Bhakti Song 49 – Redeeming Grace

On 16-06-1993 after, my morning meditation I wrote this song at Gonda (U.P.)

மீட்கும் கருணை

விழுவதோ என் இயல்பு

விழுந்தபின் எழுந்திருக்க

இயலாமல் நான்கிடக்க

தூக்கிமீண்டும் விடுவதும்

துங்கவனே உன் இயல்பு!

ஆனால் எத்தனை நாள்

ஐயனே இது தொடரும்?

ஒன்று செய் இனிமேலே

விழுந்தாலே விட்டுவிடு

எப்படியோ போவென்று!

பாவிமேல் கருணையினால்

பன்றிபோல் சாக்கடையில்

பலமுறை புரண்டாலும்

பதைபதைத்துத் தாய்போலப்

பரிவுடனே மீட்கின்றாய்.

செய்நன்றி கொன்றுன்னைச்

சிலுவையிலே அறைகின்ற

சிறுமையினாய் ஆனேனே

சீற்றம்கொள் தயங்காதே

சிறிதேனும் கலங்காதே!

தாங்க இயலவில்லை

தவிக்கின்றேன் நாளுமே

தடுமாறும் பாவியென்னை

ஆட்கொண்டு வழிநடத்து

அண்டினேன் திருவடியை!

உதைத்து நீ தள்ளினாலும்

உன்னடி தன்னை விடேன்

வேறெங்கு கண்டிடுவேன்

மீட்டெடுக்கும் கருணையினை

மேதினியில் உனிலன்றி?

 

English Translation

Stumbling is my nature

Once stumbled

Unable to get up

As I lay down

Helping me to get up

Is your nature too.

But how long O Lord

Will this continue?

Do one thing here after

If I fall down, give up

And say, ‘get lost’.

Because of your grace on this sinner

Though I go back like a pig

To the ditch to roll again and again

Yet you come and rescue like a mother

With much anxiety.

I become a mean person

Not having gratitude

As I crucify you again and again.

Don’t hesitate to get angry with me

Don’t be disturbed for that.

I cannot bear this,

And get panicked everyday

Overlord me and lead

This stumbling sinner

I took refuge at your feet

Even if you kick me and threw away

I will never leave your feet

Where else can I found?

This redeeming grace

Except in you on this earth?

 

Comments

Guilt, remorse, and self-pity often forced me to not only to complain to God but also give instruction to Him on how He should handle me. Several times in my life I felt that I take His grace for granted and His mercy becomes a kind of license for me to repeatedly do the same mistakes. In ordinary life, I easily get angry and temporarily throw away others from my life. But I see that God never does this and always stands by waiting for me to come back.1 I have never experienced the wrath of God in my life in any form. Maybe if God, even for a moment become angry with me (us) then we cannot withstand it. Knowing this, God refused to become upset with me and instead sends remorse within me. This love often makes me feel embarrassed and I expect God to hurt and punish me. When I suffer both physically and mentally either caused by me or by others, then the only thought that comes to my mind is, “This is not even a just punishment for my mistakes.” Though God never punishes to discipline me, yet several times I accept it as a correct punishment by myself or by others as my prayaschitta for my mistakes. As our Lord has done the prayaschitta for my sin, every punishment is my own prayaschitta for my mistakes. This removes the guilty conscience within me and makes me not hold any grudge against God or others for that punishment.

Back in 1994, when one of my friends wrote a letter telling that ‘because of some hidden and unknown short comings within me, God sends this punishment’ in response I wrote the following poem (11-12-1994)

If God began to punish us

None will be spared on this earth

If we become depressed

And stand still with guilty conscience

No one can proceed further in life

If we began to look only at faults

And not good qualities

No will be found without any fault

Repenting for the mistakes

And mending our wrongs

Removing the depression

Rise up to act2

Of course I experienced rejection from God but I think this is more part of my remorse and shame as I refuse to go back to His presence rather than His rejection in reality. This is part of ‘the dark night of the soul’. And even if He rejects, the bhakti reminds Him that He too cannot escape from me as I cling to His feet from which has no chance to escape.

The famous Tamil Saiva saint Manikkavasagar in ‘Pidittap pattu’ (The Decad of the Tenacious Grasp’.—G. U. Pope, The Tiruvacagam, London, Oxford, 1900, p. 291) at the end of each poem in these lovely ten poems (cling or holding fast), he challenges Siva ‘Ah whither grace imparting would’st thou rise’?3 (Pope, pp. 291-297). As he rightly said in another poem ‘Who is trapped in the net of bhakti’ the Lord too cannot escape from a bhakta.

24-6-14

 

Notes

1……  ….   …. இறைவன்

பிழைகநின் றார்பக்கம் பேணிநின் றானே–திருமந்திரம், பாடல், 22, வரி 4

உரை: இறைவன் தன்கருணைக்கு இலக்காகாமல் தப்ப நிற்பவர்களுக்கும் கருணை வழங்கி நிற்கின்றான்.

அ. மாணிக்கம், திருமந்திரம், மூலமும்-தெளிவுரையும், வர்தமான் பதிப்பு, சென்னை, (2001) ஆறாம் பதிப்பு, 2003. முதல் தொகுதி, ப. 20

God shows His grace even to them who do not want receive it.—Tirumandiram, song 22, line 4. A. Manikkam, Tirumandiram, commentary with the text, Vardaman Publishers, Chennai (2001) Six impression, 2003, Vol. 1, p. 22

 

2.. தண்டிப்பதெற் கென்றே

இறைவனும் தலைப்பட்டால்

தரணியில் எஞ்சுபவர்

யாருமே இல்லை

செய்திட்ட தவறெண்ணி

சோர்வுற்றே நின்றால்

செயல்பட வென்று

யாருமே இல்லை

குணமன்றி குற்றமே

காணவும் தலைப்பட்டால்

குறையில்லா மனிதரும்

உலகிலே இல்லை

தவறெண்ணி வருந்தி

குறையெண்ணித் திருந்தி

சோர்வுகளை நீக்கி

செயல்படப் புறப்படு

 

3..   யானுனைத் தொடர்ந்து சிக்கெனப் பிடித்தேன்

எங்கெழுந் தருளுவ தினியே