அருளை எவர்தான் புரிவார்

உள்ளம் தன்னில் உணர்ந்தோர் அன்றி

உரைப்பதால் மட்டும் என்றும் அறியார்

 

தத்துவங்கள் எவையும் பேச வேண்டாம்

தர்க்கம் பலவும் செய்ய வேண்டாம்

புத்தியாலும் நாம் அலச வேண்டாம்

பக்தி ஒன்று இருந்தால் போதும்

 

சாத்திரங்கள் பல அறிய வேண்டாம்

சடங்கு பலவும் செய்ய வேண்டாம்

கோத்திரம் குலம் பார்க்க வேண்டாம்

தன்குறையை மட்டும் உணர்ந்தால் போதும்

 

பதிலாய் ஒன்றைத் தரவும் வேண்டாம்

பாடி ஆடித் தொழவும் வேண்டாம்

பலபடியாய் நாம் துதிக்க வேண்டாம்

பாதம் தன்னை அடைந்தால் போதும்

 

ஏட்டில் எழுதி காட்ட வேண்டாம்

இசையைக் கூட்டிப் பாட வேண்டாம்

எவர்க்கும் புரியா அந்த நிலையை

எடுத்துக் கூறி விளக்க வேண்டாம்

 

புரிந்தோர் தம்முடன் ஒன்று கூடி

பணிந்து அவனின் புகழைப் பாடி

அறியார் அறிய வாழ்ந்து காட்ட

அறிவார் பலரும் அந்த கருணை

 

27-12-2015, குருகுலம், மாலை, 6.00

 

 

364 தவம் இதுவோ

 

இதுதான் மெய்த் தவமோ

இத்தனை நாள் அறியாதிருந்தேனே—இதுதான்…

 

ஒன்றும் பேசாதிருந்து

உன்னையே நினைந்திருந்து

சிந்தையில் துதித்திருந்து

சேவடி பணிவதுதான்–இதுதான்…

 

பொழுது போகவில்லையென

பலபல செயல்கள் செய்து

களைத்துச் சோர்வடையாமல்

கருதுடன் உன்னைபணிவதுதான்–இதுதான்…

 

அறிவைப் பெருக்க எண்ணி

அகப்பட்டெ தெல்லாம் படித்து

சிந்தையைக் குழப்பிடாமல்

திருவடியை நினைப்பதுதான்–இதுதான்…

 

ஞானத்தை விரிவாக்க

ஞானியென பிறர்நினைக்க

பேதமையாய் பலகூறாமல்

வாய்மூடி இருப்பதுதான்–இதுதான்…

 

உன்னடி வந்தமர்ந்து

உன்னருளை நினைந்திருந்து

என்னையே இழந்திருந்து

உன்னுடன் வாழ்வதுதான்–இதுதான்…

 

27-12-2015, குருகுலம், மாலை, 7.15

 

 

365 காரணம் இருக்கு

 

அன்பும் இருக்கு

அருளும் இருக்கு

அத்துடன் எனக்கு

உன்துணையும் இருக்கு

 

ஆயினும் எனக்கு

உள்ளது வழக்கு

அதை சொல்வதற்கு

கூச்சமாய் இருக்கு

 

நான் எதற்கு

சொல்லனும் உனக்கு

இந்தநாடகம் எதற்கு

தேவை உனக்கு

 

முறை யிடுவதற்கு

முன்பாக எனக்கு

செவி கொடுப்பதற்கு

கடமை இருக்கு

 

அதை சொல்வதற்கு

நான் வருதவற்கு

தயக்கம் எனக்கு

கூடவே இருக்கு

 

நான் துறப்பதற்கு

எண்ணம் இருக்கு

அதை செய்வதற்கு

உன்துணை யிருக்கு

 

ஆயினும் எதற்கு

அளித்தாய் எனக்கு

பணி செய்வதற்கு

பாரம் சுமப்பதற்கு

 

தோள் கொடுப்பதற்கு

துணை இருக்கு

ஆயினும் எனக்கு

இதுபாரமாய் இருக்கு

 

விடு வதற்கு

முடியாமல் இருக்கு

சுமப்பதற்கு

தயக்கமாய் இருக்கு

 

என்னவோ எனக்கு

பட்டதை உனக்கு

சொல்வதற்கு

உரிமை இருக்கு

 

ஆயினும் எனக்கு

விடுதலை தருவதற்கு

அதிகம் உனக்கு

பொறுப்பு இருக்கு

 

இந்த வழக்கு

முடிப்பதற்கு

ஏனோ உனக்கு

காரணம் இருக்கு

 

ஆயினும் அதற்கு

நேரம் இருக்கு

அதைக்கூற உனக்கு

தயக்கம் எதற்கு?

 

31-12-2015, மத்திகிரி, காலை, 6.00.

 

 

366 முதுமை வந்தது

 

என்னால் முடிந்ததை நானுமே செய்கிறேன்

இதற்கு மேலானதை நீதான் பார்க்கனும்

என்னால் முடியும் என்றுநான் எண்ணாமல்

உன்னுடன் இணைந்துதான் எதையும் செய்யனும்

 

செய்திடும் செயலிலே மனதையும் வைக்கனும்

சிறிதே செய்தாலும் சீராகச் செய்யனும்

முடியாமல் போகும்போது முடிந்ததைச் செய்யனும்

முடியாதென ஒதுங்கினால் முடமாகித்தான் போகனும்

 

பணிப்பலச் செய்யவே பாரினில் வந்தோமே

பணியின்றி வாழ்வுமே பாழாகிப் போகுமே

அதிகப் பணிகளும் ஆபத்தாய் போகுமே

ஆயுளுக் கேற்றார் போல் வாழப்பழகனுமே

 

தோள்பலம் கொண்டு செயல்பட ஒருகாலம்

தோள்கொடுத்து பிறருடன் செய்வதும் ஒருகாலம்

தேகம் தளர்ந்திட பிறர்பெலன் கொண்டுமே

செயலை செய்வது முதுமையின் அடையாளம்

 

முதுமையும் வந்தது முழுமையாய் ஏற்கிறேன்

முடமாக்கிப் போடாதே உன்னையும் வேண்டுறேன்

என்னால் முடிந்ததை நானுமே செய்திட

என்னைநீ தாங்கிட உன்னையே வேண்டுறேன்

 

1-1-2016, மத்திகிரி, மதியம் 2.55

 

 

367 வாக்கை மறந்தாயோ

 

வாக்கை மறந்தாயோ வள்ளளே

வழித் துணையாக வாராயோ?

 

சோதிக்கும் காலமோ இது

சொல்லிடப் போமோ இது

ஏதுக்கிதை நீ அனுமதித்தாய்

சோதனைக்கேன் இடம் கொடுத்தாய்–வாக்கை

 

ஓடித் திரிந்தேனே தினம்

உன்பணி பல செய்தேனே

நாடிச் சென்றேனே சில

நல்லதைச் நான் செய்வதற்கு–வாக்கை

 

அதிகம் உழைத்தால் நானும்

களைத்துப் போவேன் என்றே

ஓய்வு கொடுக்க எண்ணி

இங்கு உட்கார வைத்தாயோ–வாக்கை

 

தேகமே சற்று ஓய்ந்துபோகுது

தோலும் கூடவே வாடிப்போகுது

ஊனும் சற்றே தளர்ந்துப் போகுது

உடலும் சற்றே தடுமாறும் போது–வாக்கை

 

உன்சித்தம் இனி எதுவானாலும்

அதன்படியே எனக்கும் ஆகட்டும்

உன்சித்தம் நாளும் அறிந்திடும்

மனம் மட்டும் தொடரட்டும்–வாக்கை

 

2-1-2016, மத்திகிரி, காலை 9.15

 

 

368 புரியாத உன்குணம்

 

கண்ணுக்குத் தெரியாது

காக்குது உன்கரம்

கருத்துக்குப் புரியாது

தாங்குது உன்னறம்

மனதிற்குப் புரியாது

இருக்குது உன்குணம்

மனிதர்கும் விளங்காது

மாறாத உன்மனம்

 

உலகுக்குப் புரியாது

உன்னத உன்னீகை

உனைத்தந்து எனைமீட்ட

ஒப்பிலா மீட்பை

எவர்க்கும் புரியாத

தெய்வீகப் புதிரை

உரைத்திட முயன்றேன்

என்ன பேதமை

 

தினம்தோறும் உடன்வந்து

திருக்கரம் நீட்டி

தொடர்ந்து நடந்து

என்கரம் பற்றி

தடுமாறும் நேரத்தில்

தூக்கி யணைத்து

தாங்கிப் பிடிப்பதை

உணருது பக்தி

 

நல்ல வேளைஇந்த

பக்தியைத் தந்தாய்

நாளும்பணிய ஒரு

புத்தியை அளித்தாய்

உன்னையே வணங்கிட

மனதையும் கொடுத்தாய்

உன்புகழ் பாட

சொற்களைத் தந்தாய்

 

கண்களால் எதற்கு

பார்க்கவும் வேண்டும்

கருத்துக்கு ஏனது

புரியவும் வேண்டும்

மனதும் முழுதாய்

உணராத போது

மனிதர்கு மட்டுமா

உன்குணம் விளங்கும்

 

கபடமே அறியா

குழந்தையைப் போல

களங்கமே இல்லாத

நீர்நிலைப் போல

சிந்தை தன்னை

உன்னறம் கொண்டு

தெளிவாக்க விளங்கும்

உன்குணம் எவர்க்கும்

 

2-1-2016, மத்திகிரி, 1.30 மதியம்

 

 

369 வேதமே ஆதாரம்

 

ஆதாரம் அன்றி ஏதுமே நிற்காது

அவன் அருளன்றி வாழ்வும் நிலைக்காது

ஓயாது அலைமோதும் வாழ்வில் கூட

அவன் வார்த்தையன்றி நங்கூரம் கிடையாது

 

ஓயாது போராடும் உணர்சி யினாலும்

ஒருநொடி நிலைக்காத சிந்தையாலும்

எதிலுமே நிலைக்காத புத்தியினாலும்

இறைவனை அறிவது ஒருக்காலும் முடியாது

 

தன்னையே தந்தான் நாமுய்ய வேண்டி

தன்னாவி தந்தான் நாம்வளர வேண்டி

தன்வேதம் தந்தான் நாம் அறியவேண்டி

தொண்டரைத் தந்தான் நாம்தொழ வேண்டி

 

தன்வரை பக்தியில் திளைதிருந் தாலும்

தனித்து அவனுடன் மகிழ்ந்திருந் தாலும்

பக்தியில் திளைக்க புத்தியில் சிறக்க

அவன் வார்த்தையன்றி வேறேதும் உதவாது

 

அவன்தேவம் தன்னை ஆதார மாக்கி

அவனாவி தன்னை ஆசானு மாக்கி

பக்தருடன் சேர்ந்து சீடரும் ஆகி

பணிந்தே கற்போம் சற்குருவை நாடி

 

3-1-2016, மத்திகிரி, இரவு, 11.30

 

 

370 உன்னருள்

 

எப்படியோ உன் கிருபைதான் தாங்குது

ஏந்தியே நாளும் என்னை சுமக்குது

என்பெலன் தன்னை சார்ந்து வாழாமல்

உன்னிலே நிலைக்க என்னையும் வைக்குது

 

சுமக்க முடியாமல் சுமக்கிறேன் வாழ்வை

சொல்ல முடியாது படுகிறேன் வேதனை

ஆயினும் எதுவுமே எல்லை தாண்டாமல்

அருளினைத் தந்து காப்பதுன் மேன்மை

 

சொல்லாலும் மொழியாலும் கூறவே முடியாது

சிந்தையாலும் கூட புரியவே இயலாது

உள்ளாக இருந்து உணர்வில் அடையும்

உன்கிருபையின் இயல்பை கூறவும் முடியாது

 

அருளுக்கு அருளினை அளித்தவன் அல்லவோ

அன்பர்க்கு எளியனாய் வந்தவன் அல்லவோ

அவனியின் பாவமே சுமந்தவன் அல்லவோ

அந்த உயர்வினை இன்னுமே சொல்லவோ?

 

சொந்தம் எனக்காகி வந்த உன்னருளினை

சொந்தம் எனயாக்கி ஆண்ட உன்மேன்மையை

சிறுசங் கெடுத்து கடல்நீர் இரைத்தாற்போல்

சிலசொல்லில் கூற முயல்வதென் பேதமை

 

ஆயினும் பேதைக்கு அருள்வதுன் குணமாச்சு

அதுபோல் ஞானிக்கு மறைப்பதுன் இயல்பாச்சு

அருளினை அறிகின்ற மதிகொண்டு வாழாத

பேதைக்கு அருள்வது உனக்கும் உயர்வாச்சு