Life Partners

Each human relationship is unique and sometimes it is not good to compare them with each other. However, among all other relationships the one between wife and husband is the most unique. Though I am not qualified to explain it, as I have observed the lives of many couples I can say based only on that observation as well as based on some texts.

I don’t like counselling, particularly between husband and wife. My only counsel to them is this: there is no place for any third person in between you. If you stand united nothing can separate you. But if you allow even a small crack to develop then sustaining that relationship will become very difficult. That is why I agree that in their personal relationship, which should last till death separates them (but will even continue beyond that), there is no place even for one’s own child or children. At the same time I cannot agree to choose between them and others. Because once they become parents, even their relationship as wife and husband is enhanced by their collective contribution in the life of their children and other relatives.

Here are two beautiful songs depicting the nobleness of the relationship between wife and husband. First one from ancient literature:

தாயோ டறுசுவைபோம் தந்தையொடு கல்விபோம்
சேயோடு தான்பெற்ற செல்வம்போம்-ஆயவாழ்
வுற்றா ருடன்போ முடற்பிறப்பாற் றோள்வலிபோம்
பொற்றாலி யோடெவையும் போம்.-ப.38

தனிப்பாடல் திரட்டு,உரை கா. சுப்பிரமணிய பிள்ளை, சென்னை, நல்லறப் பதிப்பகம், 2007, முதல் தொகுதி

உரை: ….சிறப்பாக வாழும் வாழ்க்கை சுற்றத்தார் ஒழிந்தபோது இல்லாதாகும், சகோதரரில்லாதபோது பக்கத் துணையால் வரும் புய வலிமை ஒழிந்து போகும், பொன்னினாலாகிய மங்கல நாணணிந்த மனையாளிறந்தபோது எவ்வகையான நலன்களும் இல்லனவாம்-ப.38-39


With mother tasty food will be gone; with the father learning (or education)
With the children wealth—the good life will be gone with the relatives
With the siblings support, but everything will be gone
Once wife is gone from life.
—Thanippaadal Thirattu (collection of individual songs), commt. By  K. Subramaniyap pillai, Chennai, Nallarap Padippagam, vol. 1. Pp.38-39

Another one is a film song by Kannadasan based on Subramanya Bharatiyar’s song:

உன் கண்ணில் நீர்வழிந்தால்
என் கண்ணில் உதிரம் கொட்டுதடி
என்கண்ணின் பாவையன்றோ கண்ணம்மா
என்னுயிர் நின்னதன்றோ…

சால சுமைதாங்கி போலே
மார்பில் எனைத் தாங்கி
வீழும் கண்ணீர் துடைப்பாய்
அதில் என் விம்மல் தனியுமடி

ஆலம் விழுதுகள் போல்
உறவு ஆயிரம் வந்துமென்ன
வேரென நீயிருந்தாய்
அதில் நான் வீழ்ந்துவிடாதிருந்தேன்

முள்ளில் படுக்கையிட்டு
இமையை மூடவிடாதிருக்கும்
பிள்ளை குணமடியோ
என்னைப் பேதைமை செய்ததடி

பேருக்குப் பிள்ளையுண்டு
பேசும் பேசுக்கு சொந்தமுண்டு
என் தேவையை யார் அறிவார்
உன்னைப் போல் தெய்வமொன்றே அறியும்

If tears flow from your eyes
Then my eyes are shedding blood
You are the apple of my eye—Oh my Kannamma (dear one)
You are my very life.

Like a stone stand which bears the entire burden?
You wipe out my tears
By hugging me on your chest and
My sobbing will go away in it

What is the use of so many relationships?
That comes like the shoots of a banyan tree
You remained the very root
And I still stand not falling down

Making a thorn bed for you
You kept vigilance over me
And that childlike nature
Made me mad

Children are there for name sake
And for the name sake relatives are there
But who else know all my need
Next to God you alone know them.
(Or)You who like God alone know them.


No comments need once after reading this beautiful poem by Kannadasan who immortalized the relationship between wife and husband in these beautiful thoughts.