Song 360 – A Request to Forget Me

360 மறக்க வேண்டுகிறேன்

கையெடுத்துக் கும்பிடுகிறேன்

கெஞ்சி ஒன்று வேண்டுகிறேன்

என்னைப் பற்றி எவருமே

ஏதுஒன்றும் சொல்லவேண்டாம்

 

காலமென்னும் ஓட்டத்திலே

கால்கடுக்க ஓடுகின்றேன்

இறுதியாக எப்படியோ

கரைநானும் சேர்வதற்கே

 

மனிதனாக பிறந்தபோதும்

மனிதனாக வாழ்வில்லை

மனதுஒன்று இருந்தும்கூட

முழுமையாகப் புரியவில்லை

 

புத்திபலதை மறுக்கிறது

பக்திசிலதை ஏற்கிறது

புத்திபக்தி இரண்டினிடையே

சித்தம் ஊசலாடிடுது

 

புத்தியிலும் வளரவில்லை

பக்தியிலும் சிறக்கவில்லை

எப்படியோ இறைவன்கருணை

ஏந்திஎன்னைக் காக்கிறது

 

அந்தக்கருணை யாறறிவார்

அவர்சொந்தம் ஆகாவிட்டால்

அடையாஒன்றை அறிதவர்போல்

வீண்வாதம் செய்கின்றார்

 

வந்தபோதுஒரு அடையாளம்

வையம்தானே தருகிறது

போகும்போது அதனுடனே

போகத்தானே சொல்கிறது

 

இடையிலெதனை மாற்றிடினும்

எந்தவேடம் போட்டிடினும்

இறுதியாகஏதோ ஒன்றை

ஏற்கவேண்டி இருக்கிறது

 

என்னவாக அதுஇருந்தும்

எவர் அதைத்தந்தும்

“பக்தன்” என்ற ஒன்றுமட்டும்

பணிந்துநானும் கேட்கின்றேன்

 

பாவியாக வாழ்ந்திருந்தேன்

“பக்தனாக்கி” ஆட்கொண்டான்

அந்தஒரு அடையாளம்

அடிமைக்கு என்றும்போதும்

 

எனவேஒன்றை வேண்டுகிறேன்

என்னைமறக்க கெஞ்சுகிறேன்

அவனைப்பெருக்கி என்னைச்சிறுக்கி

அவனுள்புதைக்க விரும்புகிறேன்

 

புதைத்ததை தோண்டியெடுத்து

கூறுபோட்டு பார்ப்பீரோ

கொடுமையான அந்தசெயலை

செய்யவேண்டாம் கெஞ்சுகிறேன்.

 

13-12-2015, மத்திகிரி, 2.00

 

English Translation

“A Request to Forget Me”

With folded hands I request you
And plead with you to do me a favor
Please don’t do
Any kind of study of me

In the race of life
I run with much pain and strain
So that by some means
I too will reach the further shore

Though born as a human being
I never remained like a ‘human’
Though I have a mind,
I never completely understood myself

Reason (intellect) refuses to accept many things
But bhakti accepts a few things
And my mind swings
In between reason/rationalism and bhakti

Neither I have grown in my intellect
Nor shone in my bhakti
Somehow the grace of God
Sustains me each day

Who can understand that grace
Unless one owns it as her/his own
And they unnecessarily debate over it
Without actually receiving it

When we are born
The world gives an identity to us
And when we will pass away
It asks us to go with that identity

What ever that might be
And whoever bestows it to us
I with humility request to give
the identity of “Bhakta” for me

I lived as a sinner
He redeemed me and made me a “bhakta”
That one identity is
Enough for this slave

Therefore I request you one thing
And plead with you to forget me
And please bury me in him
To increase him and decrease me

Will you exhume a buried life
And do the post mortem?
Don’t do that cruel act
I plead with much humility

13.12.2015, Mathigiri, 2.00 pm

 

 

 

Thoughts

This is bit autobiographical; if you get irritated please ignore this poem.

I read two rebuttals1 today that overwhelmed me in showing how Swami Vivekananda was more of a victim than an ideal case study for scholars.

Then I thought about myself. Whether I like it or not, there will be some debate about me in the future. It was amusing to think how they will interpret me against their ideologies and agendas.

But if I was asked, “How would you like to be remembered?”, my humble response would be, “Please forget me completely.” I don’t say this with any pseudo-humility but a real commitment. Frankly, I want to be erased from people’s memory. If that is not possible, the only way I want to be interpreted is as “a bhakta of Muktinath” – nothing more and nothing less.

I don’t believe the myth that we have no identity when we are born and we have none when we die. According to my understanding, we are all born and die with an identity (cultural, social, religious, etc.). No matter how you change that identity (changing religion, culture, nationality, gender, etc.) we must carry some identity when we die. For me, I want that identity to be as ‘a bhakta of Muktinath’.

My rational mind refuses to understand or accept so many things related to the life and mission of the Lord. At the same time, my bhakti is happy to remain His bhakta because I don’t need any proof other than my own life. I never lived an extremely immoral life, but knowing my nature, I have always thought of myself as a sinner saved by the Grace of the Lord.

Many other (Hindu) saints had similar experiences2 and claimed to be saved by the same grace of God. But I find the doctrine of prayaschitta (atonement) done by the Lord more convincing as it addresses my psychological and moral (spiritual) needs. Until the end of my life, I have to swing between rationality and my bhakti.

Therefore, as a sinner saved by the grace of Bhagavan Muktinath, I would prefer to be forgotten by all. If that won’t happen, let my life ‘increase His glory’ and decrease my identity and let me be buried in Him. As a final request, please don’t unearth my life after I die to conduct some post-mortem to give a report to others according to your ideology or agenda.

Anxiety is inevitable when you worry about how people will think of you after you are gone. When I was at Mahari (Rewa, M.P. with Shashi Kant Dube 11-11-1994) I wrote a poem about it.3 I never consciously planned my life. Several things happened on their own, decided by the invisible Hands of God. Only those who receive that grace alone can understand my life. Those who try to analyse my life with their agenda will only end up presenting a picture about me which I myself never understood or intended to live.

Db.

13-12-2015.

 

Endnotes:

  1. Ashis Nandy “Vivekananda and Secularism: A Nineteenth Century Solution and a Twentieth Century Problem” (pp.291-295) and Nirmal Mukherjee, “Vivekananda and Secularism” (pp.296-301) to Krishna Prakash Gupta’s article ‘Swami Vivekananda: “A Case Study of the Hindu Religious Tradition and the Modern Secular Ideal” (263-290), and Gupta’s “A Response”(pp.302-306) in: A. Raghuramaraju, ed. Debating Vivekananda: A Reader, New Delhi, Oxford University Press, 2014)
  1. குலம்பொல்லேன் குணம்பொல்லேன் குறியும்பொல்லேன்

குற்றமேபெரிதுடையேன் கோலமாய

நலம்பொல்லேனான்பொல்லேன் ஞானியல்லே

னல்லாரோடிசைந்திலேனடுவேனின்ற

விலங்கலேன்விலங்கலாதொழிந்தேனல்லேன்

வெறுப்பனவுமிகப் பெரிதும்பேசவல்லேன்

இலம்பொல்லேனிரப்பதல்லால் ஈயமாட்டே

னென்செய்வான்றோன்றினே னேழையேனே–

Evil, all evil, my race, evil my qualities all,

Great am I only in sin, evil is even my good.

Evil my innermost self, foolish, avoiding the pure,

Beast am I not, yet the ways of the beast I can never forsake.

I can exhort with strong words, telling men what they should hate,

Yet can I never give gifts, only to beg them I know.

Ah! Wretched man that I am, whereunto came I to birth?6

Tirunavukkarasu, F. Kingsbury, and G.E.Phillips, Hymns of the Tamil Saivite Saints, Calcutta, Association Press, 1921, song 35, p. 44 சுயசரிதை

 

  1. என்னென்ன கூறுவார்கள்

இறந்தபின் என்னைப்பற்றி

இருக்கும்போது கேட்கமாட்டார்

எந்தன் மனநிலையைப் பற்றி

துறவறம் இவனும் பூண்டான்

துணிவற்றதால் வாழ்ந்துகாட்ட

போட்டதெல்லாம் வெறும் வேஷம்

காணவில்லை அவனில் பெரும் மாற்றம்

காரணம் ஏதாய் இருக்கும் இவன்

வாழ்வைத் துறந்து இங்கு ஓட?

காதல் தோல்வியாய் இருக்கும் என

கதையும் கூறுவார் பலவே

துறக்கவில்லை வாழ்வை நானும்

தோற்கவில்லை வேறெதில் தானும்

வாழ்கின்றேன் வாழ்வில் நாளும்

வளமுடனே உம்மைப் போல

காசு, காதல், பெண்டு, பிள்ளை

எல்லாம் உலகின் வெளி வேஷம்

போகும்போது கூட வாரார் எனவே

இருக்கும் போதும் வேண்டாம் எனக்கும்

 

மஹரி, ரீவா,. மத்திய பிரதேசம், 11-11-1994.

 

“Autobiography”

Once I pass away

what all people will talk about me?

no one will ask about my mind

when I am still alive!

as he does not have courage

Many story will be told about me that

“he renounced everything

as he does not have courage to live

all are mere outward drama and

We cannot see any great change in him!

What could be the reason for him to?

Run away from the life like this?

May be it could be love failure”.

But I didn’t renounced the life

And not get defeated in any other thing

I too live a good life

Like you all

Wealth, love, wife and children

Are mere outward appearance in this world?

Won’t come when we go away

As they won’t come along with me when I go away

I don’t need them when I live too!