Song 571

ஜீவ ஊற்று வேண்டும்

உப்புக் கடலாக மாறிவிடாமல்
உன்னூற்று நிதமும் பாயவேண்டும்
உவர்நிலமாய்ப் போய்விடாமல்
உரமிட்டு என்னைநீ மாற்றவேண்டும்

ஜீவனின் ஊற்றால் நீர்நிதம் பாயக்
கேணியில் நீரும் நிறைந்திருக்கும்
ஊற்றும் பெருக்கற்ற கேணியும்கூட
உலர்ந்து வறண்டு காய்ந்துவிடும்

வானத்து நீருக்கு ஏங்கித் தவிக்கும்
வாடிய பயிராய் ஆனேன் நானே
சில துளிகள் பெய்தாலும் போதும்
எனுள்ளே ஜீவன் வந்திடும் தானே

உன்வார்த்தை என்னும் நீருற்றாலே
உன்னை அறிந்தேன் மேலும் நானே
அறிந்த உன்னில் நிதமும் வளர
ஆதாரமாய் அதையே கொண்டேன் நானே

உன்னையறிந்து உய்ந்தபின்னே
உலகும் உய்ய வேண்டினேன் நானே
அதற்குச் சேவை செய்திட வேண்டி
அண்டியே வந்தேன் அருளும் வேண்டி

யான்பெற்ற இன்பம் வையகம் பெற
என்னுள்ளே உன்வார்த்தை நிலைக்க வேண்டும்
நித்தமும் நானும் மொண்டும் எடுத்துத்
தாகம் தீரத் தந்திட வேண்டும்

10-11-16, மதியம் 2.55