Bhakti Song 54 – Refuge

Oftentimes, prayer becomes a ritual. The same kind of prayer with the repeated words makes our prayer a meaningless ritual. If we don’t pray, then some kind of guilty feeling comes. At the same time there is no satisfaction in our routine prayer. Why couldn’t our thoughts become a prayer? What is the need for mere words?

On 18-08-1993 at Gonda, after night 11.00 pm, when I began to pray, this thought came and I wrote this song immediately:

பல சமயங்களில் நம் பிரார்த்தனை என்பது ஒருவிதமான சடங்காகப்போய்விடுகின்றது. ஒரேமாதிரியான வார்த்தைகள், முறைகள். பலமுறை நமது பிரார்த்தனை ஒரு கடமைக்காகச்

செய்யும் அர்த்தமற்ற சடங்காக ஆகிவிடுகின்றது. பிரார்த்தனை செய்யாவிட்டாலோ, குற்ற உணர்வு. ஆனால் வழக்கமான பிரார்த்தனையிலோ மனநிறைவு அற்ற தன்மை! மனதின் எண்ணங்களே ஏன் பிரார்த்தனையாக இருக்கக்கூடாது? வெறும் வார்த்தைகள் எதற்கு? 18-08-1993 (கோண்டா?) அன்று இரவு 11-மணிக்குப் படுக்கும்முன் வழக்கமாகப் பிரார்த்தனை செய்ய ஆரம்பித்தபோது, உடனே இப்பாடலைப் பத்து நிமிடங்களுக்குள் ஒரு பிரார்த்தனையாக எழுதினேன்:



உள்ளும் புறமும் எல்லாம் அறிந்த உனக்கு

உரைப்பதற்கென்று ஒன்று உண்டோ எனக்கு?

நன்றோ தீதோ இனி நானறியேன் நானிலத்தில்

ஒன்றறிவேன் அதுஉன் பாதமன்றி வேறு இல்லை

வெறும்வார்த்தை கூறி “ஜெபம்” என்ற பெயராலே

புலம்புவதால் என்னபயன் புனிதனே இனிமேலே?

என்னை அறிந்து கடையேனுக்கிறங்கி

கருணையினால் வந்து ஆட்கொள்வாய்

கதறிடும் என் ஆன்மாவில் குரலே ஜெபமாகும்

தோற்றேன் போராடத் தொடங்கிய நாள்முதலே

தோல்வியன்றி வெற்றியேதும் காணேன் வாழ்வினிலே

என்பெலன் நம்பி இறங்கியதால் யுத்தமதில்

இழந்தேனே என்னையதில் இனிசக்தி இல்லைஎன்னில்

நன்கறிந்த உனக்கினி நான்கூற ஒன்றுமில்லை

நாவும் எழவில்லை நான்புலம்ப உன்னிடத்தில்

ஐயனின் அருள்மூலம் வருகின்றேன் உன்னிடத்தில்

எனக்காய் உயிரளித்த என்நாதன் எனக்குண்டு

ஏற்றபடி பரிந்துரைக்க ஆவியின் அருளுண்டு

தந்தையென நீயுண்டு தாங்கிட உன்தயவுண்டு

“தஞ்சம், தஞ்சம்” எனத் தாள்பணிந்தேன் ஜெபமாக


English Translation

Are there any words that remain for me to tell to you

As you know both my in and out?

I don’t know good or bad on this earth

I know one thing and that is only your feet alone

What is the use of lamenting O Holy one

After uttering mere words in the name of prayer?

Knowing me, through your mercy on this wretched one

Come and save me through your grace

The voice of my soul which laments is my prayer

I faced defeat since I began to struggle

I didn’t see victory except defeat in life

As I launched the war depending upon my own strength

I lost myself in it and I don’t have strength anymore

I have nothing to say to you as you know me well

My tongue is also not rising to lament unto to you.

I come unto you through the grace of the Lord

I have the Lord who gave His life for me

I have the grace of the Spirit who will intercede for me

You are there as my Father and there is your mercy to uphold me

‘refuge, refuge’ by uttering this as my prayer I come unto your feet.



That God comes and dwells permanently within us through the Holy Spirit is a unique concept only in the Muktiveda. Though in Hinduism too, the spirit of God could be there, yet the Holy Spirit not as a representative but the very God dwelling within us is unparalleled. Though the Holy Spirit remains within us as a teacher, discipliner, guide, etc., for me He expresses my inner being by becoming my inner voice before God. This does not mean that He represents my inner being but now recognizing my position as a bhakta of the Lord, He expresses my inner being—in its every form and feelings (my success, failures, joy, sorrow, etc.). I always treat the Holy Spirit as my best personal friend to whom I don’t need to explain anything about me. I feel this more in prayers than any other time.

Those who claim that all the religions are the same need to understand certain uniqueness in every faith. Though prayer is part of every faith, yet the intercessory prayer for others and the role of Holy Spirit in our prayers is unique one in Muktiveda