Bhakti Song 88 – Have Mercy on This Innocent One

பேதைக்கிறங்கு

தடுத்து நீ ஆட்கொள்ளத்

தலைப்படாவிட்டால்

கெடுத்து எனில்நானே

கெட்டொழிவேனே!

எடுத்து இனிக்கூறி

இயம்பிட வேண்டுமோ?

வடுக்கள் சுமந்தெனக்காய்

சிலுவையில் தொங்கியவா?

குற்றம் குறைஒன்றோ

கண்டாய் என்மீது

கோடியே அவையாவும்

எண்ணிட முடியாது

அத்தாநீ அத்தனையும்

அறிந்த பின்னாலும்

பித்தன் எனைநீயே

புறப்பதுவும் முறையாமோ?

குறைகூறி உன்னில்

முறை இடவில்லை

குருவே மறுவழியன்றித்

திருவடி வந்தேனே!

என்ன கூறியினி

ஏழை புலம்பிடுவேன்

அண்ணலே ஆட்கொள்வாய்

அன்றுபோல் மீண்டுமெனை

ஞானியும் அல்லநான்

பேதையும் இல்லைஇனி

மனவேழையாய் ஆகிவிட்ட

கோழையே என்றுமினி

பாவிகளைத் தேடியே

பாருலகில் வந்தவனே!

கூறிடத் தேவையோஎன்

குற்றங்கள் அத்தனையும்?

முப்பத்தி எட்டாண்டு

முடமாகி இருந்தவனைப்

பரிவோடு தேடிச்சென்று

பாங்கான சுகமளித்தாய்

அத்தனை கருணைஇங்கு

அருளாவிட்டாலும்

ஓர்வார்த்தை கூறியே

உயிர்ப்பிப்பாய் மீண்டுமெனை

நான்கேட்டு நீவந்து

நாதனே உதவிசெய்தால்

கைகொட்டி எக்களிப்பார்

குவலயத்து மாந்தருமே!

மாந்தர் நிலையுணர்ந்து

மனுவாய் வந்த உனக்கு

என்நிலை தெரியாதோ?

ஏனிந்தத் தாமதமோ?

விட்டுப் பிடிப்பதெல்லாம்

சிறுபிள்ளை விளயாட்டு

இனிவேண்டாம் என்னிடம்

உன் அவ்விளையாட்டு

தட்டுத் தடுமாறிக்

கரையேறும் முடவனிடம்

இன்னுமா வேடிக்கை

இதுஎன்ன விளையாட்டு?

கூறத் தெரியாமல்

குழந்தைபோல் புலம்புகின்ற

ஏழையென் வார்த்தைகளை

ஏற்கா விட்டாலும்

உன்பக்தன் என்பதனால்

தன்மதிப்பைக் காத்திடவே

உடனே இரங்கிவிடு

உரிமையால் கேட்கின்றேன்!

தாயைப்போல் என்மீது

நீகொண்ட தயைஎங்கே?

தாசனாம் என்மீது

நீவைத்த பரிவெங்கே?

நேசன்போல் உன்மார்பில்

நான்சாய்ந்த சுகமெங்கே?

நீசனாய்ப் போனதால்

நீயும் கைவிட்டாயோ?

புலம்பித் தவிக்கின்ற

புலையன் மனநிலையை

புரிந்த பின்னாலும்

ஏனிந்த வீண்மொளனம்

ஆயிரம்முறை நான்கூற

அறியாதவன் நீயல்ல

ஆயினும் கூறுகிறேன்

பேதைக்கு நீ இரங்கு!

(ஆயினும் கூறிடுவேன்

பேதைக்கு இரங்கும்வரை)

            04-1-1997. மஹரி (ரீவா. ம.பி)

English Translation

Unless you choose

To save me

I will get spoiled

Even by myself!

Is it necessary?

To tell this to you

who hung on the cross

by incurring wounds!

Did you find faults?

One or two?

They are millions

And none can count them!

O Master after

Knowing all of them

Is it correct to reject

This made man?

I didn’t come unto you

To blame you

O my guru as there is no other way

I come unto your Holy feet

What else can I say

And how much this poor one can lament?

O noble one redeem me

As you have done in the past

I am neither a wise man

Nor an innocent one

But I become a coward

Who is poor in heart

Is it necessary for me?

Tell all my faults (to you)

The one who came to this world

Seeking after the sinners?

To that person

Who remained a physically disabled for 38 years

You gave him healing

Seeking after him with much compassion

Though you won’t

Bestow that much mercy (for me)

At least revive me again alive

By giving one (encouraging) word

You come and help O Master

Only after I ask you

The people of this world

Will laugh unto you by clapping their hands

Realizing the nature of human

The one who came as human on this earth

Don’t you know my condition too

Why then this much delay?

It is a childish act on your part

To play like this with me!

Don’t have anymore

Such (hide and seek) play with me again

What kind of thamasha is this?

With this old lame man (me)

Who try to reach the shore?

With much struggle and stumbling?

If you don’t accept the words

Of this poor one who

Do not know how to tell

And laments like a child.

In order to save your respect

for having me as your bhakta

show mercy immediately

I demand this as I have the right.

Where is the compassion

That you had on me like a mother

Where is the concern

That you had on this your slave

Where gone my comfort

Which I enjoyed by laying on your chest?

Have you abandoned me?

As I become a mean rascal?

Even after understanding

The heart of this mean one

Who laments with much disturbance

Why this silence on your part?

You are not the one who do not understand

For me to tell it repeatedly thousands of time!

But I tell it again

Have mercy on this innocent one

(Yet I will tell you

Until you have mercy on me)

04-10-1997. Mahari, Rewa (M.P.)

 

Comments

In very few songs I managed to pour out my heart with much personal intimacy with the Lord, where I can argue, quarrel, fight and demand from Him.  This is one such song.  This has humor, rebuke, begging, warning, pleading.

This song begins with the concept of God voluntarily stepping in my life and saving me.  This is known at ‘Thaduttu aatkolludal’ in Tamil. In a bhakta’s life God has to voluntarily step in even if the bhakta becomes rebellious and wants to go away from the Lord.  This is one aspect of bhakti tradition in India.  So I warn Him that if He can step in my life only after I request, then He will become a laughing stock before the world.

Then I chide Him to have such a childish play of allowing me to go astray and then interfering.  He cannot do such a thamasha with me who stumbles like an old lame man to reach the shore.  Then the mode of the poem changes about regretting the loss of relationship like a child with her mother, a slave with her master and the comfort of a friend to fall on the shoulder.

I thank God that I born as an Indian to understand my relationship through bhakti rather than mere intellectual understanding through doctrines. Though Muktiveda doesn’t portray all kinds of these relationships of the liberty that a bhakta has with her Lord, yet my bhakti heritage helps me to enjoy my relationship with the Lord through it.  Of course each tradition has its own way to understand and follow the Lord that best suits its cultural and social set up.  But bhakti is a unique concept which has a personal human touch and will only add richness to celebrate our faith in the Lord in a unique way.  Someone well said that the church can never write the final chapter on theology without the contribution of a true Indian Christian theology.  And for me any Indian theology which is not based on bhakti will never remain true as Indian one.

The concept of bhakti is essential to make theology holistic. As usual the tempo and meaning of this song cannot be translated by me in English.